Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Hedwig van Doormaal

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Hedwig van Doormaal

Fietsen voor dochtertje Sjimmy op de Alpe ‘d HuZes

Op 2 juni start voor de elfde maal de jaarlijkse actie Alpe ‘d HuZes om zoveel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Een actie waarbij duizenden Nederlanders de Franse berg, maximaal zes maal bewandelen, hardlopen of fietsen onder het motto ‘opgeven is geen optie’. Ieder met zijn eigen visie en verhaal. Dit ‘Keukentafel’ verhaal is afkomstig uit Hooge Mierde. Johan Dobbelaar (44), bouwkundig ingenieur van beroep, is de echtgenoot van Hedwig van Doormaal (41). Hedwig is geboren en getogen in Esbeek. Samen hebben zij twee dochters, Sjimmy (8) en Filien (9). Voor Sjimmy gaat Johan, goed voorbereid, met zijn racefiets de berg beklimmen. Hedwig, haar ouders, en haar zus zijn van de partij om Johan met het hele Big Challenge team aan te moedigen. Johan zijn streven is om minimaal vijf keer de berg op te gaan. Als sportief persoon werd hij tijdens een feestje overgehaald om deze uitdaging aan te gaan. 

Zeldzame vorm van kanker

Bij dochtertje Sjimmy werd op vijfjarige leeftijd botkanker geconstateerd op haar neusbotje. “Het begon met een bultje op haar neus. Dat was er in één keer, van de een op de andere dag en daarna werd het alsmaar groter”, vertelt Hedwig. De KNO-arts in het Elisabeth ziekenhuis verwees Sjimmy door naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam. Een week later volgde de uitslag: het Ewing sarcoom. Een zeldzame vorm van kanker. Deze aandoening komt tussen het vijfde en het vijftiende levensjaar voor (vaker bij jongens dan bij meisjes) en is uiterst zeldzaam bij mensen ouder dan dertig jaar. Hedwig: “Ja, de grond onder je voeten vandaan. De wereld stort in. We zaten meteen in de molen. Door de beste specialisten werd een plan opgesteld. Vóór iedere chemo werd bloed geprikt om te kijken of Sjimmy sterk genoeg was. Slechts eenmaal kon het niet door gaan. Dat prikken was een drama, maar verder was Sjimmy er wel goed onder. Ze liet het gebeuren. Ondanks dat Sjimmy op school nauwelijks aanwezig was ging ze toch over naar groep drie. Ze doet het heel goed. Op school is zij wie zij is. Ondanks dat ze het niet makkelijk vindt als mensen haar aanstaren, gaat ze er toch erg goed mee om. Ze vertelt dan openhartig over haar uiterlijk. Wij zijn trots op haar en ook op haar zusje Filien. Voor haar was het ook een zware tijd. Zij miste niet alleen Sjimmy in die turbulente periode, maar ook haar papa en mama.” 

Nieuwe neusbrug

Vóór de operatie onderging Sjimmy acht chemotherapieën. Tijdens het verwijderen van de tumor werd een Brachey ingebracht, dat is een plaatselijke inwendige bestraling. Na de operatie volgden weer zes chemotherapieën. “Tijdens dit proces  zijn wij erg goed begeleid. Nu, anderhalf jaar verder is het resultaat goed.

b2ap3_thumbnail_IMG-20160514-WA0002.jpg

Links Filien, rechts Sjimmy

Sjimmy is schoon van tumoren. Voorheen moest ze om de drie maanden voor een MRI scan naar Utrecht, dat is nu ieder half jaar. Op 18 juli hebben wij een gesprek in het Emma ziekenhuis is Amsterdam om de reconstructie van haar neusje te bespreken. Waarschijnlijk  wordt uit een rib, van haarzelf of van een donor, een nieuwe neusbrug gemaakt. Er staat een geweldig team rondom Sjimmy klaar”.

