Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met de Bikkers Bij de Buren

Aan De Keukentafel met de Bikkers Bij de Buren

In het voorjaar van 2017 ontstond het idee om iets voor de gehele Esbeekse gemeenschap te organiseren in het kader van tien jaar Esbeekse Coöperatie Esbeek. Bestuurslid Corné Smolders vond dat het een activiteit moest zijn voor het hele dorp. “Geen feestavond of een zuipfestijn met een hoop drank, die zijn er genoeg. Wel iets laagdrempelig”, aldus Corné. De voelsprieten werden uitgestoken en samen met Jan Pulles, John Wijten, Inge Weening en Mirian Boyer ging Corné aan de slag met de formule Bikken Bij de Buren. Een culinaire activiteit voor alle dorpelingen. De formule van drie maal zes verschillende mensen aan tafel op drie verschillende adressen bleek een hele puzzel. “Af en toe zaten wij met de handen in het haar en moest zelfs op het allerlaatste moment alles weer worden omgegooid.”  Corné plaatste promotiefilmpjes, bracht flyers rond en deelde met zijn collega’s in de vroege ochtend worstenbrood aan automobilisten uit. Geen moeite en actie teveel. Al deze promotie bracht op 16 december een honderdtal Esbeekse deelnemers op de been om te gaan Bikken Bij de Buren en werd een enorm groot succes.

Voorgerecht
Zaterdagavond 18.30 uur: Nieuwsgierig en hongerig stappen vier personen het huis van Nana Lakwijk binnen. Nana woont sinds juni in Esbeek, waar de meeste dorpelingen geen weet van hebben. De tafel staat gedekt voor vijf en Nana is er klaar voor. Zij komt oorspronkelijk uit Tilburg en koos voor landelijk wonen. Bikken Bij de Buren vindt zij een mooie aanleiding om de dorpsgenoten wat beter te leren kennen. “Als voorgerecht heb ik gekozen voor een vegetarische soep van pastinaak, walnoten, pecannoten en appel, een recept uit het tijdschrift Happinez. O jee, er komt rook uit de oven. Die ben ik nog aan het uitproberen. Sorrie gasten, we denken de geitenkaasjes op de roggebroodjes met rode portsaus er wel bij. Laat het jullie smaken dames en heer.”

Hoofdgerecht
Na lovende dankwoorden door naar het hoofdgerecht bij Janny en Jaap Bolijn. Beiden zijn druk in de weer met het opwarmen van gerechten, omdat zij elders van een voorgerecht komen.  Het menu bestaat uit witlof met ham, rode kool met hachee en aardappelpuree. De schaal puree glijdt uit de handen van de gastvrouw. De gasten zien het gebeuren, te laat om de puree terug te scheppen, wordt gekscherend gezegd. Het mag de pret niet drukken. De frietboer biedt uitkomst en is een onverwachte deelnemer. Jaap komt met zes zakken friet terug, genoeg voor een weeshuis.

Nagerecht
Voor het dessert, heeft gastvrouw Jeannet van der Hamsvoord haar best gedaan op eigengebakken wafels met ijs en vers fruit. Speciaal voor deze avond is een wafelijzer aangeschaft. “Dit is een leuke manier om de mensen in een andere setting te ontmoeten. Wie lust er nog Spaanse koffie?”

b2ap3_thumbnail_toetje.png

 

Toetje bij Jeannet en Frank van der Hamsvoord

Napraten
Bij de allerlaatste gezamenlijke gang, koffie met een likeurtje, bij café Schuttershof, wordt enthousiast nagepraat.

Vast staat dat de deelnemers enorm hebben genoten. Men was verrast met wie en waar men aan tafel zat. Gesprekken met aandacht voor elkaar, want in intiemere sfeer schijnt men makkelijker te delen. Saamhorigheid. Ongeloof dat mensen bereid zijn om dit voor elkaar te doen. Goed voor de inburgering. Een ingenieuze aanpak. Culinaire hoogstandjes. Zeker voor herhaling vatbaar. "Wie weet", klinken de geluiden vanuit de organisatie. "Misschien bij een volgende gelegenheid. Het is in elk geval niet de bedoeling dat wij dit jaarlijks gaan organiseren. Maar als er liefhebbers zijn, gaat u gang."

Muzikaal verzoeknummer: Corné: "Het lied 'Wat zullen we drinken, zeven dagen lang' van Bots, vind ik wel een toepasselijk nummer."

b2ap3_thumbnail_BBB.jpg

Bron: Jeroen Verhelst Beeld Werkt

Lees meer
  186 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Ad Van de Wouw

Aan De Keukentafel met Ad Van de Wouw

Nelleke Van de Wouw haalde op 5 december de respectabele leeftijd van 100 jaar. Oudste zoon Ad duikt in het leven van zijn lieve moeder en deelt dat graag Aan De Keukentafel.

