• Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

  • Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

Jaarverslag 2010

Bekijk het Jaarverslag 2010.

Lees meer
  872 Hits
  0 reacties

Column Aschwin Versteijnen

Column Aschwin Versteijnen

Duitsland.

De één heeft iets met het getal 8, een ander met de kleur zwart. Zelf ben ik geneigd dat ik iets heb met Duitsland.
Het begon al voor mijn geboorte. In de Story las mijn moeder begin jaren 70 over ene prins Aschwin zur Lippe-Biesterfeld. Dit was de broer van prins Bernard en mijn ouders vonden dit wel een leuke originele jongensnaam. Dan moest natuurlijk wel de tweede telg van de familie Versteijnen een jongen zijn. En zo geschiedde het…..

Toen ik op de lagere school geschiedenis kreeg werd ik wederom geconfronteerd met Duitsland. De gruwelijkheden van de tweede wereldoorlog werden uitgebreid besproken en vol afschuw luisterde ik naar de verhalen. Als we het hier thuis over hadden vertelde mijn moeder altijd dat ook haar vader tegen de Duitsers had gevochten. Het was dan ook niet gek dat bij een bezoek van opa en oma Diessen de televisie abrupt uit werd gezet bij films over de tweede wereldoorlog. Mijn broer en ik keken elkaar dan verbaasd aan en begrepen dan niet waarom nu ineens de televisie uit moest. Ook een geweertje meenemen bij een bezoek aan mijn grootouders kon mijn opa niet waarderen. Het onschuldige speelgoed werd afgepakt en doormidden gebroken.

Toen ik een jaar of 16 was ging ik voor het eerst met op vakantie. Geen Benidorm of Lorette maar gewoon naar Domburg. Daar stonden we dan met ons tentje tussen allemaal van die luxe Duitse stacaravans. Tijdens een van mijn zwakke momenten sloeg ik een Duitse griet aan de haak. Natuurlijk grote consternatie bij mijn vrienden, alles was geoorloofd, maar geen Duitse meid bij ons in de tent.

Hierna had ik eigenlijk weinig meer met Duitsland of Duitsers. Totdat ik ging verhuizen naar Diessen. Want of je nu in de Biest, Haghorst, Beek of Diessen gaat wonen, Esbeek wordt in deze dorpen geassocieerd met Duitsland. Wanneer je de afgelopen jaren de 6 KernenCup in Diessen of Auwmeutenavond in Hilvarenbeek hebt bijgewoond heb je dit zelf kunnen ervaren. Een grap over Esbeek in combinatie met Duitsland staat garant voor succes. Bij mijn intro als technisch-jeugdcoördinator van RKDSV dolde Frank van Roovert nog met “We hebben een nieuwe jeugdcoördinator maar hij komt wel uit een ander land, dus allemaal Duits praten”.
Maar vanwaar deze associatie met Duitsland. ….? Heeft Esbeek het er gedurende de jaren ook zelf na gemaakt….? Een beetje arrogant was het natuurlijk wel om bij het kampioenschap van SV Tuldania in 1989 “Nooit meer de Biest” te zingen. Carnavalsteksten als “Klèn te krège zen we nie in Esbeek, tis nog fènder wonen dan in Beek” zijn voor menig Bekenaren natuurlijk ook prikkelend. Enkele voorbeelden van echte Esbeekse arrogantie. Zelf kan ik juist erg genieten en lachen om deze Esbeekse/Duitse arrogantie, maar niet iedereen doet dit. Moet je het wel zien als arrogantie ……of is gewoon afgunst van anderen……..? Carnavalsvereniging De Duikeleers drijven er juist de spot mee door met carnaval het shirt van der Manschaft te dragen. Dan maar een beetje arrogant maar trots op je dorp !!!!

Aschwin Versteijnen.

