• Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

  • Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

Column Nelly Wouters

Column Nelly Wouters

Het is bijna een wonder dat ik nog leef.

Ik ben geboren in de jaren vijftig. Volgens de opvattingen van de huidige maatschappij is het bijna een wonder dat ik nog leef. Ik zat ‘los’, zonder veiligheidsstoeltje, gordel of airbag in een auto. Het speelgoed waar ik mee speelde was geschilderd met verf vol met lood. Geen veiligheidsstopcontacten in huis. Ik peuterde met een potlood in het stopcontact en ik zal die stroomstoot nooit meer vergeten. Boven aan de trap was geen traphekje. Als ik niet uitkeek viel ik gewoon naar beneden. Op de flessen met gevaarlijke stoffen, die onder in het aanrechtkastje stonden, zat geen kinderbeveiliging.

Met mijn kleine handjes en beperkte motoriek draaide ik zo de dop van de fles wat me ook eigenlijk bijna fataal is geworden. Achter op de fiets bij onze pa zat ik rechtstreeks op de harde bagagedrager, met mijn benen wijd om ze uit de spaken te houden, terwijl ik me vasthield aan de schroefveren van het zadel. Waarbij ik ook weer moest opletten, want in die schroefveren zat beweging wanneer onze pa bewoog op het zadel. En hij nam ook gerust twee kinderen achterop, of een achterop en een op de stang. Gesneden brood kenden wij niet en met een groot mes probeerde ik zelf brood te snijden. Kleur- geur- en smaakstoffen waren duidelijk aanwezig, want zo rood, groen en geel als die limonade toen was . . . . Mijn voeten werden niet opgemeten voor de juiste schoenmaat, nee, ik droeg de schoenen van mijn zus af.

Als mijn schoenen te klein werden maakte onze pa er in een creatieve bui sandalen van, door de neus en de hiel uit de schoen te snijden. En als ze dan weer te klein werden maakte hij er slippers van. Ik was er de koning te rijk mee. Ik werd niet naar hobbyclub, school of zwembad gebracht. Ik fietste15 kilometer over een weg zonder fietspad, naar het dichtstbijzijnde zwembad waar ik mezelf leerde zwemmen. Ik ging van huis zonder gsm en niemand wist waar ik was. Hoe ik die tijd heb overleefd? Gewoon, leren omgaan met mijn omgeving. Zelf oplossingen zoeken. Instaan voor de gevolgen van de fouten. Alles zelf ontdekken. Mijn vingers branden en de oorzaak onthouden. Zowel figuurlijk als letterlijk, want ik weet nu nog hoe gloeiend heet een houtkachel kan zijn.

Nelly Wouters-Hamers.

Lees meer
  532 Hits
  0 reacties

Column Jan van de Wouw

Column Jan van de Wouw

Met respect bouwen.

Afgelopen week hebben Floortje en Stijn hun woning opgeleverd gekregen van het starterinitiatief. Een groep van 20 mensen heeft met respect voor elkaars wensen, een fantastisch resultaat weg gezet.

Blijkbaar hebben zij steeds het doel goed voor ogen gehad en hebben kunnen geven en nemen en toch ieder hun eigen kleur kunnen geven aan de woning. Er is veel vergaderd, steeds in goede harmonie, waarbij de meningen niet altijd op een lijn lagen. Na enig overleg en enkele weken bedenken was men het steeds weer met elkaar eens.

Tijdens de vooroplevering moesten nog de laatste details gecorrigeerd worden, het is dan geven en nemen met de aannemer om het resultaat goed te keuren. Afgelopen week bij de echte oplevering en de sleutel overdracht krijg je dan het samenwerkingsresultaat te zien.

Proficiat aan alle starters en het getuigt van respect zoals 20 jonge starters op deze wijze tot zo’n mooi resultaat kunnen komen. Deze starters zullen een waardevolle aanvulling zijn voor de leefbaarheid van Esbeek.

In dezelfde week werd ik in een commissievergadering van de gemeente geconfronteerd met een fout van het ambtelijk apparaat, waar de wethouder voor verantwoordelijk is.

