• Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

  • Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

Column Hanneke Verhoeven

Column Hanneke Verhoeven

Scheids, je bent een hondenlul!

13 november was de dag van het respect. Dit, in een tijd waarin duizenden scheidsrechters vergeleken worden met de edele delen van een hond en duizenden mensen elkaar begroeten met de welbekende middelvinger. Wat is dan nog respect?

Het schudden van een hand wordt bij ons gezien als respectvol, door anderen daarentegen als respectloos. In ieder geval is het onhygiënisch. Want, wie wast er tegenwoordig nog zijn handen? Daarbij komt dat de betekenis van het schudden van een hand, net als bij de middelvinger slechts een interpretatie is. De betekenis die wij ontlenen aan zo’n gebaar, kan dan ook veranderd worden. Net als de betekenis die wordt ontleend aan de vergelijking met de edele delen van de hond. In anderen landen wordt de hondenlul juist gezien als delicatesse. Stel je voor dat je daar iemand voor hondenlul uitmaakt, dan wordt je juist bedankt!

De agressie van het gebaar hangt dus af van de interpretatie van de ontvanger. Ik zeg: we vervangen voortaan de onhygiënische hand door de middelvinger en eten vanaf nu hondenlul. Als dan de scheids nog eens wordt benaderd met een opgestoken middelvinger en ‘hondenlul’, dan zal dat beantwoord worden met: ‘dank je, jij ook een fijne wedstrijd!’.

27 januari 2009

Lees meer
  681 Hits
  0 reacties

Column Han Bolijn

Column Han Bolijn

De haai, zo gek nog niet

Het mooie, bosrijke gebied ten zuiden van Esbeek dorp wordt ook wel ‘de haai’ genoemd. Het is nu moeilijk voor te stellen, maar ruim 100 jaar geleden was er op Landgoed De Utrecht geen boom te bekennen. Het gehele gebied bestond uit heidegrond, zoals je dat nu nog op de Veluwe tegenkomt. Pas na de ontginning, die rond 1900 begon, werd het grootste gedeelte van het landgoed opgeplant met bos. De rest werd landbouwgrond. Vandaar dat het gebied door vele nog steeds ‘de haai’ wordt genoemd.

Al enkele jaren leeft bij mij het besef dat de dorpelingen in Esbeek een verkeerd beeld hebben van de haai en de bewoners van de haai. Daarom wil ik in deze column de kennelijk bij de inwoners van het dorp levende misverstanden rechtzetten.

Zo hebben wij in de haai wel degelijk stromend water en hoeven wij dit niet uit een put te halen. Ook hoeven wij niet eerst te trappen om elektriciteit op te wekken. En hoewel veel mensen in de haai een houtkachel hebben, is er ook een cv aanwezig. Verder kunnen we in de haai via de satellietschotel meer zenders aan dan op de centrale antenne in het dorp en heb ik deze column via een adsl-verbinding naar de redactie van esbeek.eu gemaild.

In de haai hebben we ook allerlei zaken die ze in het dorp niet hebben. In het dorp liggen drempeltjes, maar de echte drempels liggen toch echt in de haai. In het dorp hebben ze een sportparkje met 3 veldjes, maar dit is toch niet te vergelijken met de 18 holes grote golfbaan die wij in de haai hebben. Verder hebben ze in het dorp enkele speelveldjes, terwijl we in de haai een compleet park hebben. Ook hebben we in de haai het op 35 na beste café van Nederland.

De bewoners van de haai zijn van oorsprong de land- en bosarbeiders van het landgoed. Dit wil zeggen hardwerkende krachtige en sportieve lieden. Ook nu nog is dit te merken, want als na een feestje of cafébezoek alle dorpelingen al lang in hun bedje liggen, zitten de mannen en vrouwen uit de haai nog sportief op hun fiets op weg naar huis.