Genieten van kleine dingen

Hedwig werkt al dertien jaar bij Woonzorgcentrum De Clossenborch in Hilvarenbeek als ziekenverzorgende op de verpleegafdeling. Vanuit Esbeek woonde zij even in Tilburg en daarna in Hooge Mierde. “Dat is zo gelopen. Ik heb altijd wel wat met dat dorp gehad. Er woont veel familie van mij.” Hedwig ziet, samen met haar gezin, de toekomst rooskleurig tegemoet. “Natuurlijk heb ik mijn momenten, maar je moet er niet in blijven hangen. Heel dit gebeuren heeft ons met beide benen op de grond gezet. Ik weet nu wat belangrijk is en geniet van kleine dingen, zoals gezellig met z'n viertjes thuis zijn. Al dat materialistisch gedoe is van de baan. Je hoort mij niet meer klagen.” 

Favoriete muziek:

Sjimmy vindt ‘Hupsakee’ van Kinderen voor Kinderen een geweldig lied.

b2ap3_thumbnail_IMG-20160514-WA0001.jpg

 

Lees meer
  916 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Chris van Laarhoven

Aan De Keukentafel met Chris van Laarhoven

Chris (51) kreeg een jaar geleden het stokje ‘voorzitter Esbeek Sport’ door van Hans Knobben, die de functie 14 jaar lang bekleedde. 

Het bestuur van Stichting Esbeek Sport bestaat uit zes mensen waaronder een afgevaardigde van de tennis-, voetbal- en korfbalclub. “Ik ben voor de functie voorzitter gevraagd. Mijn zonen voetballen ook en ik vind het erg belangrijk dat er goede voorzieningen zijn en blijven. Graag willen we voor de verenigingen de kosten laag houden, maar de subsidiekraan wordt helaas steeds meer dichtgedraaid. De inzet van vrijwilligers wordt nóg belangrijker en gelukkig gaat dat goed in Esbeek. De velden huren wij van de parochie en die willen er eigenlijk wel vanaf. De huurprijs wordt geleidelijk opgetrokken naar een markt conforme huurprijs. Het zou mooi zijn als de gemeente de grond in handen krijgt en verhuurt aan Stichting Esbeek Sport. Daarover zijn wij in overleg. Tevens ben ik het aanspreekpunt voor de gymzaal die momenteel een flinke opknapbeurt ondergaat.”

Dankbaar werk
Samen met zijn ouders en broer groeide Chris op in Tilburg op D’n Besterd. Na de HAVO deed hij de leer/werk opleiding verpleegkundige en de Esbeekse Anja van Avondonk was zijn klasgenootje. 15 Jaar lang was hij te vinden op de IC van het TweeStedenziekenhuis. Heftig? “Jawel, maar daar groei je in.” Een leidinggevende functie in het Amphia ziekenhuis in Breda volgde. Na afdelingshoofd op de chirurgie belandde hij bij Thebe, in de ouderenzorg als verpleegkundig specialist. “Ik heb dankbaar werk. De waarde van het leven mag ik mee inschatten. Ik kijk wat ik kan betekenen op medisch gebied. Ja, de eenzaamheid onder de ouderen is momenteel een issue. Maar ik denk dat het ook met persoonlijkheid te maken heeft. De een gedijt goed en de ander is somber. Zoals bij alle mensen. Een bezoek betekent niet dat diegene zich niet eenzaam voelt.” 

Voor zijn opleiding verbleef Chris even in Amerika. “Ik zag daar veel armoede in de verzorgingshuizen. De mensen zijn daar afhankelijk van vermogen en verzekering. Dan zitten wij hier in Nederland riant. Mooi gefaciliteerd, hoge normen, geen sombere bedoening, nee, wij hebben niks te klagen. Ook hier zijn vrijwilligers weer van groot belang. Een verpleeghuisplaats kost zo’n 80.000 euro per jaar. Dat is ook een reden om zolang mogelijk thuis te wonen.”

