• Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

  • Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

Column Jan Maas

Column Jan Maas

Op het moment dat Astrid mij vraagt of ik een column wil schrijven zitten we lekker warm in Schuttershof nadat we anderhalf uur lang in de stromende regen hebben staan kijken naar Audacia-Tuldania (2-4 trouwens). Na een mooie zomer en een even mooie nazomer zijn we het er allemaal over eens dat nu toch de herfst echt is begonnen. Herfst. Mijn minst favoriete seizoen. Grauw. Vochtig. Van elk seizoen zijn positieve dingen te beweren, behalve van de herfst.

Wie zit te wachten op storm en regen, niemand toch?
Lekker een stuk gaan toeren met de motor is er niet meer bij, de wegen liggen vol met gevallen bladeren en zijn gevaarlijk glad. Tennissen kan met een beetje geluk nog wel als de ballen tenminste niet alle kanten op waaien.
Begrijp me goed, ik vind het leven in Esbeek en Nederland fantastisch maar ons klimaat is voor verbetering vatbaar. Elk jaar genieten wij weer met volle teugen van onze vakantie in een warm land, bij voorkeur Italië. En elk jaar weer maken wij plannen om in de toekomst in ieder geval een keer in het zuiden van Europa te overwinteren. Uiteraard pas na ons pensioen en als de kinderen het huis uit zijn.
Dat laatste is bij het ter perse gaan van dit epistel gerealiseerd. Zoonlief woont al geruime tijd “op z’n eigen” en onze dochter heeft sinds kort een optrekje gewonnen in het centrum van Esbeek. Zij hield er de laatste maanden een zeer subjectief thuisleven op na. Lag er bijvoorbeeld aan wat voor avondeten er op tafel kwam.
Dit ging als volgt: de telefoon rinkelt. “Met Corrie Maas”. “Hallo mam, wat eten we vanavond?”. Nu hanteert mijn echtgenote een avontuurlijke en verrassende kookstijl wat vaak resulteert in, laten we zeggen, een fantasierijk menu, vandaar deze ietwat behoedzame telefoontjes. “Vanavond hebben we zuurkoolsoep”. Een korte stilte aan de andere kant van de lijn “O, en wat nog meer?” “Witvis met aardappelpuree, spinazie en komkommersalade”.
“OK, jammer maar vandaag haal ik het echt niet, ik pak wel ergens een broodje”. Maar goed, nu is ze dus zelf verantwoordelijk voor het menu.
Maar, zoals gezegd, eens komt de tijd dat wij dit koude kikkerlandje een aantal maanden de rug toekeren en tijdelijk inruilen voor een warmer oord. De afgelopen maanden met sneeuw, kou, gladde wegen (leve de opwarming van de aarde) en alle bijkomende ellende hebben ons alleen nog gesterkt in ons voornemen.
“Echt niet” zeggen familie, vrienden en kennissen. “Jullie kunnen Esbeek zolang niet missen.” Hier zit wel een kern van waarheid in, als er in ons dorp iets te beleven is willen wij daar over het algemeen wel bij aanwezig zijn. En wandelen, fietsen, motorrijden, tennissen, biljarten en trivianten is veel leuker als je met meerdere personen bent.
En natuurlijk is december de feestmaand, met Kerst en Oud en Nieuw, waarin je toch allerlei gezellige dingen met elkaar onderneemt.
Goed, dan vertrekken we in januari. Maar ja, in februari is het vaak alweer Carnaval, ook niet te versmaden. En om na carnaval nog te gaan, dat is de moeite niet waard. Dus toch maar weer onder de zonnebank…..

Jan Maas.

Lees meer
  729 Hits
  0 reacties

Column Frank Schellekens

Column Frank Schellekens

“Weekendrust.”

Toen ik een paar weken geleden gezellig mee onze Bart naar het eerste van Tuldania ging kijken, werd ik benaderd door Astrid om een column te schrijven.
Aschwin stond op dat moment langs mij en trok me hiervoor over de streep.
Ik dacht, waar zal ik het toch eens over gaan hebben, en het juiste onderwerp viel mij binnen
toen ik zaterdagmorgen samen met Lian op ons terras een lekker bakske Esbikse koffie zat te drinken. Bart en Laura had ik die dag ervoor naar het Tuldania-kamp in Loon op Zand gebracht. Prachtige accommodatie met een hoop jeugd uit Esbeek. Vol energie en levenslust.

Een kampleiding die er erg veel zin in had. Geweldig dat zoiets geregeld kan worden in ons durpke. Maar toen ik huiswaarts ging, was de rust op ons terras ook anders als anders.

