• Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

  • Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

Column Mariet Pulles

Column Mariet Pulles

Een bijzondere liefde.

Twintig was ze, toen ze in aanraking kwam met een religieuze groep. Een bonte verzameling jongeren over geheel Europa die sterk geïnspireerd waren door de boodschap van Jezus. Thuis vertelde ze een religieus leven te willen leiden. Haar moeder liet van schrik een kopje vallen. Nadat de verwondering in haar familie wat was bijgetrokken, respecteerde haar familie haar keus en bleef achter haar staan, door dik en dun.

Drieëntwintig jaar was ze. En ze vertrok. Naar Afrika. Voorgoed.
Om er als religieuze te gaan leren en werken samen met andere zusters.
Ruim drie jaar lang werkte en leefde ze samen met de straatkinderen en werkte ze aan aidsprojecten.
Toen keek moeder-overste diep in haar ziel en stuurde haar naar huis. Om uit te zoeken of ze haar leven echt aan God en Afrika wilde geven. De deur naar het religieuze leven in Afrika, te samen met de Witte Zusters bleef op een kier staan.


Ze behoorde nog steeds bij die groep van jongeren, de missionaire beweging genaamd. Deze internationale groep had hun thuishaven in een studentenhuis , wat gerund werd door de orde van de Witte Paters. Het was een huis waar alleen studenten woonden die op een of andere manier een binding met het geloof hadden. Haar werd gevraagd om als een soort hospita te fungeren in dit huis. Zij ging er wonen en werkte deels voor het huis en deels in de bejaardenzorg.


Het studentenhuis was een ontmoetingsplaats voor veel mensen, zeker ook voor diegenen die hun plaatsje in deze wereld zochten.
`Karibu’ , stond er bij de voordeur. ‘Wees welkom’ betekent dat in het Swahili, een Afrikaanse taal.
Er werden ook bijeenkomsten gehouden en heilige missen opgedragen.
Zo nu en dan kwam er een pater daar een mis opdragen.


Deze pater ,die bij de orde van de Witte Paters hoorde en veel in Afrika en vele andere landen was geweest, kon het goed met haar vinden. Na enkele jaren kreeg hij de opdracht om pastoor te worden in een dorp. Deze gemeenschap was te ver weg om nog elke keer naar het studentenhuis te komen.
Dat betekende dat ze hem nooit meer zou zien. En dat wilde ze niet. Lange tijd reisde ze zo nu en dan naar hem toe om hem met een bezoekje te vereren. Na enige tijd wist ze zeker dat ze verliefd was. Toen ze het eindelijk durfde te uiten bleek het gelukkig wederzijds.


Ze hebben hun liefde enkele jaren geheim moeten houden. Toen hebben ze definitief voor elkaar gekozen.
Veertig jaar is ze dit jaar geworden en is ze in het huwelijksbootje gestapt.
Haar bruiloft was geweldig: intiem met alleen familie en hun beste vrienden.
Vooral de sfeer die er hing was overweldigend, want iedereen gunde ze deze liefde zo.
En ik, ik vind het zo knap dat ze telkens haar eigen keuzes kon en durfde te maken. Vooral omdat deze niet gewoon was. Het was een zoektocht naar zichzelf en een zoektocht naar hoe ze gelukkig kon zijn.
Ik ben blij haar weer dichter bij me te hebben en dat ze zo gelukkig zijn samen en van elkaar kunnen genieten. Want ik, ik ben haar zus.

Mariet Pulles.

Lees meer
  511 Hits
  0 reacties

Column Jan Colsters

Column Jan Colsters

Sporten en sport.

Het woord sport heeft voor verschillende mensen verschillende betekenissen. Een aantal daarvan vraagt zich meteen al af hoe moe je daar wel niet van wordt; daarbij denken diegenen automatisch aan conditionele arbeid waardoor sporten als schaken en dammen al niet als sport worden gezien.

Ook zijn er mensen die het winnen van de dorpenderby als een sport ervaren hebben. Anderen zien sport als een noodzakelijk kwaad om overgewicht te voorkomen en weer anderen sporten omdat ze dat gewoon graag doen en bovendien vaak spannend vinden. Ikzelf mag graag een partijtje badmintonnen op de zondagmorgen in onze ( te kleine ) gymzaal, gewoon omdat ik dat leuk vind en bovendien dan na de middag vaak in de gelegenheid ben om me met een andere kant van sport bezig te houden: Het kijken ernaar!!! Zelf voetbalde ik ooit bij het frikandellenelftal van Tuldania.