Van stad naar dorp
Chris woont zo’n 25 jaar in Esbeek met Anja en zijn drie kinderen. “Ik vond het geen grote stap om naar een dorp te trekken. Tilburg was ook prima geweest, maar wij kregen de gelegenheid om hier bouwen. Verder heb ik er niet over nagedacht. Ik kwam niet met een doelstelling van ‘erbij horen’ of zo.

b2ap3_thumbnail_ChrisvL.jpeg

Het was niet moeilijk om ‘ertussen te komen’, zoals wel eens wordt beweerd. Ik trek mijn eigen plan, ben mezelf en had beslist geen gevoel van ‘niet welkom’. Esbeek is een plezierige gemeenschap en mijn kinderen gedijen hier goed.” Daarbij is Chris ook al 25 jaar lid van Harmonie Concordia in Hilvarenbeek. Hij bespeelt daar geen instrument meer, maar zit wel in de commissie van de vlooienmarkt. Bij D’Af en Toeters blaast hij de trombone. 

Favoriete muziek: “Ik heb er twee, mag dat ook? ‘5446 Is Mijn Nummer’ van Kenny B en Doe Maar, vind ik een lekker reggae nummer met een leuke club blazers. En nummer twee is ‘De lage landen worden kampioen’ van Clouseau, waarin de Nederlanders vriendelijk worden uitnodigend om de Rode Duivels te steunen.”

b2ap3_thumbnail_ChrisvL2.jpg

Lees meer
  1056 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Yvonne Mutsaers

Aan De Keukentafel met Yvonne Mutsaers

Vier jaar lang zwaaide Yvonne (54) de scepter over de Esbeekse basisschool De Wingerd. Sinds kort is zij benoemd tot directeur van basisschool Starrebos in Hilvarenbeek. Yvonne: “Een switch houdt je scherp en fris.”

Yvonne, een geboren en getogen Tilburgse, trok naar Oisterwijk toen zij trouwde. Vijfendertig jaar geleden begon zij haar onderwijsloopbaan als groepsleerkracht op de school van het Pedologisch Instituut De Hondsberg, een school voor kinderen met ernstige leer- en ontwikkelingsproblemen.  Als invalleerkracht ging ze aan de slag, later als vaste leerkracht, orthopedagogisch medewerker en adjunct-directeur. Yvonne heeft twee kinderen, een zoon en een dochter. “Mijn zoon heeft een beperking, maar is een heerlijke opgewekte jongen. Mijn dochter is een creatieve duizendpoot die graag bezig is met theater, zang, fotografie en het maken van (theater) kostuums.” 

Switch
Toen de tijd rijp was maakte Yvonne de switch naar het regulier basisonderwijs. In 2006 kwam zij terecht op de Sint Antoniusschool in Biest-Houtakker en in 2012 op De Wingerd in Esbeek. “In Biest-Houtakker was ik betrokken bij de totstandkoming van de huidige Samenwijs accommodatie de Vlinderakker. Deze ervaring kwam goed van pas in Esbeek bij de voorbereidingen en het onderzoek m.b.t. de herbestemming van de Esbeekse kerk. Helaas kan ik dit prachtige project niet mee afwerken. De laatste hindernis is de financiering.”  Yvonne heeft er alle vertrouwen in dat Samenwijs Esbeek in de kerk gerealiseerd wordt. Helemaal nieuw zal dan de opvang worden voor de 0 tot 4 jarigen. Sinds kort kent de Wingerd ook naschoolse opvang. “De voordelen van een school in een klein dorp zijn de korte lijntjes, de saamhorigheid en de warmte. Een kleine school is ook kwetsbaar. Mensen weten alles van elkaar, of ménen het te weten. De school is een spil, een plek waar ‘alles’ samenkomt.” 

Ouders en verantwoording
“Het onderwijs is volop in ontwikkeling en verandert van de kennis naar het leren van vaardigheden die toegang geven tot die kennis. Geen jaartallen meer uit je hoofd  leren, maar wel weten waar je die informatie kunt vinden. Kinderen en ouders zijn medeverantwoordelijk.  We moeten alles in het juiste tijdsbeeld plaatsen, maar ik vind dat kinderen soms te weinig ‘nee’ te horen krijgen. Zij moeten leren omgaan met teleurstellingen en weten dat niet alles kan. Er is soms weinig begrenzing. Door de sociale media komt er veel informatie op hen af. Ik vind het een taak van de volwassene om dit te begrenzen. Spelletjes spelen en films kijken die bij de leeftijd horen en geen uren achter elkaar. Er worden onderwerpen in het bijzijn van kinderen besproken, terwijl die niet bestemd zijn voor kinderoren. In geval van overmatig speelgoed wordt er weinig beroep gedaan op de fantasie. Een kind mag zich gerust eens vervelen.”

