• Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

  • Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

Column Teun van Egmond

Column Teun van Egmond

Teun van Egmond schrijft vanuit Uruzgan in Afghanistan in Kamp Holland waar hij werkt in het ziekenhuis aldaar:

Muzlifa.

Afghanistan kent een lange geschiedenis. Het meeste zal u niet interesseren. Allerlei koningen en dynastieën die van tijd tot tijd om de macht streden in de voorafgaande eeuwen zijn nou eenmaal voor de gemiddelde Nederlander weinig boeiend.
Voor Nederland en zo’n 1800 Nederlanders is Afghanistan in de afgelopen jaren veel dichterbij gekomen dan in het verleden. In de 70er jaren werd de koning afgezet en vervangen door een neef die het socialisme wilde invoeren, om weer door de Russen vermoord te worden en die bleven er toen 10 jaar, “Ruslands Vietnam” werd wel gezegd.

In die jaren bleven de Russen vooral in de grote steden en bestreden ze de vrijheidsstrijders, toen onze vrienden, vooral vanuit grote helikopters, u kent ze nog wel van de Rambo films. Eén van de favoriete bezigheden was het op grote schaal uitstrooien van kleine antipersoneelsmijntjes, mooie kleuren, ze leken een beetje op vlinders maar echte vlinders ontploffen niet als je ze oppakt. In de jaren na de Russen hebben de verschillende Afghaanse groeperingen vooral zichzelf aangepakt in een niets ontziende burgeroorlog met vele partijen, de meeste vernietigingen in dit land zijn uit die tijd. En toen kwam de Taliban, leerlingen letterlijk die de islam in haar zuiverste vorm wilden herstellen, een beetje zoals zeer streng gelovigen in Nederland die maar één waarheid hebben. We weten hoe het daarmee ging want dat is nog maar kort geleden.
Overigens zijn de meeste Talibanleden ook lid van de grootste stam in Afghanistan, de Pashtun, zij leven deels in Afghanistan, deels in Pakistan want de Britten hebben 150 jaar geleden een streep op een kaart gezet om de grens aan te geven, daardoor is 60 procent van de Pashtun nu Pakistaan en voelt zich volledig één met de broeders in Afghanistan.
In Afghanistan zit de internationale troepenmacht die probeert de officiële regering voldoende tijd te geven om een eigen leger en politie op te bouwen, dat wordt ook gesteund. Daarnaast doen de militairen aan de drie D’s: Defence, Diplomacy en Development. Wij noemen dat wederopbouw.
In Uruzgan ( een provincie in Zuid-Afghanistan) kan pas sprake zijn van wederopbouw als er eerst iets wàs, maar in de meeste gevallen gaat het daar over opbouw, er was helemaal niks. Toch is er in de afgelopen 3 jaar enorm veel aan opbouw gedaan en bereikt. Onder andere in de gezondheidszorg.

In dit land gaat één op de vier kinderen dood vóór zijn vierde jaar, grootste oorzaak, diarree, daarnaast longontsteking, malaria, en natuurlijk de oorlog. Want al is de officiële oorlog al lang voorbij, die van de mijnen gaat nog heel lang door.
Muzlifa is 6 jaar en speelt met haar broer van 10 en vriendje van 8 in het veld, er is hier veel veld. Ze vinden een vrolijk uitziend voorwerp, pakken het op of gooien een steen en het ontploft.
Muzlifa verliest al de vingers van haar linker hand, grote gaten in haar linker been en een paar scherven door haar buikje die 17 gaten slaan in haar darmpjes. Meer dood dan levend komt ze in het Nederlandse kamp aan, ze wordt met spoed geopereerd, balanceert een dag tussen leven en dood en overleeft. Daarna nog 7 vervolg operaties maken dat ze eind van de week naar huis kan.
Eind goed al goed?
Ik weet nog niet wat de toekomst brengt voor een 6 jarig meisje dat haar linker hand kwijt is, je linker hand is in dit moslimland je onreine hand. Verder is ze verminkt aan haar been en moet weer leren lopen.
Muzlifa heeft veel gehuild, ze mist haar moeder die in deze cultuur absoluut niet hier mag komen, westerlingen zijn onrein en een vrouw alleen is ondenkbaar. Haar vader was er wel.
De afgelopen dagen heeft ze weer gelachen, ze gaat naar huis.