Geen gekwebbel, geen voetbal, geen korfbal, geen trampoline vol met kids, geen confrontaties, nee, echte rust. Ook zijn vandaag onze rosé-kalveren op vakantie gegaan,
dus daar hadden we ook al geen gestommel en geloei meer van. Onze buurjongen Jannes hoorde we ook niet juichen, omdat deze weer een fantastisch doelpunt had gescoord.
Dus dan maar weer aan de slag om de stal schoon te spuiten voor de kalveren, die maandag weer zouden komen. ’s Avonds zouden we door wat vrienden geanimeerd worden en zijn gezellig gaan eten in Hilvarenbeek. Fietsend naar het dorp was alles ook heel rustig.
Zou Esbeek uitgestorven zijn??

In Hilvarenbeek aangekomen, lekker rustig gegeten en genieten van het mooie weer en de prachtige kerktoren en natuurlijk ons heerlijke diner.
Lekker ouderwets keuvelen met veel lol en gein, maar onze rust werd geregeld verstoord door onze schaterende vrouwen. Op de terugweg konden we het niet laten om nog even een afzakkertje te gaan pakken bij Schuttershof. Morgen maar niet gaan mountainbiken, want mijn stelregel is, na 2 uur in het mandje, dan gaat deze jongen ’s morgens om half 9 niet op zijn stalen ros naar het bos.
De zondagmorgen toch maar wat later opgestaan om het overige jongvee te voeren.
Een heerlijk douche maakt je weer volledig mens, en we hebben genoten van een heerlijk ontbijt op terras. Nog wat vakliteratuur doorgenomen en een kameraad kwam een bakske koffie drinken en gezellig bijkletsen.
Oeps, het was weer de hoogste tijd om onze belhamels op te pikken in Loon op Zand.

Daar zag je dat het weekendje toch wel wat tol had geëist voor sommige kinderen,de leiding had ook wat van hun energie verloren, hier was wat meer rust gekomen.Maar terugkomend in ons durpke leek het helemaal niet rustig en uitgestorven.

Alle ouders, opa’s, oma’s, waren naar Schuttershof gekomen om hun zoon, dochter of kleinkind te verwelkomen van een weekendje weg. Een heerlijk gevoel is dit altijd!!!Na ontvangst van de slaapzakken en tassen zag ik ook dat bij onze kinderen het weekendje hun tol had geëist. Na een goede douche en lekker eten doken ze hun mandje in om de volgende dag de rust van hun ouders weer te verstoren en …………… inderdaad maandagavond was van onze rust geen sprake meer, want de kinderen zaten weer vol energie,onze buurjongen juichte er weer lustig op los omdat hij gescoord had, en de stal stond weer vol met rosé-kalveren, die er vrolijk op losloeiden om aan hun nieuwe huisvesting te wennen.

Wat hadden we genoten dit weekend, maar we snackten weer naar wat leven in de brouwerij.

Frank Schellekens.

Lees meer
  914 Hits
  0 reacties

Column Denise Wouters

Column Denise Wouters

Een Esbeekse in Londen.

Twee jaar geleden ging ik met drie vriendinnen op vakantie op Malta. Daar ontmoette ik Milo, de man van mijn dromen. Hij woonde in Londen. Na een jaar heen en weer van Esbeek naar Londen en andersom te hebben gereisd, ben ik naar Londen verhuisd. De eerste tijd was een verademing. Heerlijk al die mensen, lekker druk en de winkels die zeven dagen per week 24 uur per dag open zijn! Dat beviel mij wel. Elke dag de mogelijkheid hebben om op stap te gaan in de duurste en mooiste clubs. Niemand die je kent. Heerlijk doen en laten wat je wilt. Toch zag ik na een tijd een andere kant van Londen. Een vieze lucht, altijd hangen er wolken van smog. Er rijden zoveel auto’s in het drukke verkeer. Als je in Londen bij wijze van spreken van Esbeek naar Hilvarenbeek zou rijden dan zou je daar een dik half uur over doen.

Er zijn heel veel buitenlanders die de baantjes inpikken. Tenminste zo zien de Engelsen dat. Daar raken ze heel geïrriteerd van naar ons toe. Jaaaa, naar ONS toe, want als mensen in de gaten krijgen als je niet van origine Engels bent word je gelijk anders aangekeken. Wat ook in Nederland gebeurt uiteraard. Ik begrijp nu wat de Nederlandse buitenlanders voelen in een land met een vreemde taal en andere gewoonten.

