• Made in Esbeek

    Made in Esbeek

    "De kracht van ondernemend Esbeek"

    Meer

  • Andreas Schotel Wandelroute

    Andreas Schotel Wandelroute

    "Beleef de harmonie tussen kunst en natuur"

    Meer

  • Samenwijs in de kerk

    Samenwijs in de kerk

    "De verbouwing is in volle gang"

    Meer

Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Janny Broeckx

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Janny Broeckx

De naam Janny Broeckx is een begrip in Hilvarenbeek en omstreken. Janny zit al 45 jaar in het kappersvak en werkt al bijna 40 jaar als zelfstandig ondernemer. “Ik kan er een boek over schrijven”, zegt ze “Jammer, dat ik niet alle leuke dingen heb bijgehouden.” Op 21-jarige leeftijd nam ze de kapsalon over van haar werkgever Van den Bogaard in Hilvarenbeek. Niet niks voor zo’n jonge vrouw. Dat vindt ze nu zelf achteraf ook wel. “Het kwam op mijn pad”, zegt ze hierover. “Van den Bogaard opende een zaak elders. Zo werd ik bedrijfsleidster in Hilvarenbeek. De dingen, die van hogerhand uit gingen, liepen niet altijd zoals ik het wilde, en vaak vond ik dat ik het zelf beter kon. Toen de kans kwam om de kapperszaak over te nemen, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Van huis uit werd ik gesteund, en vooral ook door Ton, toen nog mijn vriend, later mijn man. Hij pakte alles mee aan en nam ook de administratie voor zijn rekening. Dat doet hij nog steeds.” 

Kraamverzorgster
Janny groeide onbezorgd op in Esbeek als oudste in een boerengezin met vier dochters. “Ik heb een goeie jeugd gehad. Een van de voordelen van een boerderij is dat pa en ma altijd thuis zijn. Ik vond dat toen heel gewoon, maar achteraf gezien was het toch wel bijzonder.” Na de lagere school volgde Janny de huishoudschool in Hilvarenbeek, waar ze niet vond wat ze zocht. “Ik vond het saai. Het was echt een verkeerde keuze. Liever was ik naar de MAVO gegaan. Dat huishoudelijke lag me helemaal niet. Kraamverzorgster was mijn droombaan, maar ik was te jong voor die opleiding. Toen koos ik voor het kappersvak, dat leek me ook wel wat. Daar heb ik het bijgelaten, maar het beroep kraamverzorgster heeft altijd wel aan me geknaagd. Het menselijke aspect spreekt me erg aan. Dat heb ik natuurlijk in mijn werk nu ook. Voor de klanten is een bezoek aan de kapper vaak een uitje. De sfeer, een bakske koffie en een praatje. Er wordt door het persoonlijk contact veel gezegd en besproken. Jazeker is het horen, zien en vooral zwijgen. Een psycholoog zei eens tegen mij. ‘Jullie als kapper halen vaak meer uit een ‘patiënt’ door het lijfelijk contact en aandacht. Mensen voelen zich dan toch meer op hun gemak.’ En dat is ook zo. Als ik ooit zou stoppen is dat wat ik het meest zal missen: het omgaan met mensen. Dat vind ik het allerleukste. Hier haal ik veel voldoening uit.” 

van Doelenstraat naar Diessenseweg 

Na de geboorten van hun twee zonen, Jules en Teun, ging Janny van vijf dagen naar drie dagen werken. Het was even wennen voor haar om de verantwoording over te dragen aan het personeel. Ondertussen heeft Janny zes medewerkers in dienst. Ze vond het heerlijk om elf jaar geleden met de kapsalon te verhuizen van de Doelenstraat naar de Diessenseweg. Eindelijk een pand dat ze kon indelen en inrichten naar haar eigen zin en ze genoot van de uitdaging.

b2ap3_thumbnail_keukentbroeckx.jpg

Wat er zoal veranderd is in de haarmode? Best wel wat, vindt Janny. “Zo ging het vroeger meer om het eindresultaat met watergolf en permanent en met knippen was het vaak van ‘een stukske eraf’. Tegenwoordig ligt de nadruk op de basis en dat begint met het goed in model knippen van een coupe en de techniek van kleuren, waarbij een beroep wordt gedaan op je creativiteit.” 