Teun van Egmond.

Lees meer
  893 Hits
  0 reacties

Column Dianne Hesselmans

Column Dianne Hesselmans

Hoezo druk????

Mijn oma woont in Eersel. Heeft jaren met mijn opa op een boerderij in Duizel gewoond. Ze heeft 17 kinderen op de wereld gezet. De eerste werd geboren in 1939 en ons pap in 1940 daarna zijn er nog 15 meer gekomen. Helaas zijn 3 kindjes op hele jonge leeftijd gestorven. Maar ach, dat hoorde bij die tijd…( Wat natuurlijk verschrikkelijk voor haar is geweest maar er over praten was een groot taboe.)
Wat moet dat een drukte van jewelste zijn geweest. 14 Kindermondjes vullen, 14 kinderen aankleden. (En mijn oma was erg trots dus alle 14 moesten er tip top uit zien als ze naar school of de kerk gingen.) Toen ik haar belde dat ik zwanger was van nummer 4 en 5, was mijn oma die als eerste riep: “Mèr meske toch, 5 kiendjes, wôr gaddo toch an begiene, ût is te hopen dèt ûr een meske bij zit die euw straks un bietje kan helpen.”
Een meisje erbij die mij kan helpen? Mijn was stop ik in een wasmachine. Daarna alles in de droger. Strijken stelt niets meer voor met zo’n groot stoomapparaat. Eten maken? Even ontdooien in de magnetron, snel even wokken, alles lekker in de hetelucht oven en binnen een half uurtje staat er voor 7 monden eten op tafel. Echt honger hebben ze niet want het fruit op de fruitschaal staat binnen handbereik. Dorst? Lekker een beker ranja, een koekje erbij, misschien nog iets lekkers?? Even een sms-je sturen dat we toch echt om 17:30 uur gaan eten. Na het eten alles in de vaatwasser, klaar is kees. Nog even snel een boodschap doen? Hup autootje onder je kont, bij de AH ben je in 10 minuten. Boodschappen in de kar, even pinnen en met een paar volle tassen weer naar huis.
Dat was er 70 jaar geleden allemaal niet bij. Nu rijden we naar de Ardennen om gezellig een weekendje te survivallen. Nou volgens mij heeft mijn oma jaren moeten survivallen. Maar het gezin Rombouts was wel de trots van de pastoor van Duizel. Als mijn oma weer met een dikke buik rond liep stond hij als eerste op de dam om haar te feliciteren.
Ze is nu 94. Oma was niet millennium proof en sinds die tijd zit haar “ harde schijf” vol. Wat na het jaar 2000 gebeurd is blijft niet goed hangen. Pim herkent ze meteen. Jop als je het duidelijk uitlegt. Maar dat mannetje wat zo ontzettend boos kan kijken of die twee grappige witbolletjes. … zijn die ook van jou Dian?? Toch geen 5 jongens?? Ze zit nog vol humor en verhalen over vroeger kan ze meteen vertellen. Vaak met een gulle hartelijke lach. Maar als je vraagt hoe zij toch al die drukte heeft overleefd, dan geeft ze geen antwoord.
Als ik dit schrijf ben ik volop bezig met de voorbereidingen voor de vinologen nascholing in Maarn, het uitzoeken van originele en klassieke kerstpakketten en daarna mag ik 3 dagen bij Corien Veron mijn wijnen laten proeven. Tussendoor nog een gesprekje op school, ouderbijeenkomst op de peuterspeelzaal, oh boodschappen moeten ook nog gedaan worden, moet ik rijden voor de zwemles, zou het tennissen doorgaan? Trainingskleren voor het voetballen moeten uitgewassen zijn, laten we ook nog een gezonde maaltijd op tafel zetten…. Ik denk aan mijn oma en durf deze zin niet uit te spreken. Het eerste glas wijn dat ik tussen alle bedrijven door proef, toost ik op haar!
Hoezo druk? ???