Ook carnaval in Esbeek kan niet zonder de haai. Zo kwam de grondlegger van carnaval in Esbeek, Nico Elfrink, uit de haai. Ook vele prinsen, met name in de afgelopen jaren, zijn afkomstig uit de haai. En ook nu nog zijn de carnavalsgroepen uit de haai jaarlijks zeer actief in de optocht. Het is daarom ook niet voor niets dat we in Esbeek de HAAIkneuters heten.

Ik hoop dat ik de bewoners van het dorp door het schrijven van deze column een beter beeld heb kunnen geven van de haai. En als jullie de komende week het ijsbaantje in het dorp laten voor wat het is en kiezen voor de toch net iets mooiere en grotere ijsbaan in de haai, dat jullie dan denken: “De haai is zo gek nog niet”

Han Bolijn.

27 januari 2009

Lees meer
  634 Hits
  0 reacties

Column Nelly Wouters

Column Nelly Wouters

De tweede column, geschreven op maandag 6 oktober is van Nelly Wouters-Hamers:

Rookvrij Nederland

Op 1 juli ging bij mij de vlag uit omdat er vanaf die tijd binnen nergens meer gerookt mocht worden. Héérlijk om na een avondje stappen geen last meer te hebben van stinkende kleding. Héérlijk om na een avondjestappen geen last meer te hebben van keelpijn en een hese stem als gevolg van meeroken. Als ik voorheen geïrriteerd raakte van al die smerige vieze walmen en dampen onder mijn neus kreeg ik vaak te horen, “och, ge het zelf ok gerokt.” Dat klopt, precies 25 jaar geleden ben ik gestopt, omdat ik zwanger was van ons Bo. Ik was veertien jaar toen ik begon te roken. Dat werd ook min of meer van je verwacht. Het hoorde er gewoon bij. Iedereen rookte en we wisten niet beter dan dat tabak alleen maar een genotsmiddel was. Ik weet nog dat ik trots ons moeder liet zien hoe ik voor het eerst over mijn longen kon roken. En zij klapte enthousiast in de handen, ook niet wetend hoe schadelijk sigarettenrook was. Ons moeder rookte Cabalero sigaretten en onze pa chief Whip, en later Ibis met Rizla 'rooie vloeikes'. Ik rookte Peter Struyvesant, Gladstone en Belinda menthol. Het eerste pakje kocht ik voor F. 1,75. We rookten alsof ons leven ervan af hing, wat achteraf ook waar bleek te zijn. Zo kreeg Peter met zijn plechtige communie een pakje shag van zijn ouders. Verder rolde hij sigaretten van de peuken die voor de kerk lagen, en van het laatste gruis uit de shagbuil van hun pa. Hij vond eens een sigarettenstompje op straat, stak het aan en het petje op zijn hoofd vloog in de fik! In die tijd stonden er met verjaardagen, recepties en trouwerijen tussen de pinda's, kaasblokjes en flessen Exota limonade, sigaretten en sigaren op de tafel. En hoe vaak kreeg je niet een pakje sigaretten cadeau met een knaak onder het plastic geduwd. In de jaren 70/80 werkte ik bij de Amro bank en de afdelingen zagen blauw van de rook. Ik werkte aan de balie en met een asbak naast me hielp ik al rokend de klanten. Sporten en roken ging ook heel goed samen. Bij de rust in een korfbalwedstrijd konden we nét twee sigaretten roken. Het genotsmiddel namen we nog mee naar het veld om zolang mogelijk van de peuk te genieten. De speelsters die al in het veld stonden riepen dan lichtelijk in paniek wacht even, niet uitmaken, ik wil nog een hijsje”. Onze Ad vertelde dat de voetbalscheidsrechter met een sigaret het veld opliep en de sigaret op de middenstip uittrapte.

