Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met Liesbeth van Zantvoort

Aan De Keukentafel met Liesbeth van Zantvoort

Dit jaar is juffrouw Liesbeth maar liefst een kwart eeuw verbonden aan de Esbeekse peuterspeelzaal De Debberkes.De titel ‘Juffrouw’ hoeft niet voor haar; gewoon Liesbeth. Samen blikken wij terug op haar leven en op haar tijd bij.

Liesbeth Söder (60) groeide op in Breda, in een bakkersgezin met nog drie zussen. Op de Blauwe Kamer, een internaat voor visueel en geestelijk beperkte jongeren liep zij leraar Wim van Zantvoort tegen het lijf. Liesbeth was 21 jaar toen zij in Esbeek kwam wonen. “Ik was wel wat gewend want ik woonde al achteraf tussen Breda en Ulvenhout.

Lees meer
  779 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met José van Dooren en Astrid Lathouwers

Na 22 jaar een eerste jeugdvakantiewerk zonder José van Dooren (45) en Astrid Lathouwers (44). Beiden dames namen in 2014 afscheid van de commissie. Hoe kijken zij terug op het steeds opnieuw organiseren van deze jaarlijkse activiteit? En misten zij het al? José “Ik kon het niet laten om donderdagmiddag, ik was net terug van vakantie, even te gaan kijken. Het kriebelde toch wel. Ik weet nog dat ik het eens raar vond dat iemand in een omliggend dorp al heel erg lang jeugdvakantiewerk organiseerde. En nu heb ik dat zelf ook gedaan. Je staat er niet bij stil, het gaat vanzelf.” Astrid: “Ik heb er veel aan gedacht en kon het niet laten om per mail te informeren naar de stand van zaken met de voorbereidingen. Wij zijn ook wel om raad gevraagd. Maar dat zal in de toekomst steeds minder worden. Het weer hield mij ook bezig, zoals het ons al 22 jaar bezig hield. We hebben toch regelmatig halsoverkop moeten verkassen naar een binnenonderkomen. Dat was dan vaak bij ons thuis of in de tent op De Loop van de Sensatiemarkt.” José “Weet je nog die paardenwagen bij de Slikkenberg? Bij regen konden we daarin schuilen.”

Teken en splinters
Jeugdvakantiewerk Esbeek lag zeven jaar stil toen tijdens een feestje met het ophalen van jeugdvakantiewerkherinneringen, een groep jonge mensen opstond om na 22 jaar de draad weer op te pakken. De eerste JVW Esbeek werd toen gehouden bij De Slikkenberg met als thema Trollen. De locatie veranderde van Tulder naar De Dunsedijk en vervolgens naar Sportpark Den Hondsbosch. Steeds een nieuw thema met een rode draad waarbij soms de spanning wel eens hoog opliep bij de kinderen. Astrid: “Kinderen zitten écht in het verhaal. Het is leuk als zij zo enthousiast mee doen. Nee, ongelukken zijn er buiten een teek en een splinter gelukkig niet gebeurd.” José: “Gezellig ook waren de leidersavonden met het terugkerend hilarisch ‘apenspel’ voor nieuwe leiders, die er steeds weer intrapten. We waren in die week amper thuis. Kapot of niet, we gingen door. Het was zwaar, maar erg, erg leuk. Er is wat af geëvalueerd bij Schuttershof. Sowieso waren we vanaf maart al bezig met regelen, taken verdelen en subgroepjes vormen.” Astrid: “Ik heb het nooit als ‘veel werk’ ervaren. Het hele jaar was je er onbewust al mee bezig. Van o ja, dat is een leuk spel, of dat is een leuk idee. Het eten bij gastgezinnen bijvoorbeeld. Dat is tot op de dag vandaag nog steeds een goeie zet geweest. En zo was er om de drie jaar een overnachting voor de oudste kinderen. Weet je, de charme zit in de kleinschaligheid. Wij maakten geen uitstapjes, maar deden samen gezellige spelletjes. Er zijn veel grappige dingen gebeurd en gezegd.”