Dianne Hesselmans-Rombouts.

Lees meer
  467 Hits
  0 reacties

Column Sandra van Liere

Column Sandra van Liere

Balen!

Dinsdagochtend liep ik niets vermoedend naar mijn auto die altijd braaf op mij staat te wachten bij bierbrouwerij De Roos. Terwijl ik nog een beetje aan het mijmeren was of ik toch echt wel alles bij me had, viel mijn oog op mijn autoruit. Of eigenlijk op het ontbreken daarvan. Jawel, mijn autoruit was ingetikt en mijn radio, wat cd’s en aansteker waren meegenomen. Nou ben ik tegen wil en dank een behoorlijke ervaringsdeskundige op dit gebied, ik geloof dat de teller nu op 6 staat, maar nog nooit was me dit in Hilvarenbeek overkomen.

Toen ik nog in Den Bosch woonde was ik er inmiddels aan gewend geraakt dat iedere keer als ik naar mijn auto liep me even de angst bekroop dat ik mijn auto opengebroken zou aantreffen. In de twee jaar dat ik daar met auto woonde, bleek die angst vijf maal niet ongegrond. Ik weet nog goed hoe overstuur ik de eerste keer was. Het idee dat er iemand in mijn auto had gezeten en alles op zijn kop had gezet op zoek naar het frontje van m’n radio, vond ik echt vreselijk (Gelukkig was ik toen nog zo wijs om het frontje van mijn radio te halen en dit mee naar huis te nemen). De keren die volgden werd het gevoel van walging en boosheid langzaam minder en liet ik het gelaten over me heen komen. Ik heb nog een tijdje een briefje in mijn auto gehangen met de tekst “Doe geen moeite, ik heb de radio meegenomen”, maar ook dat mocht niet baten. Ik wist dat het bij de risico’s hoorde van in het centrum van de Brabantse hoofdstad wonen en dus liet ik iedere keer mijn auto maken door een handige vader van school, Carglass of de garage.

Toen ik drie jaar geleden mijn appartement in Den Bosch verruilde voor mijn huidige woning aan de Vrijthof, bleef ik aanvankelijk mijn frontje mee naar huis nemen. Maar na verloop van tijd ebde dat gevoel van onveiligheid langzaam weg en verplaatste het frontje zich van mijn tas naar het dashboardkastje en niet veel later deed ik helemaal geen moeite meer om dieven op het verkeerde been te zetten. En dat ging lange tijd goed, tot afgelopen weekend dus.

Hier volgt een kleine greep uit de reacties die volgden:
Mijn eerste reactie was dit keer: ”Aaah, nee hè! Hoe kom ik nu op school?” De kinderen uit mijn klas begonnen spontaan de jingle van Carglass (Carglass repareert, Carglass vervangt) te zingen toen ze het nieuws hoorden. “Is er nog markt voor autoradio’s dan?” vroegen vrienden zich af. En een collega merkte fijntjes op dat de dieven me, na jaren zoeken, weer gevonden hadden in Hilvarenbeek.

Maar goed, ik blijf achter met een hoop gedoe en geregel, stukjes autoruit die nog lang boven blijven komen en de vraag waarom ze de cd van Duffy wél hebben laten liggen!

Sandra van Liere.

Lees meer
  582 Hits
  0 reacties

Column Chris Way

Column Chris Way

Daar sta je dan, krijg je de vraag van Astrid of je een column wilt schrijven.