Lees meer
  1093 Hits
  0 reacties

Column Ad van de Wouw

Column Ad van de Wouw

Het lijkt een gewone zomerse zondag in juli te zijn. De zon schijnt rijkelijk, oogstzorgen hebben we niet, in de verte klinken flarden muziek, fietsers kiezen hun tocht. Maar die schijn bedriegt. Het oranjeplein voor Schuttershof is nog verlaten. Rob de Nijs zong al ooit: ”De wereld staat voor ons heel even stil vandaag.”. Het is de dag van de wedstrijd der wedstrijden. Op het terras en op de radio wordt druk gekwetterd en getwitterd over Manide de parkiet uit Singapore en ook Paul de octopus uit Duitsland doet van zich spreken.


Maar er is veel meer op deze zondag. Ver weg van ons veilige huis gedenken tienduizenden “15 jaar na Srebrenica”, en dat was toen echt geen gewone zondag, daar stond de wereld ook bij stil.
Het gras van Soccer city in Johannesburg blijkt nog veel heiliger dan het gras van “Footbal for hope” zoals we de promotie van het afgelopen WK hebben ervaren. Mandela gaf hier zo ongeveer op de middenstip in 1990 na zijn lange gevangenschap zijn grote rede en gaf zo voor miljoenen in Afrika weer hoop.

“I have a dream” moet Bert uit Meerssen gedacht hebben toen hij hoorde op welke bijzondere plaats de WK finale gespeeld zou worden. Hij bouwde zijn droom om tot een missie. Een missie met het grote doel: “Wij gaan die beker winnen”.
Het resultaat is bekend. Een golf van emotie heeft ons land overspoeld maar is op het laatst gestokt. Alle 16 miljoen bondscoaches denken allemaal zelf mee gespeeld te hebben, op de bank gezeten te hebben, de coach geweest te zijn, of tenminste er bij geweest te zijn.
Hoe Bert en zijn mannen omgingen met de missie die zij voor ogen hadden is er een van uitmuntende klasse. Focus is het toverwoord. Bezig zijn voor de zaak waarvoor je staat en het doel dat bereikt moet worden; zelfverzekerd; en Bert waakte dat dit geen overmoed werd.

In Esbeek hebben we ook een missie. Met grote toewijding wordt daaraan door velen gewerkt en bijna door iedereen gedragen. En als iedereen naar zijn capaciteiten zijn bijdrage levert slaagt die missie. Een leefbaar Esbeek voor onszelf en diegenen die na ons komen.

We hebben niet de gedroomde finale tegen onze Duitse buren gehad, maar moesten het opnemen tegen de Spaanse Furie. De Duitsers overspeelden zich in de aanloop naar de finale.
“Duitsers ” worden we in Esbeek ook wel eens genoemd en sommigen doen dat ook zelf.
Uitstekend als we daarmee die degelijkheid, onverzettelijkheid, doorzettingsvermogen en puncktlichkeit als eigenschappen overnemen. Maar als zelfverzekerdheid omslaat in overmoed is onze Esbeekse missie gedoemd te mislukken.

Ad van de Wouw.

Lees meer
  631 Hits
  0 reacties

Column Chris van Laarhoven

Column Chris van Laarhoven

Zomergeblaos, daar krijg ik energie van!

Vorige week had ik met het werk een teambuildingdag. Je weet wel, met z’n alle de hei op om stil te staan bij het functioneren van het team.
Ik heb een dubbel gevoel bij dit soort trainingen. Ik denk dan, moeten wij niet werken vandaag? Kan dit zomaar in deze tijd, met 10 betaalde krachten een dag abstract zitten te neuzelen? Anderzijds weet ik dat het goed is zo nu en dan een pas op de plaats te maken en te reflecteren op waar je mee bezig bent.


De leidraad die dag was de theorie van Daniel Ofman. Hij beschrijft in zijn boekje ‘Het is niet te geloven’ dat het goed is zaken vanuit 3 perspectieven te benaderen, namelijk het ‘het, het ‘ik’ en het ‘wij’.
Het ‘het’ is het feitelijke, het tastbare, het product, het resultaat.
Het ‘ik’ is de wijze waarop ik als inpidu betrokken ben, welke inbreng ik heb, wat ik er van mezelf in kwijt kan en wat het me oplevert.
Het ‘wij’ is de mate waarin betrokkenen het doel ondersteunen en uitdragen.