Kloosterleven
Nelleke van Dommelen verhuisde op negenjarige leeftijd van Baarschot naar de Groenstraat in Esbeek. Religieuze kloosterlingen in de familie hadden er Nelleke ook graag zien komen. Toch viel zij niet voor het kloosterleven, wel voor de knecht van de overburen, Esbekenaar Kees Van de Wouw. Zij kregen verkering in de oorlogsjaren. Het stel negeerde de ‘avondklok’ om elkaar stiekem achter de boerderij te ontmoeten.

Tweeling
Daar Nelleke uit een nest van vier kinderen kwam, kreeg ze zelf elf kinderen, zes meisjes en vijf jongens.  “Ons moeder was 29 jaar oud toen ik kwam”, vertelt Ad. “Ik ben nu 69 jaar. Dat zegt overigens niet de kalender, want ik ben geboren op schrikkeldag. Met de jongste verschil ik 14 jaar. Toen ik al met een vriendin thuiskwam zat zij nog op de kleuterschool.” Ad herinnert zich nog goed dat de tweeling werd geboren. “Niemand wist van te voren dat het er twee waren. Huisarts Ruhe kondigde het ter plekke aan als een ‘verrassing’. De meisjes waren klein en kwamen in het ziekenhuis terecht. Onze pa reisde ‘s morgens voor dag en dauw met de eerste BBA bus naar het ziekenhuis met gekolfde moedermelk. Hij sprak met de chauffeur af om rustig aan bij het station om te keren, zodat hij weer mee terug kon naar Esbeek, waar de koeien op hem stonden te wachten.”

“Onze ouders waren niet streng, maar stelden wel duidelijke regels. Zes uur eten en als je later kwam ving je bot. Pa en ma zaten ieder aan een uiteinde van de eettafel en diegenen die het nodig hadden zaten binnen handbereik, om een lepeltje eten te geven of om een draai om de oren te verkopen.”

Wonen in het varkenshok
Op de plaatst van de oude, versleten en kleine boerderij werd in 1964 een nieuwe gebouwd. Dat was nog niet zo eenvoudig, want waar blijf je met elf kinderen? Een net gebouwd varkenshok bood uitkomst. “Natuurlijk niet geïsoleerd of verwarmd. De sneeuw kwam onder de dakpannen naar binnen. Het was een feest toen wij in ons nieuwe huis trokken. Van vier slaapkamers gingen we naar zeven. O ja, dat vergeet ik nog te zeggen, ons opa en oma woonden ook nog bij ons in.”

“Wij zijn absoluut nergens in te kort gekomen. Ik geloof best dat het in de beginjaren sappelen voor ons pa en ma was. Later was er meer brood te verdienen in de varkenshouderij. Eindelijk kon er een wasautomaat worden aangeschaft. Onze moeder is altijd een bescheiden, liefdevolle, zorgzame  vrouw geweest. Het leven van haar bestond vooral uit hard werken en zorgen. Als ik door de hoge sneeuw naar de kerk moest om misdienaar te zijn bracht ze mij weg.”

b2ap3_thumbnail_huisvdWouw.jpg

Reis naar Lourdes
Buiten het dorpse sociale leven was er weinig te doen. Nelleke, lid van de KVO, won er een reis naar Lourdes. Het was haar zo gegund dat de vrouwen in het dorp het gezin tien dagen lang draaiende hield.  “Op vakantie kende wij niet. Een keer per jaar gingen wij, na het aardappel rapen, een dagje naar de Efteling met de bus van Maas.”

Zoon Piet nam de boerderij over en Nelleke en Kees verhuisden met nog zes kinderen naar de Meester Lauwersstraat. Later verkaste het paar naar De Mostaard waar Kees in 2001 overleed. De gang naar het verzorgingshuis in Hilvarenbeek  viel Nelleke wat zwaar. Ondertussen voelt zij zich er thuis. De eeuweling wordt door haar kinderen en kleinkinderen, waarvan de meesten in de buurt wonen, op handen gedragen en in de watten gelegd. Ad: “En dat verdient ze ook.”