Daar kunnen we ons nu toch niks meer bij voorstellen. Door de tijd heen zijn de antirook regels steeds meer aangescherpt. De rokers zijn steeds meer verbannen naar aparte rookruimtes. En nu is het dan zover gekomen dat er ook in cafés niet meer gerookt mag worden. Het is daar dan ook veel minder druk geworden, want rokend Nederland staat buiten. In principe sta ik nog steeds achter het antirookverbod, maar dat het er nou gezelliger op geworden is kan ik niet zeggen . . . . . .

Nelly Wouters-Hamers.

Lees meer
  687 Hits
  0 reacties

Column Piet Verhoeven

Column Piet Verhoeven

Op de website van Esbeek www.esbeek.eu is elke 14 dagen een column te lezen, geschreven door een bewoner uit Esbeek. De eerste column is van Piet Verhoeven:

Stekelbaars redt vierde poot.

Vroeger, op de lagere school, gingen we op woensdagmiddag vissen. We visten in de beek -De Aalst- of in de stroom (Spuitenstroompje). In de beek visten we met blote hand en vingen zandvissen (zanten) en stekelbaarzen (stekels). Zanten waren rustig, met een grote snor en lagen op de bodem. De stekels waren vlug en behendig en waren moeilijk te vangen. In de stroom vingen we wel eens een snoek met een strik of een paling door een dam te leggen.

In het kader van de aanleg van de vierde poot aan de rotonde is er kort geleden weer gevist in dezelfde beek. Nu niet op woensdagmiddag door kwajongens van de lagere school, maar door medewerkers van een onderzoeksbureau. Dit bureau had van de gemeente Hilvarenbeek de opdracht gekregen om te onderzoeken of er in de sloot, waar de nieuwe op- en afrit moet komen liggen, niet toevallig een beschermde vissoort en of amfibie zou zitten. Deze Quick Scan, die ongetwijfeld een aantal duizenden euro's heeft gekost, leverde het volgende op: in één gedeelte bevonden zich 15 tiendoornige stekelbaarzen in de lengte categorie van 2-5 cm en in het andere deel 13 tiendoornige stekelbaarzen en een snoek (Ik heb het niet verzonnen, ik las het in het dossier dat op het gemeentehuis ter inzage ligt). De conclusie van het onderzoek is verwoord in het rapport met de ruimtelijke onderbouwing voor de wijziging van het bestemmingsplan i.v.m. de aanleg van de vierde poot. Het “visonderzoek” was een extra onderzoek nadat vorig jaar ter plaatse ook al een Flora en Fauna onderzoek was uitgevoerd. Dat onderzoek (van september 2007) had geconcludeerd dat niet met 100 procent zekerheid kon worden vastgesteld of er in deze sloot geen beschermde vissen zouden zitten. Op het moment dat ik dit op het gemeentehuis zat te lezen was ik verheugd. Over twee dingen: ten eerste dat diezelfde stekels van vroeger nog in diezelfde sloot werden gevonden en geen andere bijzondere vissen en ten tweede dat de aanleg van de vierde poot geen verdere vertraging zou oplopen. Maar ik was ook bedroefd en sceptisch en wel om het volgende: 25 jaar terug leggen we op de plaats waar ik het net over had een hoop zand neer. We storten er asfalt op voor een snelweg met een op en afrit. Twintig jaar later breken we de op en afrit af, graven er een sloot en zetten er een bordje “Aalst” bij en tekenen op kaarten dit stukje in als ecologische verbindingszone. Vijf jaar later willen we de oprit weer terug, maar schrikken dan en zien dat dit een ecologische verbindingszone is. Dan gaan we dure bureau's opdracht geven om uit te zoeken of we op exact dezelfde plaats weer asfalt mogen storten. En daarvoor laten we die dure bureaus tellen hoeveel stekels er in die sloot zwemmen. Ik schat dat deze procedure, alleen aan onderzoekskosten, meer dan 1000 euro per stekel heeft gekost. En dan heb ik het nog niet over het afbreken en weer aanleggen van de op- en afritten.

Leve de stekelbaars en leve het boerenverstand.

Piet Verhoeven.
2009

Lees meer
  678 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.