Janny en Ton wonen in de Driehuizen, in het buitengebied van Hilvarenbeek. Hun zonen zijn de deur uit. “Vroeger stond op deze plaats een houten vakantiehuisje. Dat kochten wij van de burgemeester van Texel. Wij wonen hier nog altijd met veel plezier. Er is veel ruimte rondom huis. Dat was in de tijd van de paardenhobby van de kinderen natuurlijk ideaal. Mijn hobby is schilderen. Ik heb wel eens een expositie in De wandelgangen gehouden. Ik kan wel zeggen dat ik een gelukkig en tevreden mens ben.”  

Muziekkeuze: “ ‘Home’ van Dotan doet me herinneren aan overleden dierbaren.” 

b2ap3_thumbnail_keukentbroeckx2.jpg

Lees meer
  1080 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Janus van Doormaal

Aan De Keukentafel met Janus van Doormaal

“Van Doormaal met twee oo’s en twee aa’s. Dat heb ik al vaak moeten zeggen”, aldus de vijfenzeventigjarige Esbekenaar. De carnaval zit er ook voor Joan weer op. Als vanouds was hij vier dagen van de partij. “Volgens mij was ik de oudste carnavalsvierder bij Schuttershof. Maar ja, ik ben op veel plaatsen de oudste. Dat moet iemand zijn.” Joan heeft ook deze keer weer genoten van de doldwaze dagen en samen buurten wij bij over de achterliggende jaren. 

“Vanaf de oprichting ben ik al bij de carnaval in Esbeek betrokken. Eerst bij CV De Bierpompen en in 1972 trad ik toe bij de Raad van Elf. Ik bouwde al carnavalswagens vanuit de KPJ. Bovenop een Volkswagen fabriceerde ik een pop in een schommel, dat had te maken met de sport in Esbeek. Er was toen nog geen ijzer, waar tegenwoordig mee wordt gebouwd. Nee, het materiaal was van hout en had hoekige vormen. De eerste prinsenwagen bestond uit takken afkomstig uit De Utrecht. “ O man, wat is er veel veranderd.” Tractoren trokken de stoet en de eerste Raad van Elf capes waren genaaid van oude gordijnen uit de kerk. Het was hard werken om geld in het laadje te krijgen. Dat gebeurde o.a. met de verkoop van bloemen en het organiseren van een rommelmarkt, maar ook met het vetmesten van een varken en de verkoop van kaft aan landgoed De Utrecht voor het wild. Deze kaft was een overblijfsel van het dorsen bij de boeren.

Petter

Joan, van beroep machine bankwerker en later varkensboer, rijdt nog steeds met een tractor die dateert uit 1930. Zo ook  de petter, die nog altijd door hemzelf wordt bestuurd tijdens de ‘petterdag’, dateert uit 1930. “Het is een melkwagentje dat ik heb verlengd. Dat ding loopt altijd, zolang ik het zelf maar bestuur. Het kan en mag ook door niemand anders worden overgenomen, want het is er eentje met gebruiksaanwijzing. Het zit hem in de versnellingsbak. Eén ‘fout’ en het is gedaan met de Petter.” Joan werd eens voor de gek gehouden. Het lukte hem niet om vol gas aan te rijden. De petter zat namelijk vastgebonden aan een spant.

Marottekes

“Voordat ik bij de Raad van Elf kwam, was ik jarenlang leider van de marottekes, zo noemden wij de dansmariekes in die tijd. Dat waren een stel jonge meiden van een jaar of 18. Ik droeg witte sportkleding met een zeeman pet. De choreografie, die ik ook deed, stelde niet zoveel voor: gewoon wat looppasje op muziek met af en toe de benen omhoog. Raadslid Nico Elferink, was nogal streng en toen hij die meiden eens zag sjansen was het gedaan met de pret en stuurde hij de marottekes de laan uit. Ik denk dat hij bang was dat de Raad te groot werd, hahaha. Pas een aantal jaren later kwam er nieuw aanwas, wel een stukje jonger.” Toen Joan stopte bij de raad liep hij in de optocht mee in de categorie eenlingen. Joan somt een paar motto’s op: Ik heb ‘r de pee in, heddet ok zo kauw en plat walsen. “Het spel en de act erbij maken de creatie, anders is er niks aan.” 

b2ap3_thumbnail_JoanvD.jpeg b2ap3_thumbnail_Joanoptocht.jpeg

Drie maal Van Doormaal 

Vijf maal is Joan adjudant geweest. Hij heeft verschillende onderscheidingen op zijn naam staan. Bijzonder trots is hij op de gouden Haaikneuter en zilveren Pezerik. De spiegel met de tekst ‘gewaardeerd lid 11-11-1972 – 11-11-1998’, heeft een prominente plaats aan de wand in zijn huiskamer. “Sinds de oprichting van de Raad van Elf heeft er een Van Doormaal in gezeten. Eerst onze Jan, daarna ik en nu mijn neef Jos. Maar daar komt nu helaas een eind aan, want Jos stopt ermee.” Maar Joan is niet van plan om er mee te stoppen. Het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan. “Zolang het me lukt, blijf ik komen.”