Natuurlijk is dit een prima theorie, erg logisch, maar de kunst is om hem in praktijk te brengen.
Onze trainer had ten aanzien van het ‘ik’ het statement dat je jezelf steeds af moet vragen: “krijg ik hier energie van?” en als dit niet het geval is, waar zit dan het ‘energielek’?”
Deze terminologie werkte bij mij op mijn lachspieren. Dit komt, omdat ik momenteel het boekje “Taal is zeg maar echt mijn ding” van Paulien Cornelisse aan het lezen ben. Hierin beschrijft ze allerlei taalhypes die komen en gaan. Bijvoorbeeld is oké’, het nieuwe ja of oh, alles is focking goed, mensen zijn tegenwoordig verliefd op materiële zaken als een huis of een auto, iets is echt mijn ding, jouw mening is ‘jouw werkelijkheid’, hier kan ik ‘een stukje’ van mezelf in kwijt en de voortdurende vraag van Mart Smeets; “mag ik dat zeggen?” Ja Mart, dat mag jij zeggen.
U zult begrijpen dat ik ‘hier krijg ik energie van’ en ‘energielek’ perfect in dit rijtje vond passen.

Maar goed, om recht te doen aan de titel van deze column, nu de link naar Zomergeblaos.
Afgelopen weekeinde was het weer zover. Voor de 5e keer organiseerde D’afentoeters Zomergeblaos op de Vrijthof.
Wat is “het”? Een kleinschalige festival met blaasmuziek als centraal thema. Klinkt simpel. Toch is hier al veel over gediscussieerd. Als je met z’n 15e iets organiseert, heb je 15 keer te maken met “jouw werkelijkheid”. Om het “wij”niet te verliezen, moet er gezocht worden naar een gezamenlijke visie. Willen we groeien, of willen we klein blijven? Doen we er een eetgelegenheid bij? Wel of geen buitenpodium? Programmeren we publiekstrekkers om meer inkomsten te hebben of houden we vast aan onze eigen bandkeuze? Hoeveel financieel risico willen we nemen? Gaan we volgend jaar Zomergeblaos met Pinksteren organiseren of worden we dan te veel met Elastiek vergeleken? Allemaal vragen die gepasseerd en uitgebreid bediscussieerd zijn.
Ondanks dat het “het” niet volledig duidelijk en nog in ontwikkeling is, is er een enorm “wij”.


Ieder van ons kan op zijn of haar manier iets bijdragen en is gemotiveerd om er een leuk festival van te maken. Zowel in de voorbereiding als in het afgelopen weekeinde is er veel werk verzet. Dit is met veel plezier gedaan en er is geen wanklank gevallen.
Het organiseren van Zomergeblaos geeft ons 3 kiks. Het is gaaf dat we een podium kunnen bieden voor leuke bands en voor onze eigen productie (D’afentoetersXL). Het is gaaf dat veel mensen hier plezier aan beleven en ons daar complimenten over maken. Het is gaaf met z’n allen een berg werk te verzetten en te zien dat alles wat gepland en voorbereid is uitkomt. Bij dit laatste punt wil ik graag de raad van 11 van Esbeek bedanken voor het meehelpen met opruimen. (4e kik)

En “ik”?
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik krijg hier dus energie van! De juffrouw van de training kan trots op me zijn. Ik heb het begrepen.

Chris van Laarhoven.

Lees meer
  743 Hits
  0 reacties

Column Johan Pieter van den Biggelaar

Column Johan Pieter van den Biggelaar

Je eigen huis ontwerpen is een feest!