Muziekkeuze: ‘Let the sunshine’. Met de gouden bruiloft werd dit lied door een samengesteld familiekoor van kinderen en kleinkinderen gezongen.

b2ap3_thumbnail_MevrvdWouw.JPG

Lees meer
  287 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Sylvie en Herman van Amson

Aan De Keukentafel met Sylvie en Herman van Amson

Sylvie (61) en Herman (58) verhuisden onlangs van Amsterdam naar Esbeek. Vragen over deze overstap en nog veel meer worden graag Aan De Keukentafel door het echtpaar beantwoord.

Van Amsterdam naar Esbeek

“Wij staan nu definitief bij de gemeente Hilvarenbeek ingeschreven” begint Herman enthousiast te vertellen. “Tja, waarom verhuizen naar Brabant? Wij waren het een beetje zat in Amsterdam. Het leven werd steeds

Lees meer
  458 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met pastor Piet van Mensvoort

Aan De Keukentafel met pastor Piet van Mensvoort

In Esbeek staan bij pastor Piet van Mensvoort (83) de verhuisdozen klaar. Hij gaat verkassen naar het verzorgingshuis voor zusters en paters in Tilburg, daar waar zijn roots liggen. De wanden zijn kaal. De opbrengst van de schilderijen, kruisbeelden en peniskokers is al onderweg naar Nieuw-Guinea.

Spraakmakende pastor
In 1994 kwam Piet vanuit ontwikkelingsland Papoea-Nieuw-Guinea terecht in Esbeek. Pastor Piet, of gewoon Piet, maar zeker geen ‘Meneer pastoor’. “Nee, ik heb nooit de baas gespeeld. Dat is de grootste fout die je kunt maken. Dat zie je nu wel in Reusel.”  Voor hem was het niet echt wennen om na dertig jaar ontwikkelingswerk in Esbeek aan de slag te gaan. Het verschil was voor hem niet groter dan tussen Esbeek en Amsterdam. Echter voor menig Esbekenaar lag het anders, want spraakmakende Piet, gekleed in kleurrijke Indonesische strijkvrije bloesjes, bleef zichzelf. ‘Dat zal ie wel in de missie hebben geleerd’, werd dan vergoelijkend gezegd.

Geen ‘ja en amen’
Hij heeft een fantastische tijd in Esbeek gehad. Het sluiten van de kerk is hem een doorn in het oog. “Dat had natuurlijk nooit mogen gebeuren”, vindt de pastor. “Het Financiële plaatje werd als reden opgegeven, maar dat is nooit bewezen. Wij hadden het namelijk nog makkelijk een aantal jaren kunnen uitzingen. Jammer ook dat mijn functie wegviel.” Piet zei duidelijk geen ‘ja en amen’ op het besluit en verstuurde stapels brieven naar de bisschop. Hij spande zelfs een procedure aan in Rome voor het behoud van de kerk, omwille van het zielenheil van de Esbeekse gelovigen.

Dromen in het Indonesisch 
Piet groeide op in wijk De Heikant in Tilburg. Zijn vijf broers gingen aan het werk, maar daar had Piet geen zin in. Hij ging studeren aan het seminarie in Tilburg, daar waar hij werd opgeleid om in een ontwikkelingsgebied te gaan werken. Want dat is wat hij wou, missionaris worden bij ‘wilde mensen’, zoals hij dat zegt. Op 27-jarige leeftijd vertrok hij dan ook naar het eiland Nieuw-Guinea, een provincie van Indonesië. De taal was hij al snel machtig en droomt daar nog altijd in. Hij deed er parochiewerk bijvoorbeeld in het onderwijs en werkte aan sociaal economische projecten van het verbouwen van groenten tot aanplanting van rubberbomen en van het regelen van studiebeurzen tot de primaire gezondheidszorg. Hij zegt ook wel onverstandige keuzes te hebben gemaakt, maar dat je er dan niet over moet zeuren. Piet kan er een boek over schrijven.

Vrijheid en ongebonden
“Ik hou niet van rechtlijnig katholiek. Is dat wel katholiek vraag ik me vaak af. Ik heb eens over de paus geschreven: ‘ga vijf jaar naar Nieuw-Guinea, dan denk je er wel anders over’.“ Relatieveren, vindt Piet. “Polygamie wordt afgekeurd door het christendom, maar als een weduwvrouw met kinderen alleen zo kan overleven is dat wel een oplossing.” Over het kerkelijk misbruik heeft Piet een duidelijke menig. “Het kwalijkste hierin vind ik de doofpot. Ik zeg niet graag dat het celibaat hier een rol in speelt. Het had gewoon nooit verplicht mogen worden. Hoewel ik het zelf wel makkelijk vond, want zo was ik ongebonden en vrij om te gaan te staan.”