Op dat moment stond daar mijn hoofd helemaal niet naar, omdat ik heel verdrietig was na het kort daarvoor overlijden van mijn liefste zwager. Gelukkig mocht ik wat later gaan schrijven.
Inmiddels zit ik al weer aardig in het ritme van de dagelijkse bezigheden zoals de organisatie van de maaltijden, deze hebben overigens de hele maand juni stil gelegen. We hoorden van de deelnemers dat zij dit erg betreurden. Maar in juli en augustus waren we er weer om de 14 dagen en in september gaan we weer iedere week een maaltijd bereiden.
Het bedenken van het menu, de boodschappen die gehaald moeten worden; dat alles vergt veel tijd van je.
Terwijl ik dit schrijf staat de vakantieweek van het Rode Kruis ook nog voor de deur en daar moeten ook nog wel wat puntjes op de i gezet worden voordat we weg kunnen gaan.
Lekker druk, maar dat houdt je van de straat zeggen we dan.


Het is heel gelukkig dat ik al dit vrijwilligerswerk mag doen en dat de gezondheid dit ook toelaat en mijn man zich prima kan vermaken met het klussen in en rond het huis.
Zo is er steeds wel iets, dat je aandacht vraagt, zoals onze dochter en haar partner die voor het eerst aan een deeltriatlon gaan meedoen. " Paps en Mams, jullie komen ons toch wel aanmoedigen," vraagt ze en natuurlijk doen we dat.


Daar sta je dan een half uur te wachten langs de weg om ze aan te moedigen en in een flits zijn ze voorbij. Nu vlug in de auto naar het volgende punt, als ze daar voor de laatste keer langs komen op de fiets en dan weer snel naar het punt waar gelopen moet worden.
En je blijft ze aanmoedigen, want knap vind ik het wel zo’n prestatie van eerst 1 kilometer zwemmen en dan 40 kilometer fietsen en dan nog de nodige kilometers hardlopen.
En tot overmaat van ramp begint het ook nog eens te regenen, je moet er maar zin in hebben. Maar ze hebben het allebei gehaald en dan ben je toch beretrots op ze.
Als je dan bedenkt dat de eerste fietsvakantie die we maakten we onze Linda steeds moesten duwen omdat ze hyperventileerde door het fietsen en dan 30 jaar later zet ze zo’n prestatie neer, knap hoor!
De vakantieweek van het Rode Kruis is ook al weer achter de rug, het is een super week geweest. Mooie locatie en mooi weer, we konden het niet beter treffen. Allemaal tevreden vakantiegasten bij thuiskomst. Ook het team van 6 vrijwilligers kan terug kijken op een gezellige week maar wel een van hard werken. Dat hebben ze er graag voor over gehad want zo’n week maken we waarschijnlijk nooit meer mee.
De dagtocht van het Rode Kruis is begin september, nog even bij het touringcarbedrijf navragen voor alle zekerheid of ze wel goed gecontroleerd hebben of degenen die in een elektrische rolstoel zitten ook werkelijk bij het toilet kunnen komen waar we onze stops hebben.


Wat schetst onze verbazing, krijg je “nee” te horen; bij twee stops kunnen de deelnemers in de rolstoel niet bij het toilet komen en dit terwijl je een bus aanvraagt met lift en 3 rolstoelplaatsen. Dan denk je toch bij je zelf ' kunnen ze daar niet nadenken' , als ik het dus niet nog even had na laten vragen, hadden we een groot probleem gehad. Nu moest op het laatste moment de stops nog veranderd worden. Gelukkig is het toch nog een mooie dagtocht geweest en hebben de deelnemers er niet veel van gemerkt alleen dat het lunchadres veranderd was. En zo zitten we alweer eind september en wordt het bijna tijd om de column in te leveren. En dat is maar goed ook want nu staat de organisatie van de herhalingslessen van de hartreanimatie weer voor de deur. Dus veel tijd om weer een paar regels voor de column te schrijven blijft er niet over, bovendien wil ik geen ruzie met Astrid als ik te laat de kopij inlever.

Chris Way.

Lees meer
  788 Hits
  0 reacties

Column Wiet van Meel

Column Wiet van Meel

Esbeek en WE.