Geen dampende thee tijdens de rust maar gewoon een glaasje bier en een blad frikandellen. De resultaten waren over het algemeen dan ook navenant. Het is dan ook geen geheim dat ik, ondanks mijn bijzondere voetbalkwaliteiten, het niveau van het eerste elftal nimmer zou halen. Nu ik met enige regelmaat langs de kant naar het eerste elftal sta te kijken, en met mij gelukkig vele anderen, moet ik eerlijkheidshalve en bij hoge uitzondering het vorige terugnemen want volgens omstanders haal zelfs Ik bij tijd en wijlen het niveau wat op dat moment ten tonele komt! Gelukkig is dat het afgelopen seizoen niet te vaak gebeurd en zijn onze jongens glansrijk en welverdiend KAMPIOEN geworden. Dit zelfs ondanks het feit dat wij wèl een eerlijke grensrechter hebben! Maar goed; theoretisch staan er langs de lijn natuurlijk vaak (lees: bijna altijd ) mensen die het allemaal veel beter zouden doen maar gelukkig weten de meesten ook dat er nu eenmaal een gigantisch verschil is tussen theorie en praktijk. Bovendien gaat het langs de lijn, net zoals in het veld, niet altijd over voetbal en ook dat onderdeel maakt voor mij de loop naar de velden vaak aantrekkelijk. Trainers en vlaggenisten, vooral van tegenstanders, die hard roepen en tieren en daarbij blijkbaar ook uit zijn op reactie van de kijkers, worden vaak, soms te vaak, op hun wenken bediend. Ook scheidsrechters die naar mening van het legioen niet geconcentreerd zijn op de wedstrijd maar meer reageren op het randgebeuren, zijn gewilde gespreksobjecten.

Één opmerking, meestal van dezelfde B(bezoeker), is vaak al aanleiding om de aandacht van de kijkers in zijn of haar omgeving volledig van het voetballen af te wenden en een orkaan van wetenswaardigheden en droge humor te laten losbarsten, waarbij een goed voorbereide buut bijna in het niet zou vallen. Wanneer je maar de helft van wat je daar “opvangt” op een juiste plek in je verhaal zou verwerken, liggen alle aanwezigen in onze (opnieuw te kleine) gymzaal tijdens de Kletsavond dubbel van het lachen. Natuurlijk kom ik via bovenstaande terecht bij het grootste feest van Esbeek, daar ligt mijn hart nu eenmaal: Carnaval.

Ook Carnaval is namelijk een veelzijdige sport die gelukkig door velen van ons wordt beoefend. Een zware sport waarbij men het niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk erg zwaar kan hebben maar waarbij de onderlinge sportieve strijd ook een grote rol speelt, vooral bij de creatiebouwers voor onze optocht. Ik ben er dan ook trots op dat ik in het Haaikneuterrijk woon dat niet alleen als een Rijk te boek staat, maar in vele opzichten ook daadwerkelijk rijk is door zijn samenwerkende, gemoedelijke gemeenschap. Met z’n allen hebben we al heel wat voor elkaar gekregen en zullen daar ook in de toekomst hard aan blijven werken. En dat is ook SPORT !!!!

Jan Colsters.

Lees meer
  752 Hits
  0 reacties

Column Hannes Verhoeven

Column Hannes Verhoeven

De Mannen van het Agrarisch Nieuws

Zittend achter mijn stapeltje schetsjes en ideeën voor een creatie van de Dûikelèèrs in de optocht van het Haaikneuterrijk 2009, valt er uit een stapeltje papieren met schetsjes van een aantal jaren geleden iets opmerkelijks.

Een tegoedbon voor het bijwonen van het Agrarisch Nieuws. Ik dacht meteen, das nie best, dat ben ik vergeten. De uitnodiging dateert van november 2007.

Ik hielp destijds mee met de KPJ, met het jaarlijks terugkerende KPJ weekend. ‘s Nachts opruimen was natuurlijk fantastisch, wetende dat je de volgende morgen, na het opruimen in de tent, bij Schuttershof belandde.

Tegen een uur of elf komen de mannen van het Agrarisch Nieuws één voor één binnendruppelen. Als eerste natuurlijk babbelbox Joaneke Bruurs die sneller praat dan dat hij rijdt met z’n buurtbus. Onmiddellijk gevolgd door Harrie van der Bruggen die letterlijk de sigaar is omdat hij tijdens het nieuws niet meer mag roken. Dan zwiert Piet de wethouder binnen. Sinds hij niet meer actief is op zijn non praat hij alleen nog over mais en èèrpel. Daarna verschijnt een grijze snor, met Jos Geerts er achter. Piet Smolders, de echte senior, sluit zich vervolgens, in zijn lage giering, aan bij het gezelschap.

Plots vliegt de pastor binnen op zijn peniskoker, recht uit de sacristie. Dan komt Sjef uit de Haai, met de kop omhoog, op de proppen. Ja, ja op de haai beginnen ze licht verwaand te worre. Des natuurlijk de invloed van de golfbaan. Tenslotte Jan te Laat, want die moest op zijn broer Kees wachten. Deze sympathieke lachmannen sluiten de rij en maken deze agrarische mannenclub compleet.