In een bouwproces is bij de vergunningverlening voor een schuur in Haghorst de verkeerde procedure toegepast. De betrokken bouwer is naar de rechter gegaan en tijdens dit proces heeft de gemeente erkend dat zij fout waren en hebben besloten niet naar de zitting te gaan. Dit was voor de voorzitter van de gemeenschapslijst weer eens koren op hun molen. De gemeente werd vergeleken met een bananenrepubliek. Nou weet ik niet precies wat een bananenrepubliek is maar ik stel me daarbij voor een ongeorganiseerde normloze, dictatoriale samenleving met veel corruptie. De gemeente Hilvarenbeek is hiermee op geen enkele manier te vergelijken.

Het getuigt van weinig respect voor zijn partij, de gemeenteraadsleden en het College maar ook voor de inwoners van de gemeente Hilvarenbeek om deze vergelijking te maken.

Eerder zijn soortgelijke termen door de Gemeenschapslijst gebezigd als het niet verloopt zoals zij het wensen. De starters hadden een duidelijk doel, de Gemeenschapslijst met deze uitspraken ook, maar ik kan het niet goed ontdekken.

De 20 starters in Esbeek maar ook de anderen, die samen met respect voor elkaar werken aan een doel, lukt het wel om een mooi resultaat te boeken.

Zou dit een voorbeeld kunnen zijn hoe, met respect voor elkaars standpunten, aan een gemeentelijke samenleving gebouwd kan worden?

Jan van de Wouw.

6 april 2009

Lees meer
  534 Hits
  0 reacties

Column Twan de Kort

Column Twan de Kort

Hoe bouw je een Award Winning Carnavalswagen?

Na 6 jaar aan de top van het wagenbouwen, vijf eerste plaatsen en een onterechte derde plaats, is het wellicht tijd om een blik in de keuken van BC de Dûikelèèrs te geven. Kijk, om tot een goede creatie te komen moet het idee goed zijn en moet er straks gesjeed (voor de mensen die niet weten wat dat is: papier-macheën) worden. Dat zijn basis voorwaarden. Maar er komt nog veel meer kijken bij het bouwen van een wagen dan alleen de technische eisen. De zogenaamde secundaire voorwaarden. In de jaren die achter ons lagen waren vele groepen bijzonder succesvol. Zij hadden ook hun secundaire voorwaarden. Zo waren de Dwarszwabbers jaren onverslaanbaar. Zij hadden een professionele bedrijfskeuken ter beschikking. Ook de WWW heeft vele successen geboekt. Fuseren kan ook een secundaire voorwaarde zijn, zo blijkt. De Dûikelèèrs hebben hun geschiedenis goed tot zich genomen.

Veel mensen vragen wel eens: waar bouwen jullie? In welke schuur? Dat is fout nummer 1. Een wagen is een creatie, een kunstwerk. Dûikelèèrs spreken dan ook niet over een schuur. Wij bouwen in een atelier. Of dat nu de oude bedrijfshal van Broekx is of de loods van John v Dommelen of een oude varkensstal van Piet Verhoeven, de weken voor carnaval is dat een atelier. Belangrijk is dat alle leden van de groep goed kunnen functioneren in het atelier. De temperatuur moet een haaglijk zijn. Dit heeft meerdere voordelen. Ten eerste droogt de sjee dan sneller. Waardoor er op één avond meerdere lagen gesjeed kunnen worden. Verder is het ook relaxt om voor de hittebron een goede pint te drinken. Geschikt meubilair is ook noodzakelijk. Een goede hittebron zou kunnen zijn een hetelucht kanon. Dit is vrij functioneel om de sjee droog te krijgen. Echter veel beter is een houtkacheltje. Dit verbroederd elkander. Lekker met elkaar rond de kachel mooie verhalen vertellen of veel belangrijker: de act verzinnen. Nu kun je dus weer een ander belangrijke voorwaarde vervullen. Een vergaderruimte. Je kunt gaan vergaderen bij Harm, maar de kans dat je afgeluisterd wordt is groot. Dit kan daarom een goede afleidingsmanoeuvre zijn. Bij het houtkacheltje is het goedvergaderen.