Muzikaal verzoeknummer: ‘Er staat een paard in de gang’ van André van Duijn. “Het is een oud carnavalslied dat ik nog altijd graag hoor.”

b2ap3_thumbnail_JoanvD1.jpeg

Lees meer
  1060 Hits
  0 reacties

Aan de Keukentafel: Kletsaovond 2016 van de Haaikneuters

Aan de Keukentafel: Kletsaovond 2016 van de Haaikneuters

Aan De Keukentafel met zes kletsers.

De Esbekenaren zijn zaterdagavond kostelijk vermaakt door vijf tonpraters. Zij genoten van hilarische, spraakmakende grappen en grollen op hoog niveau. 

Marcel Van Rijn, beet het spits af met zijn typetje Pieterke Onderwater. Alles in zijn leven draaide om het duiken. Pa was duiker bij Beter Bed, zo had hij als kind gehoord. Pieterke werd gecorrigeerd: Pa lag met een druiper in het Elisabeth. Ook werd hij wegens plassen in het zwembad weggestuurd. Hij plaste vanaf de duikplank. “Mijn eerste sekservaring was op de achterbank van de auto van ons pa en moeder. Deze wisten niet waar ze kijken moesten.” Zijn Toos heeft zoveel piercings, dat hij het gevoel heeft dat hij aan een auto ligt te sleutelen. Pieterke mocht van een geest een wens doen. “Van mijn fiat een Ferrari maken.”  Nee, dat was onmogelijk, een andere wens. “Ik wil dat mijn vrouw niet meer zeurt.” Waar staat die auto?

Peter van Dooren kroop in de huid van Peer van de PPP (Peers Party Planner). Hij nam de feestelingen in het dorp op de hak en zo ook Tilburger Roy Donders. Waarom trouwt zus Rian in een witte jurk? Dat is de kleur van vrolijkheid. O, maar waarom is je man dan in het zwart? En waarom heeft God de man überhaupt geschapen? “Ooit een vibrator het gras zien maaien?” Peer vraagt zich af waarom vrouwlief haar bh’s strijkt, er zit toch niks in volgens hem. De vrouw antwoordt dat zij zijn onderbroeken ook strijkt. Op housewarming party’s is het makkelijk geld verdienen. Peer zet de verwarming op 40. Doordenker: Aan de bar worden onder de 18 geen pilskes getapt.

De jongste kletser ooit Dirk Van Laarhoven stapte als ‘zichzelf’ in de ton. Op zijn 21e verjaardag werd het tijd om niet meer tussen pa en ma in te slapen en het huis uit te gaan. Met vrienden deelde hij een woning waarbij de oud-bewoner hilarisch in het ootje werd genomen met een gevonden dagboek. Dirk zat niet op één lijn met zijn vriendin. “Ik wil naar een tropisch vakantie oord en zij wil per se mee.” De vriendin is ook erg gierig. Zij maakt blaffende geluiden in de tuin om een hond uit te sparen. Calorieën zijn beestjes die kleren kleiner maken en overspel is slecht, kent alleen verliezers. Meedoen is belangrijker.

Van Laarhoven was echter maar een half uur de jongste kletser ooit, want na hem volgde wederom de jongste kletser ooit, Dirk de (N)euker alias Lars Trommelen. Dirk volgde een studie Volkeren Cultuur en wist te vertellen dat Marokkanen het condoom hebben uitgevonden van schapendarm. “De Europeaan heeft het verbeterd, deze haalt eerst de darm uit het schaap.” Zijn studentenbijbaantje in een weeshuis was geen succes. Hij had er een ouderavond georganiseerd. Dirk zijn vriendin moet mooi en slim zijn en kunnen zwijgen tegen zijn toekomstige vrouw. In de kroeg: “Doe maar een rondje van ikke”, Nee, verbetert de kastelein, het is een rondje van mij. “Is ook goed.” 