Precies 4 jaar geleden, op 26 juni 2005 werd er een belangrijk startpunt gegeven voor de leefbaarheid in Esbeek. Er bestond toen nog geen coöperatie, geen certificaten, geen verbouwde zaal en geen dorpshuiskamer, wie zou nu nog de coöperatie nog weg kunnen denken in Esbeek…


Maar voordat het zover was ging ik me oriënteren op de toenmalige woningmarkt in de gemeente en daarbuiten. Via via hoorde ik van het startersproject in Casteren, één van de eerste succesvolle startersprojecten in de Kempen. Met een aantal geïnteresseerde jongeren uit Esbeek gingen we kijken en we spraken met enkele bewoners die er net woonden. Wat later ging ik ook in Boekel kijken omdat de ontwerpen van de woningen van dezelfde architect als in Casteren me wel aansprak. De ideeën en de prijzen van de woning stonden ter discussie: "Een woning vrij op naam van 500 kubieke meter, inclusief grond dat kan nooit!", zei de verantwoordelijke wethouder. Het aanwezige adviesbureau BIEB, wat staat voor bouwen in eigen beheer, legde uit hoe de woningen tot stand kwamen en vertelde hoe er, door projectontwikkeling van onderaf, veel kosten bespaard konden worden. Een aanwezig makelaar voegde er aan toe dat de marktwaarde op andere plekken veel hoger ligt, wat gewone normale marktconforme prijzen zijn. Gefrustreerd reed ik naar huis en dacht, "waarom kunnen starters geen huis kopen met de huidige marktwerking? Moet je in je eentje of met tweeën krom liggen om een hypotheek op te hoesten? En zou een dergelijk project iets voor Esbeek zijn? Wat is eigenlijk de grondprijs in Esbeek en hoe zou de gemeente Hilvarenbeek hierin staan?" Vervolgens werd er samen met twee pioniers Wout Smolders en Henk Hutten het rapport Esbeek-2030 geschreven. Er werd een visie op papier gezet hoe Esbeek in de toekomst eruit zal komen te zien, gelet op de huidige en toekomstige ontwikkelingen in het dorp. Uit onderzoek bleek dat er in de jaren 1995 – 2005 het aantal jongeren tussen de 20 en de 30 jaar drastisch was afgenomen omdat zij geen kans kregen om in Esbeek te gaan wonen. Het aantal van deze doelgroep ging in 10 jaar tijd van ruim 153 naar 48 jongeren. Kortom jongeren wachten niet op beleid!


Door middel van flyers werd jong en oud in Esbeek benaderd voor een informatieavond op 26 juni 2005. De plannen werden gepresenteerd aan ca. 150 mensen in de zaal Schuttershof. Conclusie van deze avond: interessante sprekers en een grote opkomst, maar vele mensen liepen met nog meer vragen naar buiten dan ze van tevoren al hadden. "Mijn dochter is nu 16 en wil zich wel inschrijven maar het zou nog wel 10 jaar duren”, "als dat zo is dan stop ik er nu mee beantwoord ik", "Nee ga vooral zo door, maar 24 woningen is veel te ruig en de gemeente is toch tegen aangezien het wooncontingent…" zucht. Het adviesbureau BIEB vertelt op dezelfde avond dat we nu een volle zaal enthousiast hadden gemaakt maar dat het hoog tijd werd om te zoeken naar grond met een woonbestemming erop. Hierna volgde een onzekere tijd, vooral waar in Esbeek kon gebouwd worden en hoe creëer je politiek draagvlak. Op vele verjaardagsfeestjes moet ik de ideeën van het startersproject verdedigen dat dit geen kans van slagen zou hebben. Na overleg met toenmalig wethouder zag de haalbaarheid om te bouwen voor jongeren er somber uit. Er ontstond een belangrijk keerpunt tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in 2006, bouwen voor starters stond duidelijk op de politieke agenda. Na enkele briefwisselingen naar de nieuwe wethouder werd het verzoek om 24 woningen te bouwen in het huidig bestemmingsplan Leeuwerik II tweemaal behandeld in de raadsvergadering. Een belangrijk keerpunt, op 26 juni 2006 gaf de gemeenteraad groen licht en ondersteunde het project als pilot voor collectief bouwen.