Waar treft men nog zo’n gezelschap aan? En wat maakt dit gezelschap zo bijzonder?

Het gegeven is simpel, een oude traditie : buurten na de mis bij Den Ouwe Jan. En waar buurten ze over? Over alles. De aard van de gesprekken wisselt met de jaargetijden. Het gaat vooral over vee, gewassen, prijzen en andere boerenzaken. Maar ook over de plaatselijke politiek en zelfs over de wereldpolitiek. Ja, ja, hier zitten een paar boeren bij die vaker op den harde weg zijn geweest. Maar wat het meeste opvalt is: ze weten het allemaal beter, en………. ze vinden het geweldig als er over hun gepraat wordt.

Vanaf nu ga ik me volledig voorbereiden op het moment dat ik een keer bij hen mag aanschuiven. Zie je het al voor je ? Een ongedoopte hobbyboer uit het plaatselijke dorp, met iets te veel fantasie, waagt zich te meten met deze doorgewinterde, boerende, roddelende, lachende beterweters.

Hulde aan dit gezelschap! Ik ben fan van deze mannen. Zal ik over 40 jaar hun plek innemen???

Hannes Verhoeven.

oktober 2009

Lees meer
  580 Hits
  0 reacties

Column Jan Pulles

Column Jan Pulles

Mijn broer en ik

Zit ik afgelopen week onderuitgezakt op de bank met de afstandsbediening in mijn hand wat rond te zappen, kijk ik ineens mijn bloedeigen broer recht in de ogen. Onze Ton is één van de SBS-traumamedewerkers, die dagelijks enkele akelige situaties behandelen. Mijn broer in een realityserie! Dat komt hard aan! Zorgvuldig bouw ik mijn naamsbekendheid op en in één keer streeft hij mij voorbij! “Ik word al op straat herkend”, zei hij afgelopen zaterdag fijntjes na onze toneelvoorstelling van In de Kèkert.

Sh*t! Sh*t! Sh*t! Ik ben verdorie maar 10 seconden in beeld geweest met de uitzending over Café Schuttershof.

Nou moet je weten, dat er een ware competitiesfeer hangt tussen ons.

Het begon al met zijn geboorte, nota bene slechts 50 weken na mij! Ik was slechts 50 weken de jongste thuis!

Hij groeide mij al in vier jaar voorbij.

Toen we in Esbeek kwamen wonen, kwamen wij in de 2/3-combinatieklas. Door zijn lengte heeft hij een halve dag in de derde gezeten en ik in de tweede. Bij het eerste bezoekje van pastoor Simons in die eerste week lachte de pastoor ermee. Ik keek toch wel wat slimmer uit mijn ogen. Kijk die had ik binnen.

Wij speelden erg veel met elkaar: kaartspelletjes als pesten, jokeren, Amerikaans jokeren, canasta, duizenden, 21-en of 31-en. Monopolie, mens erger je niet, ganzenbord noem maar op.

Wij wilden ook allebei winnen. Hele drama’s waren dat! Woedend stond ik bijvoorbeeld midden in de wei richting Poppel, met mijn smekende broertje achter mij aan om alsjeblieft weer mee naar huis te komen. Iets wat ik nooit meer van plan was! “Jij verpest heel mijn leven!”gilde ik toen. Zo oneerlijk had hij gedaan! Waarschijnlijk kon ik gewoon niet tegen mijn verlies.

Hij was muzikaal, speelde veel eerder en beter piano. Zong als een nachtegaal en hij danste zo goed dat alle meiden met hem wegzwierden. Dat hij later in een andere vijver viste dan ik was toen slechts latent aanwezig.

Ik was gelukkig weer beter in sport en had meer lef en moest hem als oudere broer beschermen, omdat hij een zachter karakter had.

Hij ging één jaar naar Odulphus, wat hem gelukkig niet goed afging. Op leergebied gaven we elkaar niet veel toe. We zaten in Oirschot bij sommige vakken bij elkaar in de klas, omdat ik even andere prioriteiten had.Net voor zijn achttien was hij het huis uit, hij ging de interne opleiding verpleging volgen in Tilburg.

Hij stond met een goed koor regelmatig op de planken, ik stond evenwel ook regelmatig op het toneel, maar dan om te acteren of te presenteren. Kortom we geven elkaar nog steeds niet veel toe. We gaan de laatste jaren samen skiën. Dat kan hij verdorie ook weer beter dan ik! Misschien dat ik volgende week in Oostenrijk hem tijdens een lekker potje kaarten kan aftroeven. We hebben veel plezier als we samen zijn, maar dan moet zo’n tv-serie roet in het eten gooien. Ik snap de titel van die serie wel: Traumacentrum! En toch ben ik apetrots op zo’n broer!!!

Jan Pulles

Lees meer
  750 Hits
  0 reacties

Jaarverslag 2009

Bekijk het Jaarverslag 2009.

Lees meer
  718 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.