b2ap3_thumbnail_Yvonne-small.jpg

Bij conflicten of verschil van visie vindt Yvonne het belangrijk dat ouders kijken naar hun eigen aandeel in het probleem. “Ruzies zijn niet op te lossen met boosheid of verwijten, maar wel door te praten. Iedere leerkracht wil, zoals de ouders, het allerbeste voor het kind. Heb vertrouwen in elkaar en val de leerkracht niet af. Laat het kind, kind zijn en laat de volwassenen samen de zorgen bespreken. 

Cursus, verhuizing, nieuwe baan
Yvonne is klaar voor de nieuwe uitdaging als directeur bij Starrebos. “Het is wat groter allemaal en daardoor meer mogelijkheden. De kinderen van 0 tot 13 jaar zitten onder één dak. De aparte organisaties hierin wil ik graag  intensiever laten samenwerken.” Ondertussen volgt Yvonne een opleiding directeur IKC (Integraal Kindcentrum). Zij zit midden in een verhuizing naar Waalwijk. Haar hobby’s toneelspelen, lezen, skiën, en theater staan even op een laag pitje. 

Muzikaal verzoeknummer: ‘Calm after the storm’ van The Common Linnets. “De tekst vind ik erg pakkend. Al stormt het nog zo hard, heb er vertrouwen in dat de rust komt.

b2ap3_thumbnail_IMG_0658-small.jpg

Ook ik heb moeilijke tijden gekend, een scheiding, zorgen. Ik heb ervaren dat er altijd weer iets moois komt. Als ik me ergens druk over maak, vraag ik me af of mijn gepieker de situatie verandert. Als ik er geen invloed op heb, stop ik met mezelf druk te maken.” 

Ps. Per 1 juni wordt de heer Will van Dijk (adjunct-directeur Starrebos) de nieuwe directeur van basisschool de Wingerd.

Lees meer
  1117 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met visboer Harold Pistorius

Aan De Keukentafel met visboer Harold Pistorius

Er is al veel gezegd en geschreven over de Esbeekse minimarkt. Visboer Harold Pistorius (45) kan er de vinger niet opleggen waar de schoen precies wringt, want dat die ergens wringt is duidelijk voor de Tilburger. “In het verleden is bewezen dat ook Esbeek een bloeiend marktje kan hebben. Met de hoop dat het weer wordt, zoals het was, blijf ik Esbeek zo lang mogelijk trouw,” 

BN-er

Harold Pistorius heeft het hart op de tong, is een tikkeltje eigengereid en recht voor zijn raap zoals hij zelf zegt. “Dat is misschien niet altijd leuk, maar als mijn mening wordt gevraagd kan men een eerlijk antwoord verwachten.” Harold, bekend in de wijde omgeving wordt zelfs op vakantie, laatst nog in Zwitserland, herkend: ‘Hee visboer, gij ok hier?’

Zijn interesse lag in zijn jeugd duidelijk niet bij het studeren, wel rond het visgebeuren. Net zoals bij zijn opa, pa, oom en tante. Als jongen van dertien stond hij met pa al in de viskar. Hij kreeg vrijstelling van school. “Ik was iemand van 12 vakken en 13 onvoldoendes. Al dat leerstof, ik had er niks mee. Wat kan mij het schelen waar Hugo de Groot begraven ligt. Ik ken de man niet eens.” 

Hard werken

Harold groeide op in

Lees meer
  1245 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Carien van de Sande-Van Raak

Aan De Keukentafel met Carien van de Sande-Van Raak

Hoe was het om als dochter van de plaatselijke bakker, kruidenier en café op te groeien in jaren 60/70. Carien (59) heeft de antwoorden en vertelt over haar jeugd, ouderlijk huis, over haar eigen kinderen, maar ook over een erfelijke ziekte van het zenuwstelsel.