Om de groepsleden naar het atelier te krijgen is een goede catering onvermijdelijk. Er moet een ruim assortiment aan dranken zijn. Liefst gekoeld. Overdag hete koffie en thee en lekkere dingen die hierbij horen. Verder moet er in de late avonduren een directe verbinding zijn met perse, bij voorkeur Turkse, specialiteiten restaurants in Hilvarenbeek. Zij zijn over het algemeen graag bereid om culinaire verfijndheden te komen bezorgen. Ook Pulko worstenbrood, bij voorkeur eerste bak, werkt zeer goed.

Om dit allemaal in goede banen te leiden is een goede bedrijfsstructuur nodig. Bc de Dûikelèèrs BV. Het idee van een coöperatie is ook ooit door onze gedachte gedaan. Wij hebben onze BV in verschillende afdelingen opgedeeld. Zo is er de creatieve afdeling, de technische afdeling, de financiële afdeling, de uitvoeringsafdeling. Deze vergaderen regelmatig bij de houtkachel. Om deze communicatie vlot te laten verlopen is er nog een tweekoppige stafafdeling communicatie en PR. Daarnaast is er nog een aparte pisie die eigenlijk naast maar tegelijkertijd ook met de BV opereert en dat is de pisie Act en Kledij.

De ontwikkeling van een carnavalswagen staat nooit stil. Vroeger werden de wagens van gips gebouwd. Daarna is de ontwikkeling van het gazen en papiermaché ontwikkeld. Tegenwoordig worden grote stukken niet eens meer gegaasd. Door proefondervindelijk te experimenteren en door veldonderzoek uit te voeren in andere dorpen zijn wij erachter gekomen dat je met schuim veel mooiere vormen in kleding van poppen kunt krijgen. Zo gezegd zo gedaan, dus hebben wij vorig jaar Piet en de non van deze materialen voorzien. Prompt kwam er een Grand Slam uit de bus rollen. Tevens staat onze naam nu vijf keer op de cup met de grote oren. Slechts nog, met nadruk op nog, één groep staat hier zes keer op. De Dûikelèèrs zullen zeker dit record achterhalen. En onder luid boegeroep naar het podium hossen.

Verder wil ik Prins Paul en Adjudant vanuit deze plaats nog van harte feliciteren met hun benoeming!

Alaaf

Twan de Kort.

Bedrijfsstructuur

Proefondervindelijk experimenteren

9 februari 2009

Lees meer
  460 Hits
  0 reacties

Column Rik Pulles

Column Rik Pulles

De Column

Iets waar ik altijd van gedroomt heb. Columnist van Esbeek.eu, wat natuurlijk hoogstaande journalistieke waarden heeft. Dus ik dacht ik meld mezelf bij Astrid van Egmond om een column te schrijven voor op de website. Hoe makkelijk ze communiceerd in real-life is bekend, maar dat ze ook wegwijs weet in de digital-world blijkt als ik een paar dagen later een mailtje ontvang compleet met ‘column_schema.xls’ in de bijlage. Helaas heb ik had ik toendertijd geen excel op mijn pc en kon het bestand niet openen. Maar weer schoot hoofdredacteur Astrid mij te hulp wanneer ze me er afgelopen vrijdag telefonisch op attendeerde dat ik uiterlijk zondag met mijn werk op de proppen moet komen…

Dat was ook maar goed want het was me een beetje ontschoten. Maar ik kan Astrid en de organisatie achter Esbeek.eu natuurlijk niet in de steek laten dus ik begin te verzinnen waar ik over zal schrijven. Hmm… Even kijken wat de vorige hebben geschreven… Tja een column?! Waarom schrijf je dat eigelijk met een n op het einde? Wat is eigelijk het doel van column? Dat zijn voor mij genoeg vragen om even op de digitale-aanmaak-encyclopedie te kijken. Inderdaad, wikipedia:

“Een column is een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Vaak wordt een column in een krant of tijdschrift gepubliceerd, maar ook een gesproken column op radio of televisie, of publicatie op internet komen voor.”