Memories
José: “Esbeek staat achter deze activiteit. Dat merk je aan de vele sponsoren en vrijwilligers. Zonder iemand te kort te doen, wil ik toch even Wim Hesselmans aanhalen, hij is een gouwe. Ik weet niet of hij dit jaar heeft meegedaan. Hij was er ook vanaf het begin bij betrokken en geweldig in zijn rollen. Je kon blindelings op hem vertrouwen.” Wie heeft er nu geen goede herinneringen aan JVW Esbeek? Astrid en José in ieder geval wel. Zij kijken met veel plezier terug op de achterliggende jaren. Het is voor hen goed geweest en ze laten de boel met een gerust gevoel achter, met alle vertrouwen in de huidige commissie, en met de wens dat JVW Esbeek nooit verloren gaat.

Het verzoeknummer van Astrid en José is ‘Nog 3 minuten’ van Carlo en Irene.Het afscheidslied waarop jarenlang met zijn allen, groot en klein, gedanst en gezongen werd.

José en Astrid

Lees meer
  798 Hits
  0 reacties

Aan de Keukentafel met Lia Ligtvoet

Aan de Keukentafel met Lia Ligtvoet

Het ondernemen zit bij de familie van Hans en Lia Ligtvoet in het bloed. De ouders van Hans en Hans zelf bekend van Ligtvoet schoenen in Moergestel, ouders van Lia van de horeca in sportgelegenheden in Tilburg, Lia (52) van maar liefst drie lingeriewinkels van Livera in Brabant, en onlangs zijn de zonen Jeff en Mike ook in de ondernemers voetsporen getreden: Jeff runt een winkel ‘runners world’ in Oss en Mike is aan de slag gegaan als zelfstandige ondernemer in de machinebouw onder de naam MACH 3.

Paard van Sinterklaas
Lia groeide samen met haar broer op in Tilburg in de wijk Korvel. Als jonge meid hielp ze haar ouders mee in de horeca. “Ik denk dat daar mijn liefde voor het omgaan met mensen is ontstaan”, zegt zij. Ook bezat Lia liefde en aandacht voor dieren, met name het paard. “Mijn opa had pony’s lopen in de wei. Daar kon je mij vaak vinden. Ik was een echt paardenmeisje. Ik reed M2 dessuur, L-springen en Z-achttal. Als mijn vader mij weer ophaalde na een concours zwaaide ik al vanuit de verte trots met mijn beker in de lucht. Jarenlang had ik bovenaan mijn verlanglijstje voor Sinterklaas een paard staan en uiteindelijk kreeg ik mijn eerste eigen paard. Hij heette ‘Patrick’, ik weet het nog zo goed”. Lia was toen 12 jaar oud.

Mooi plekje op Tulder

In de paardenmanege in Riel leerde zij later de Moergestelse Hans Ligtvoet kennen. Lia voelde zich minder een ‘stadse’ en vond het fijn om in Moergestel te gaan wonen. Beide zonen zijn daar geboren. “Mijn ouders gingen in Esbeek wonen vanwege de ruimte voor de paarden die wij samen bezaten. Om er dichterbij te zijn reisden wij mijn ouders achterna en gingen wonen in de Oude Trambaan. Sinds 10 jaar wonen wij op een heel mooi plekje op Tulder. Ons huis is van oorsprong een oude boswachters woning op een hectare grond. Wij zochten een woning met ruimte voor de paarden, omdat mijn ouders gingen verhuizen naar Poppel. Ook wilden wij graag in Esbeek blijven, omdat wij het een heel prettig dorp vinden, iedereen kent en helpt elkaar. Dat viel me al op toen onze kinderen nog op de basisschool zaten. Dat is heel bijzonder.” Met wedstrijdrijden is Lia drie jaar geleden gestopt. Zij rijdt nu nog voor haar plezier. Momenteel lopen er vier merries aan huis waarvan er twee gebruikt worden voor de fokkerij. Deze twee hebben nu een veulen. De andere twee genieten van hun oude dag.