b2ap3_thumbnail_Lars.jpeg

Hekkensluiter Lilianne van Dommelen als het schoefelvrouwke, heeft een droomhuwelijk. “Jammer dat ik iedere ochtend wakker wordt.”  Rijmwoorden op huwelijk: gruwelijk, afschuwelijk. Ze vindt voorspel onzin, met de auto sta je ook niet een halfuur voor de garage te toeteren. Hoezo mist haar man vlinders in zijn buik? “ Een rupsje in je reet helpt”. Als het schoefelvrouwke kwaad is op hem, poetst zij hardnekkig de wc. Of dat helpt? “Wel als ik het met zijn tandenborstel doe.” Manlief praat in zijn slaap, advies van de dokter luidt: laat hem overdag uitpraten. De Esbeekse kerktoren is een herinnering aan haar man: een oude toren met een scheef kruis. 

b2ap3_thumbnail_Kletsers.jpeg

Lees meer
  699 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Jos Römgens

Aan De Keukentafel met Jos Römgens

Jos, een ‘bezige bij’ in Esbeek

Jos Römgens (67) woont sinds 2000 aan de Oude Trambaan in Esbeek. Zijn zuidelijke tongval verraad een Limburgse achtergrond. “Ja, dat klopt, ik ben geboren en getogen in Valkenburg. Ik kom uit een bakkersgezin. Onze winkel stond bekend om de lekkere Limburgse vlaaien. Nou, daar kan de supermarkt niet aan tippen, hoor.” Jos trok na de kweekschool in Maastricht de provincie uit om in Nijmegen aan de universiteit te gaan studeren. Hij studeerde pedagogiek en ontwikkelingen in de samenleving. Hij zette zich in voor stadsvernieuwing en ondersteuning en begeleiding van de bewoners. Jos kwam daarna bij welzijnsbeleid van het ministerie van CRM van het Rijk terecht. Later bekleedde hij de functie waarnemend directeur bij jeugdbeleid. En ook verschillende functies als projectleider op het terrein van de volksgezondheid. Op zijn 65e in 2013 ging Jos met pensioen. “Toen leerde ik het dorp Esbeek pas echt kennen, daarvoor had ik door mijn werk in Den Haag geen tijd om actief te zijn in het dorp.”

Zonder bloemen, geen bijen
Direct toen Jos thuis kwam te zitten wist Esbeek en omgeving hem te vinden. “Ik ben lid van vereniging St. Ambrosius in Hilvarenbeek en in Middelbeers. Je kunt wel zeggen dat ik een verwoed imker ben. Her en der in de omgeving heb ik kasten staan. Ik hou van de natuur. Dat is ook de reden waarom mijn vrouw en ik in Esbeek zijn gaan wonen, dicht bij de bossen met veel groen, en voldoende paardenstalling. Paardrijden was in die tijd voor  mij en mijn vrouw  onze belangrijkste hobby. Met de paarden het bos in was het liefst wat we deden.  De afgelopen jaren ben ik vooral druk met bijen. Ik heb een opleiding voor bijenteeltleraar gedaan en geef bij verschillende imkerverenigingen les. Door het houden van bijen kom je nog dichter bij de natuur te staan. Jammer dat de mens soms zo nonchalant met de natuur omgaat. In de bebouwde kom zijn nog volop bloeiende planten, maar buiten het dorp, mede door de ontwikkelingen in de agrarische sector zijn er weinig bloeiende planten te vinden. Daar moet verandering in komen en dat zie je toch wel gebeuren. Op landgoederen, bermen en agrarische percelen worden  stroken en akkerranden steeds meer ingezaaid met bloeiende planten. Bijen en bloemen horen bij elkaar. Geen bloemen, geen bijen. De bijen hebben het tegenwoordig zwaar, vooral de wilde bijen.”

Kerk van  Esbeek
Jos zit bij het radioprogramma Egelsporen van de VLOH. “Daar presenteer ik samen met Henk Mangnus uit Hilvarenbeek eenmaal per maand op woensdag van 18 tot 19 uur een uitzending over natuur- en leefbaarheid.” Ook is Jos actief, bevlogen en gedreven bij de coöperatie Hilverstroom. Groene stroom voor de inwoners van de gemeente Hilvarenbeek is het speerpunt. “Momenteel zijn wij aan het experimenteren met energie uit waterkracht bij de sluis in Haghorst. Ook de mogelijkheden van windenergie zijn we aan het onderzoeken”.

b2ap3_thumbnail_IMV-fotoshoot.jpg

Voor Esbeek vindt Jos de invulling en behoud van de kerk belangrijk. ”De kerk moet natuurlijk blijven staan. Dat is nog een van de weinig karakteristieke gebouwen in het dorp. Hopelijk gaat het lukken met een brede school erin.” Zo gaandeweg krijgt Jos steeds meer contacten in het dorp en heeft hij het erg naar zijn zin in Esbeek. “Ik zal hier niet snel vertrekken. Nee, ook niet voor de carnaval. Hoewel die in Brabant totaal anders wordt gevierd. Dat is niet te vergelijken met het carnaval  in Limburg.”