Nou, proza moest ik ook weer even opzoeken, dat blijkt dus een stuk tekst te zijn dat is geschreven in de vorm van gewone spraak. Proza kan kunstig in elkaar gezet zijn, zelfs rijm en een metrum (maatsoort) bevatten. Volgens mij is mijn stuk tot nu toe geschreven in vorm van gewone spraak en als het goed is word het ook gepubliceerd op internet. Mijn column heeft de eerste criteria doorstaan.

“Er gelden nauwelijks beperkingen voor wat het onderwerp van een column kan zijn; het gamma reikt van huiselijke voorvallen tot de wereldpolitiek. Dag- en weekbladen hebben vaak een of meer vaste columnisten in huis, die inspelen op de actualiteit.”

Kijk, hier word het voor mij intressant. Nauwelijks beperkingen klinkt in de meeste gevallen als muziek in mijn oren. Zo ook hier, omdat mijn column niet echt ergens over gaat (wat gaat wel ergens over?). About dat stukje met vaste columnisten, Astid en ik zijn bezig met een vast contract met een bijpassend hoog uitgeslagen salaris. Inspelen op de actualiteit zal moeilijk te ontlopen zijn als je bedenkt dat de tijd van schrijven slechts een halve dag met de tijd van publicatie scheelt. Vrij actueel, lijkt me.

“De column is een beschouwelijker variant van het cursiefje, dat het meer van humoristische observatie en vertelling moet hebben. Sinds de jaren '70-'80 heeft de column het cursiefje opgevolgd. Het essay onderscheidt zich van de column door de bredere uitwerking en grotere diepgang.”

Beschouwelijker is mijn column zeker. Of mijn observatie humorisch is laat ik aan de lezer, omdat ik mijn opgebouwde sympatie als jonge schrijver niet wil riskeren door te arrogant te zijn over mijn aanwezige kwaliteiten. Als ik de laatste regel van het laatst geciteerde citaat lees, concludeer ik dat de column een smallere uitwerking heeft en weinig diepgang. Ook aan deze punten voldoet mijn column.

“Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.”

Dit is het stuk waar ik iemand verrot kan schelden, maar ik kies voor de vrijheid om dat niet te doen wat natuurlijk ook toegekend is in onze columns.

Much love, Rik Pulles.

27 januari 2009

Lees meer
  625 Hits
  0 reacties

Column Hanneke Verhoeven

Column Hanneke Verhoeven

Scheids, je bent een hondenlul!

13 november was de dag van het respect. Dit, in een tijd waarin duizenden scheidsrechters vergeleken worden met de edele delen van een hond en duizenden mensen elkaar begroeten met de welbekende middelvinger. Wat is dan nog respect?

Het schudden van een hand wordt bij ons gezien als respectvol, door anderen daarentegen als respectloos. In ieder geval is het onhygiënisch. Want, wie wast er tegenwoordig nog zijn handen? Daarbij komt dat de betekenis van het schudden van een hand, net als bij de middelvinger slechts een interpretatie is. De betekenis die wij ontlenen aan zo’n gebaar, kan dan ook veranderd worden. Net als de betekenis die wordt ontleend aan de vergelijking met de edele delen van de hond. In anderen landen wordt de hondenlul juist gezien als delicatesse. Stel je voor dat je daar iemand voor hondenlul uitmaakt, dan wordt je juist bedankt!

De agressie van het gebaar hangt dus af van de interpretatie van de ontvanger. Ik zeg: we vervangen voortaan de onhygiënische hand door de middelvinger en eten vanaf nu hondenlul. Als dan de scheids nog eens wordt benaderd met een opgestoken middelvinger en ‘hondenlul’, dan zal dat beantwoord worden met: ‘dank je, jij ook een fijne wedstrijd!’.

27 januari 2009

Lees meer
  641 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.