Drie Liverawinkels:

Als dierenvriend haalde Lia haar diploma hondentrimster. Ze had in Tilburg een eigen salon. Het trimmen hield zij na vijf jaar voor gezien en ging aan de slag in de schoenwinkel van Hans in Moergestel. Daarna kwam zij terecht bij Livera, ze kreeg de smaak te pakken en ondertussen is Lia eigenaresse van drie Liverazaken: in Roosendaal, Tilburg en Den Bosch.

2012: Moeder Cleopatra Utopia met veulen Hummer Utopis dat op een veulingveiling in Borculo is verkocht. Momenteel loopt bij Cleopatra een nieuw veulentje aan haar voet.

“Het is best hectisch en hard werken, maar het is mijn passie, en dan gaat het als vanzelf. Lingerie vind ik een mooi product, specialistisch en een echt vrouwending. Als klanten tevreden en blij de deur uitgaan geeft mij dat veel voldoening. Weet je, veel vrouwen moeten even letterlijk die drempel bij ons over om een soort van schaamte te overwinnen. Vrouwen kunnen opzien tegen het passen van bijvoorbeeld een bh. Wat opvalt is dat zij heel snel hun minpunten opsommen bij de paskamer. Wij proberen daar als team een positieve draai aan te geven en het vertrouwen van de klant te winnen. Respect voor ieders lichaam. Het vrouwen ideaal beeld, zoals in de media wordt geschetst, en waar vrouwen menen aan te moeten voldoen, bestaat gewoon niet. Mijn motto is dan ook: gewoon blijven wie je bent.

Muzikaal verzoeknummer: ‘Hurry love’ van Phil Collins. “Dat nummer herinnert mij aan onze verkeringstijd in Den Boogaard in Moergestel.”

Lees meer
  1158 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Ton Trommelen

Aan De Keukentafel met Ton Trommelen

Van Esbeek naar Vermount en Lexington

Esbekenaar Ton Trommelen (53) was een van de uitverkorenen die was uitgenodigd om af te reizen naar een symposium van voedingssupplementen voor koeien en paarden in Lexington in Amerika. Het Amerikaans bedrijf Alltech nodigde vier vertegenwoordigers en vier veehouders uit, waarvan Ton dus een van de gelukkige was. Alltech opereert wereldwijd in 128 landen.

Groot, groot, groot
“Voordat wij naar het symposium gingen maakten wij vier dagenlang een tour langs Amerikaanse melkveebedrijven, waarvan een aantal Nederlanders van herkomst, in Vermount”, vertelt Ton enthousiast. “Die Nederlanders woonden daar al lang en helemaal veramerikaanst. De boerenbedrijven zijn niet te vergelijken met hier. Indrukwekkend, zo groot! Het koeienaantal varieert van de 200 tot de 850. Men was daar een hele dag aan het melken. Dat overigens overgelaten werd aan Mexicanen, die vaak illegaal op de boerderijen woonden. Alles is er veel en veel groter: de auto’s, tractoren, vrachtwagens, mestsilo’s van duizenden kuubs en maiskuilen wel vijf meter hoog.” Ton had ogen te kort. Opvallend waren de geamputeerde staarten van de koeien in verband met de hygiëne. Ton: “Je zou zeggen dat ze die nodig hebben om de vliegen van zich af te slaan, maar de grote en vele ventilatoren verdrijven deze insecten. De boeren leven daar veel relaxter. Ik kwam er nog een jongen tegen uit Knegsel die daar stage liep. We legden wat binnenlandse vluchten af. Wij misten een keer het vliegtuig, maar met het grootste gemak stapten we volgende dag, met dezelfde ticket gewoon op een ander vliegtuig. Je zag auto’s met sleutels en al erop langs de kant van de weg staan. En overigens veel Europeesche automerken.”