Ik ben in 1954 geboren in Hilvarenbeek. Zat daar bij veel wat met sport te maken had, zeeverkenners en de club rond Lieve Hemel en Bikse Fiste. Na de middelbare school (Odulphus) zou ik naar Nijmegen gaan maar omdat mijn moeder stierf ben ik rechten gaan doen in Tilburg (1974). Daar belandde ik al snel bij de Juridische EHBO waar studenten, vooral afkomstig van het Brabantse platteland, de kleine man van “recht” voorzagen. Toen sloeg de textielcrisis toe en gingen we met economische en fiscale studenten werklozen die een eigen bedrijf wilden beginnen ondersteunen. Dit sloeg aan en heeft mijn verdere arbeidsleven beïnvloed. Zo was ik op enig moment betrokken bij ontwikkelingen rondom “ondernemerschap” en “regionale economische ontwikkeling” in een tiental Europese landen. Toen DAF failliet ging (1993) werd ik gevraagd in Zuidoost-Brabant mee te denken en te werken aan de “revitalisering van de industrie in de regio”.

Ondertussen was ik getrouwd en onze eerste dochter geboren (Hannah) die we niet in de stad op wilden laten groeien. Mijn toenmalige vrouw wilde niet naar Hilvarenbeek en we zijn naar Sint-Michielsgestel getogen (1991). Daar werd Sarah geboren. In 2000 brak ons huwelijk.

Eind negentiger jaren kregen we de dierenziekten (varkens, koeien, kippen) en werd ik gevraagd mee te denken aan de (her)ontwikkeling van het platteland. Via dit werk kwam ik ook terecht in Hilvarenbeek waar ik de Pilot van de Reconstructie mee heb vormgegeven, het Streekhuis Kempenland mee heb opgezet en met allerlei groepen ondernemers ben gaan samenwerken (bv. Land van de Hilver, Kempenpaard, KempenGoed e.d.)

Vroeger kende ik Esbeek van Tuldania (bij Houthandel van Dal), de Flaes (schaatsen en stiekem vlotten bouwen) en enkele Esbekenaren via studie, werk, café en sport. Sinds 1980 bestaat mijn zondagse “kerkgang” veelal uit een wandeling in de Utrecht, afgerond met een kouwe thee en een geuze bij de Bockenreijder :
“Als je een ijsbeer tegenkomt in mei weet je een ding zeker, april is voorbij..”.
Altijd met mijn ouwe textielmaat Leo. Mijn dochters hebben de Bockenreijder vanaf hun geboorte meegemaakt.

Via het werk in de Kempen kwam ik een boel Esbekenaren tegen. Mensen uit politiek, bedrijfsleven, zorgsector, openbare ruimte, onderwijs e.d. Vaak stront-eigenwijs en dwars, hoop gesteggel en veel glazen met inhoud. De houding van “aanpakken” gaf me echter een goed gevoel ; zelf huizen bouwen, de koevoirtse brug, coöperatie, clean minerals, huiskamer, dorpskern, de utrecht, lampjestocht, esbeek.eu, schotel, jantje smit, carnaval, punt uit, kinderen in orgelmuseum, en het hield maar niet op. En…, ik leerde een aantal fijne mensen kennen, waarvan sommigen nog van vroeger.

In 2005 besloot ik in Esbeek te gaan wonen. Niet in het dorp, maar buiten, in de Utrecht. Sindsdien weet ik soms niet meer wat me overkomt. Er gebeurt van alles maar altijd vanuit een positieve grondhouding. WE doen het gewoon. Ik vind het fijn daar soms aan mee te kunnen doen.
Ik kom niet uit “Duitsland” maar uit “Beek” en heb niet de illusie “Duitser” te kunnen worden. Ik zal Esbeek nooit kunnen doorgronden. Het “Jantje van pietje van klaasje”-spel kan ik niet spelen. Maar,…
toen WE Schuttershof openden met drie feesten, toen WE in Wouw en later ’s-avonds terugkwamen onderging ik een geweldig gevoel; vergelijkbaar met toen we in 1977 de eerste Bikse Fiste organiseerden. WE kunnen het…..

Wiet van Meel.

Lees meer
  897 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.