Muziek: O Koning van Tilburg

b2ap3_thumbnail_PastorPiet.jpeg

Piet neemt in 1994 afscheid in Nieuw-Guinea

b2ap3_thumbnail_PastorPiet2.JPG

Lees meer
  170 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Riek Oerlemans-Smolders

Aan De Keukentafel met Riek Oerlemans-Smolders

Haar wiegje stond in de Groenstraat in Esbeek, de eerste huwelijksjaren bracht zij door op Tulder en sinds 1992 leeft Riek haar leven voornamelijk in Denemarken. Daar waar ze meer aanloop krijgt dan ooit op Tulder. Al 25 jaar lang pendelt ze, samen met man Sjef, heen en weer van Denemarken naar Nederland.

‘Ik was graag onderwijzeres geworden’
Riek, aan de keukentafel in hun huis in Esbeek, begint bij het begin: “Ik heb drie broers en twee zussen. Wij leerden al jong mee aanpakken op de boerderij. Ik ging naar de huishoudschool in Diessen. Doorleren was er niet bij, anders was ik heel graag  onderwijzeres geworden. Ik ging werken in het huishouden van rentmeester Aerden in De Toren op landgoed De Utrecht.

Maatschap op Tulder
Sjef en Riek kregen dochter Herreen, en zonen Herman en Arné. In 1973 begon de familie Oerlemans een maatschap met de buren familie Van Gils. Het noodlot sloeg al snel toe. Hun buurvrouw kwam te overlijden. “Heel erg triest. Ze was pas 41 jaar. En tien jaar later overleed ook de buurman. Wat een ongekend verdriet voor de familie en ook voor ons. Wij waren erg close met elkaar en we runden samen een bedrijf”, vertelt Riek. Voor Herman en Arné was de boerderij voor hen beiden te kleinschalig om mee verder te gaan. Plannen om te emigreren borrelden op en de jongens gingen zich aan het oriënteren.

Het verlaten van Nederland
“Ze vroegen aan ons of wij met hen meegingen mochten zij naar het buitenlandland gaan.  Als het maar niet over het water is, zeiden wij, want wij willen regelmatig de familie in Nederland kunnen bezoeken. De beste omstandigheden in die tijd voor Hollandse boeren werden geboden in Denemarken.  In Hatting stond een boerderij ter overname. “De jongens pakten meteen door. Wij logeerden even bij hun en hadden al snel een huis in de buurt. De vriendin van Herman, Petra, volgde ook. Maar wij lieten wel onze dochter achter.” Dat feit ging in het begin een beetje aan Riek en Sjef voorbij. Maar ook Herreen en Henk verruilden al snel Nederland voor Denemarken.  Zij namen een varkensbedrijf over dat later van de hand werd gedaan. In het midden van het land kochten zij, bij een groot meer, een cafetaria en maakten daar de succesvolle formule Hollands pannenkoekhuis met binnenspeeltuin van. Een maal per week zijn Riek en Sjef daar te vinden.

Moeilijke taal
De kinderen en kleinkinderen beheersen uitmuntend de Deense taal. Voor Riek en Sjef ligt dat wat anders. “Wij waren toen al dik in de vijftig. Maar wij kunnen het goed verstaan en spreken wel een woordje Deens. Wij zijn aangesloten bij een kaartclub en worden volledig geaccepteerd. Er is weinig verschil met de Nederlanders. Denen zijn levensgenieters, maar ook harde werkers. Opvallend zijn hier de vele tradities die in ere worden gehouden.” Zo wordt op 23 juni, de langste dag, het volksfeest ‘heksen verbranden’ gevierd. Brandstapels, eten, drinken en zingen. De hele maand december staat uitbundig in het teken van Kerst met veel liefdadigheid.

b2ap3_thumbnail_RiekOerlemans2.jpeg

Riek is thuis in Denemarken
“Denemarken heeft mijn leven verrijkt. Ik voel me er heel goed thuis en heb nooit heimwee gekend. Wij wonen ondertussen in een bungalowtje op een berg en ik geniet dagelijks van het uitzicht. Sjef houdt nog wat jong vee en een moestuintje bij. Om de paar maanden reizen wij naar Nederland, daar wonen wij oorspronkelijk ook. Ik ben nu 79 en Sjef 82 en heb geen idee waar ons eindstation zal zijn. We nemen het zoals het komt.”

Muziek: “Helmut Lotti en André Rieu treden regelmatig op in Denemarken. Wij houden van hun muziek. Doe maar ‘The Second Waltz’ van Rieu.”

b2ap3_thumbnail_RiekOerlemans1.jpeg

 

Lees meer
  315 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.