Jos zijn muzikaal verzoeknummer is

Dôme Epais le Jasmin’ uit de Opera Lakmé. Een klassiek nummer waar de schoonheid van de bloem in wordt bezongen.

b2ap3_thumbnail_New-Image.jpg

Lees meer
  1170 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Chris Way

Aan De Keukentafel met Chris Way

Chris serveert al twintig jaar een ‘bordje gezelligheid’

‘Unne gouwe’
Chris Way-Weijenberg (70) is ‘unne gouwe’ voor de Esbeekse gemeenschap. Zij was een van de genomineerden voor  de titel Brabander van het jaar 2015. Helaas haalde Chris onvoldoende stemmen. Ruim dertig jaar geleden sloot zij zich aan bij het Rode Kruis en rolde van het een in het ander. In 1984 kwam zij vanuit Loon op Zand, mijn haar gezin, in Esbeek wonen. Chris sloot zich snel aan. Nam plaats in het bestuur van de KVO, Rode Kruis en de Welfare en in de Werkgroep Senioren Esbeek. Verder organiseerde zij vakantiereisjes, uitstapjes en creatieve middagen met een ‘welfare diner’. En zo is het gekomen dat Chris al twintig jaar lang iedere dinsdag, met meerdere vrijwilligers, een driegangen diner voor een dertigtal ouderen en alleenstaanden die niet alleen willen eten, serveert in sportkantine D’n Hondsbosch in Esbeek. “Het zorgen zit in mij”, aldus Chris. “Van huis uit ben ik verpleegkundige. Ik ben geboren en getogen op de Veluwe. Ik heb gestudeerd in Utrecht en ging werken in het Diakonessenhuis. Door het werk van mijn man kwamen wij in Brabant terecht. Hij werkte in Brussel en Amsterdam. En Brabant ligt daar een beetje tussen in, vandaar.” 

Touwtjes in handen
Het Kerstdiner van laatst had een feestelijk tintje met een glaasje wijn en een optreden van een troubadour. Dat kost dan ook wat extra’s, maar normaal gesproken betalen de gasten vijf euro voor een driegangen menu, of te wel een ‘bordje gezelligheid’ zoals Chris zegt. Daarna is er nog tijd om een kaartje te leggen of een spelletje te doen. Ook oud Esbekenaren die in Zorgcentrum De Clossenborch in Hilvarenbeek verblijven weten de weg naar het eetproject te vinden. Voor de betaalbaarheid houdt Chris scherp de supermarktreclames in de gaten. Op maandag starten de voorbereidingen al. Chris neemt graag de touwtjes in handen. “Ik heb er de tijd voor en mijn gezondheid laat het gelukkig toe. Ik word hier blij van. Dit alles geeft mij voldoening waar ik positieve energie uit haal. Het is fijn als mensen tevreden zijn.” 

b2ap3_thumbnail_ChrisWvarken.JPG

Luisterend oor
“Tja, wat is eenzaamheid? Je kunt ook eenzaam zijn in een groep. Ik denk dat je niet eenzaam hoeft  te zijn. Er wordt in de gemeente Hilvarenbeek veel georganiseerd voor de ouderen. Je moet er wel zelf achteraan gaan. Desnoods halen wij de mensen thuis op of brengen de maaltijd aan huis.” Bij de Welfare diner in Esbeek is het ‘eten wat de Hollandse pot schaft’, rekening houdend met diëten. Chris: “Onder de maaltijd is er meer tijd voor elkaar dan bij een kopje koffie. Gezellig babbelend wordt met een lach en een traan vreugde en verdriet gedeeld. De mensen houden meer zin het leven. Dat is het allermooiste. Ik weet wat er leeft en vind het fijn om een luisterend oor te bieden. Daar doe ik het voor.” 

Muzikaal verzoeknummer:

. Chris: “Uit dat nummer put ik steun en kracht. Het beurt me op.”

b2ap3_thumbnail_ChrisWeten.JPG

 

Lees meer
  962 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.