In de zomer van 2006 wordt een vereniging opgericht bestaande uit Esbeekse starters, De Locatievereniging Leeuwerik II is een feit. In januari 2007 werd er een architectenselectie gehouden, dit was een leuke fase in het traject, omdat het project meer tastbaar ging worden. Door middel van presentaties en een excursie naar voorbeeldprojecten werd het architectenbureau v.d Pauwert uit Eindhoven gekozen om de woningen te ontwerpen. Welke stijl gaan we kiezen, wat vindt iedereen mooi, willen we hoekwoningen of meer geschakelde woningen, kleurgebruik, materiaalgebruik, goothoogtes kwamen aan de orde. Er moest ook een stedenbouwkundig plan worden gemaakt. Net voor kerst in 2007 kreeg Alphons Coolen uit Tilburg opdracht om de 24 woningen te gaan bouwen. Na ruim 20 ledenvergaderingen, bestuursvergaderingen en werkgroepoverleg, heeft iedereen zijn ei kwijt gekund naar gelang zijn of haar interesse. Tot nu toe, want er werd steeds democratisch gestemd op de vele keuzes die er steeds gemaakt moesten worden, afwachten en achterover leunen kon ook. “Bestuur, wanneer gaan we bouwen?”. Begin maart 2008 kregen we goedkeuring op de bouwvergunning. Nadat de aktes en financiële zaken waren gepasseerd bij de notaris, werd er in april 2008 gestart met de bouw van de woningen. Op 28 november 2008 wordt het hoogste punt gevierd. Afgelopen april werden alle woningen opgeleverd. Binnenkort wordt er gestart met nieuwe bestrating en de groenvoorziening in de wijk, dit is ook met inspraak van de vereniging gebeurd.


Vele dorpsbewoners en daarbuiten reageren enthousiast op het project, maar sommigen zetten vraagtekens bij wat er gebeurt met de marktwaarde en de kansen voor de toekomstige starters uit Esbeek, want wat is de prijs bij verkoop? Zijn het geen grote starterswoningen? Hier is een lang bedenkproces aan vooraf gegaan, natuurlijk hebben we als vereniging de ruimte benut in het ontwikkelproces, maar het is nergens beschreven hoe groot of hoe klein een starterswoning moet zijn en waaraan het moet voldoen. Aantrekkelijk voor de volgende starters is om een nieuw project te beginnen. Waarom zou je een bestaand huis kopen en doorstromen, als je voor 30 procent minder geld een nieuwbouw huis realiseert, wat echt naar je zin is? Om de woonbehoefte te bepalen in de nabije toekomst hoeven er geen oneindige enquêtes worden gehouden. Een feit is dat er nu op de basisschool de Wingerd meer dan 100 kinderen zitten waarvan wellicht een groot percentage later in Esbeek wil wonen. Stel voor de helft van deze kinderen fladdert uit en de andere helft, 50 mensen willen in de toekomst in Esbeek wonen, krijgt men dan deze kans? Hiervoor is dan actieve grondpolitiek nodig. In het dorp liggen ook inbreidingsmogelijkheden. De makkelijkste weg is natuurlijk om op te noemen waarom dit niet zal gaan lukken. De ‘zoekgebieden’, plekken waarin de komende 20 jaar mogelijk gebouwd kan worden liggen ook vast op de kaart.


Na 4 jaar kan je concluderen dat het startersproject een tijdrovende ervaring, maar ook leerzaam project is geweest. De prijs kwaliteit van de woningen is goed en de leefbaarheid in de buurt is naar een hoger niveau getild. Het gezamenlijk doel is bereikt en er zijn nu meer jongeren woonachtig in Esbeek wat een belangrijke basis is voor de leefbaarheid. Inmiddels denkt men in Diessen, Hilvarenbeek en Haghorst ook na om te gaan bouwen voor starters, wel zijn er nu meer spelregels bedacht door de gemeente. Na het succes van een eerste project volgt vaak een tweede of zelfs al een derde project; dat heb ik inmiddels gezien in andere dorpen in Brabant. Via deze manier wil ik vooral het bestuur bedanken voor hun inzet en tijd en zou ik graag de volgende nieuwe groep starters uit Esbeek willen uitdagen om een nieuw startersproject te gaan beginnen, want je eigen woning ontwerpen is een feest. Just do it!


Pieter v.d. Biggelaar.

Lees meer
  1280 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.