Werk aan de winkel
Carien was de middelste van vijf kinderen in het gezin van Jan en Miet van Raak. “Wij kwamen niks te kort”, vertelt zij “We konden uit de winkel nemen wat we wilden. Met het café en de bakkerij erbij was het een drukke en hectische boel. Er was weinig tijd voor de kinderen, want ons pa en moeder moesten hard werken en wij leerden al jong om mee aan te pakken. Het was gewoon zo, wij wisten niet beter. Werken, werken en nog eens werken. Ik herinner me, dat ik al als kleuter met de bolderkar briketten uit het kolenhok haalde voor de bakkerij. Wat was ik blij toen er gas kwam.” 

Carien haar schooladvies luidde MAVO, maar bij haar thuis vonden ze het belangrijker dat zij leerde koken, strijken en naaien. “Daar ging je niet tegenin. Na de huishoudschool bleef ik thuis. Er was werk genoeg. Ik bracht brood rond en ik stond ook achter de bar. Het café was niet mijn ding.” Willeke Van de Sande was een van de stamgasten en zo gebeurde het dat Carien en Willeke verliefd werden op elkaar. Zij trouwden op 14 februari 1978. “Dat vond iedereen een bijzondere dag: Valentijnsdag. Wij hadden daar nog nooit van gehoord.” Het stel gingen wonen aan de Tuldensedijk en bouwde later een huis in de Klapstaarten. Het huwelijk van Wil en Carien werd gezegend met twee kinderen, een zoon en een dochter. “Zeg dat wel ja, gezegend!” 

Brand
De gezondheid van pa Van Raak liet te wensen over. Door trombose werd een been geamputeerd. “Het emotioneert mij nog altijd als ik daar aan denk. Mijn ouders stopten met de hele zaak en bouwden in 1980 een bungalowtje ernaast. Ik had geen moeite met de overname door Henk Soetens, maar wel toen later de boel afbrandde. Het hele aanzicht was weg, dat vind ik nog altijd eeuwige zonde. Opa van Raak is de bakkerij en het café begonnen, maar wanneer dat precies was weet ik niet.”

Potje thee en rust
“Als kind kon ik mijn verhaal niet kwijt. En ik vraag me af of de kinderen dat hedendaags wel kunnen met al die werkende en druk sociaal verplichte ouders. Met alle respect voor iedereen, maar ik heb toen bewust gekozen voor volledig ‘thuisblijfmoeder’.  Ik vond het dagelijkse potje thee en een praatje na school heel belangrijk. En vooral de rust. Dat heeft zeker ook met mijn eigen jeugd te maken.“

b2ap3_thumbnail_ouwe_jan.jpeg

 

Carien is ook niet voor het digitale tijdperk van mobieltjes en computers. “In mijn tijd werd er nog gezellig gekletst aan de bar, nu zit iedereen met zijn mobieltje. Als de computer in het ziekenhuis weigert kunnen ze niks meer. Ik vind het verschrikkelijk.” En Carien moet nogal eens in het ziekenhuis zijn. Op veertig jarige leeftijd ging zij moeilijker lopen. In Nijmegen werd de diagnose ziekte van Strűmpell gesteld. “Ik zou het ook wel anders willen zien. Maar als ik bij het revalidatiecentrum zo om me heen kijken, en al die ellende zie, neem ik die van mezelf maar weer mee. Ik ga wel wat achteruit. Onze Wil en ik passen ons steeds aan, zoals de kleinkinderen dat van nature al doen. Zij vinden het geweldig om met oma op de scootmobiel rondjes te rijden. In ons huis kunnen we van alles aanpassen mocht het nodig zijn, want wij zijn van plan om hier te blijven wonen. Onze Wil en ik zijn échte Esbekenaren. We strumpelen maar verder, zeg ik vaak gekscherend.” 

Verzoeknummer: “Het lied ‘onze lieve vrouwke’ van Lia de Haas vind ik heel mooi. Vooral het Brabantse erin spreekt mij aan.” 

b2ap3_thumbnail_carienvdsande.jpeg

Lees meer
  724 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.