Na drie maanden ging ik weer voor het eerst even terug naar Nederland. Ik kwam aan op Airport Eindhoven. Het was heerlijk om de frisse lucht op te snuiven en in de auto onderweg naar Esbeek de ‘stinkende’ boerenlucht, wat ik voorheen verschrikkelijk vond en nu zelfs heerlijk vond ruiken. Fijn om bekende gezichten te zien en te begroeten. Ik waardeerde meteen het ‘hoi’, wat ik voorheen uit gewoonte deed. En ik was me erg bewust van de hechte fijne band met familie en vrienden. Ik genoot van de heerlijk rust in ons huis en het uitzicht op de landerijen van Wilborts en Hessel met paarden en grazende koeien in onze achtertuin. Lekker zonnen en genieten in een tuin zonder smog. En toen realiseerde ik me dat ik echt een dorpsmens ben. Maar ook dat liefde alles overwint, want ik hoor bij Milo en ik ga weer naar Londen toe. Maar ik zal er niet blijven wonen, ik kom zeker terug!

With love,
Denise Wouters.

Lees meer
  823 Hits
  0 reacties

Jaarverslag 2010

Bekijk het Jaarverslag 2010.

Lees meer
  884 Hits
  0 reacties

Column Aschwin Versteijnen

Column Aschwin Versteijnen

Duitsland.

De één heeft iets met het getal 8, een ander met de kleur zwart. Zelf ben ik geneigd dat ik iets heb met Duitsland.
Het begon al voor mijn geboorte. In de Story las mijn moeder begin jaren 70 over ene prins Aschwin zur Lippe-Biesterfeld. Dit was de broer van prins Bernard en mijn ouders vonden dit wel een leuke originele jongensnaam. Dan moest natuurlijk wel de tweede telg van de familie Versteijnen een jongen zijn. En zo geschiedde het…..

Toen ik op de lagere school geschiedenis kreeg werd ik wederom geconfronteerd met Duitsland. De gruwelijkheden van de tweede wereldoorlog werden uitgebreid besproken en vol afschuw luisterde ik naar de verhalen. Als we het hier thuis over hadden vertelde mijn moeder altijd dat ook haar vader tegen de Duitsers had gevochten. Het was dan ook niet gek dat bij een bezoek van opa en oma Diessen de televisie abrupt uit werd gezet bij films over de tweede wereldoorlog. Mijn broer en ik keken elkaar dan verbaasd aan en begrepen dan niet waarom nu ineens de televisie uit moest. Ook een geweertje meenemen bij een bezoek aan mijn grootouders kon mijn opa niet waarderen. Het onschuldige speelgoed werd afgepakt en doormidden gebroken.

Toen ik een jaar of 16 was ging ik voor het eerst met op vakantie. Geen Benidorm of Lorette maar gewoon naar Domburg. Daar stonden we dan met ons tentje tussen allemaal van die luxe Duitse stacaravans. Tijdens een van mijn zwakke momenten sloeg ik een Duitse griet aan de haak. Natuurlijk grote consternatie bij mijn vrienden, alles was geoorloofd, maar geen Duitse meid bij ons in de tent.

Hierna had ik eigenlijk weinig meer met Duitsland of Duitsers. Totdat ik ging verhuizen naar Diessen. Want of je nu in de Biest, Haghorst, Beek of Diessen gaat wonen, Esbeek wordt in deze dorpen geassocieerd met Duitsland. Wanneer je de afgelopen jaren de 6 KernenCup in Diessen of Auwmeutenavond in Hilvarenbeek hebt bijgewoond heb je dit zelf kunnen ervaren. Een grap over Esbeek in combinatie met Duitsland staat garant voor succes. Bij mijn intro als technisch-jeugdcoördinator van RKDSV dolde Frank van Roovert nog met “We hebben een nieuwe jeugdcoördinator maar hij komt wel uit een ander land, dus allemaal Duits praten”.
Maar vanwaar deze associatie met Duitsland. ….? Heeft Esbeek het er gedurende de jaren ook zelf na gemaakt….? Een beetje arrogant was het natuurlijk wel om bij het kampioenschap van SV Tuldania in 1989 “Nooit meer de Biest” te zingen. Carnavalsteksten als “Klèn te krège zen we nie in Esbeek, tis nog fènder wonen dan in Beek” zijn voor menig Bekenaren natuurlijk ook prikkelend. Enkele voorbeelden van echte Esbeekse arrogantie. Zelf kan ik juist erg genieten en lachen om deze Esbeekse/Duitse arrogantie, maar niet iedereen doet dit. Moet je het wel zien als arrogantie ……of is gewoon afgunst van anderen……..? Carnavalsvereniging De Duikeleers drijven er juist de spot mee door met carnaval het shirt van der Manschaft te dragen. Dan maar een beetje arrogant maar trots op je dorp !!!!

Aschwin Versteijnen.

Lees meer
  1111 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.