Tony de Groot
Het symposium vond Ton erg interessant en indrukwekkend. Er werden lezingen gehouden op vaktechnisch gebied en in de omgang met mensen o.a. door de Amerikaan en oud legerkolonel ten tijden van de golfoorlog, Colin Powell, ook bekend van de politiek. Ja, alles in het Engels. No problemevoor Ton. Hij had daar een bijzonder ontmoeting met de Nederlander Tony de Groot. Ton: “Die man was al tachtig jaar, maar stond nog benijdenswaardig in het leven. Hij woonde op een boerderij in California. Ik was onder de indruk van zijn aangrijpend levensverhaal. Als tienjarig kind was Tony in de oorlogstijd getuige van de luchtlanding bij Arnhem, ‘De slag om Arnhem’. Hij was dankbaar voor het eten dat hij toen van de Amerikanen kreeg. Toen beloofde hij zichzelf om ooit naar het land te gaan waar deze soldaten vandaan kwamen. Omdat zijn twee broers waren gesneuveld in Indie beloofde hij zijn moeder pas te vertrekken op zijn 21e jaar. Met 27 dollar op zak kwam Tony aan in California. Na tien jaar bij een bakker te hebben gewerkt kwam hij per toeval in aanraking met koeien.

Ton en Tony

Inmiddels runt Tony de Groot, samen met zijn zoons, een toonaangevend bedrijf met 6000 koeien, waar de beesten met 180 tegelijk gemolken worden.”Aan de uitnodiging van Tony, om eens naar zijn bedrijf in California te komen kijken, hoopt Ton nog eens gehoor aan te mogen geven.

Thuis in Esbeek
Honderden foto’s en vele verhalen getuigen van de boeiende reis en belevenis. Ton heeft in Amerika niet alleen veel indrukken opgedaan, maar ook ideeën. Die kan hij gebruiken in zijn eigen melkveebedrijf Poorthoeve met totaal 140 melkkoeien en jongvee. In 1996 kwam Ton met zijn gezin vanuit Dongen in Esbeek wonen. Samen met zijn vader runde hijboerderij Poorthoeve aan de Tuldensedijk. In 2000 heeft hij het bedrijf overgenomen. Zoon Lars heeft ook interesse in de agrarische wereld. Of die daadwerkelijk het bedrijf overneemt zal de toekomst uitwijzen.

Ton zijn verzoeknummer is Hotel California van The Eagles.“Een tijdloos nummer, en ik hoop er ooit eens te mogen slapen hahaha.”

Op de grote bedrijven worden koeien gevoerd met behulp van een vrachtwagen

Lees meer
  987 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Annie Snels-Wezenberg

Aan De Keukentafel met Annie Snels-Wezenberg

Een levenlang tussen de eieren

Annie Snels (80) heeft haar leven lang tussen de eieren gezeten. Tot op hoge leeftijd verkocht zij nog eieren aan huis. Sinds een paar maanden is zij daarmee gestopt. “Het is gekomen door de vogelgriep. Er mochten geen eieren vervoerd worden. Van de ene kant jammer om er mee te stoppen en van de andere kant had ik dat zetje nodig, want het was goed en genoeg geweest.”

De liefde
De rasechte Esbeekse Annie groeide op samen met haar broer Jo, pa en ma op het Hoogeind, tegen landgoed De Utrecht aan. Thuis hadden ze een kippenbedrijf met kuikenbroeierij. Annie kon goed leren en na de MULO had ze graag doorgeleerd op De Posterholt in Limburg, een landbouwschoollerarenopleiding. Maar daar wou Pa Wezenberg niets van weten. Annie kon naar Limburg gaan, maar maakte dan wel een eind aan de verkering met de Beekse Gust Snels, want dat zou zonde van het geld zijn, als ze toch

Lees meer
  938 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.