Column Gijs van Helvoirt

Column Gijs van Helvoirt

Een eigen huis…

Alle Esbekenaren zijn er al eens door gefietst, gewandeld of gereden: de nieuwe wijk van Esbeek. En terecht! Het is namelijk een prachtig geheel, wat alles uitstraalt wat een normale starterswijk niet heeft. Maar voordat deze huizen uit de grond zijn gekomen, is er door een klein groepje fanatiekelingen (het bestuur) veel vergaderd en gelobbyd. De gewone leden moesten alleen eens per maand een vergadering bijwonen om op de hoogte te blijven van de vorderingen. Nadat de bouw gestart was, moesten wij (Eline en ik) veel keuzes maken: van erker tot dakpan en van baksteen tot indeling van het huis.

Nadat de bouwvakkers hun gereedschap hadden opgeruimd, was het dan zover; het huis werd opgeleverd. Kortom: na een kleine rondgang werd de sleutel overhandigd. Voordat de sleutel overgedragen werd, kwamen wij al aan gereden met een aanhanger vol gereedschap. We hadden er namelijk zin in! Ja ja, rust roest of zoiets. Na een periode van klussen is het dan zover dat we er in kunnen gaan wonen. Maar eerst even alle spullen overhuizen. Van de Esbeekseweg naar de Hofstad was een koud kunstje; een handje vol kleding, een auto en wat gereedschap. Maar dan de inboedel van Diessen naar Esbeek. Wij met een auto en aanhangwagen naar Diessen. Allereerst alle kleding in de kofferbak, ow, en in de rest van de auto. Het plan was om de banken, stoelen en kasten op de aanhangwagen te binden. Maar iets in mij zei dat ik beter al die 'spulletjes' op de aanhangwagen kon knopen om vervolgens later de meubels enz. te halen. Na een spoedberaad waren we akkoord. Nadat we de aanhanger hadden afgedekt met een zeil, zou er zeker niks van die belangrijke spullen af kunnen vallen. Ik weet niet of jullie weleens die families van Tilburg naar Turkije zien vertrekken! Zo vertrokken wij ook vanuit Diessen naar Esbeek. Halverwege werden we er op gewezen dat er een deel van de lading liever in Diessen wilde blijven. En ik had er nog wel een kinderslot op gedaan. Nee, er was gossimikkie een kussen van afgewaaid. Maar zonder enige beschadigingen konden we verder. Eenmaal in de Hofstad aangekomen schouwden we alles naar binnen. Het vervolg van mijn idee was dat Eline mooi alle spulletjes kon inruimen en ik samen met buurman Thijs de grotere meubels zou halen. Zo gezegd zo gedaan. Na een voormiddag verhuizen waren alle meubels in Esbeek en stonden die zo’n beetje op zijn plaats. Daarna was alles zo ingeruimd en dus klaar om definitief over te gaan. Heerlijk zo’n eigen huis. Geen gezeur... euh, minder gezeur. Nee, het bevalt super!

Maar iets wat ik nog niet met mijn buurtgenoten besproken heb, is dat mijns inziens vrouwen een ster zijn in het bedenken van onlogische plekken. Of mannen in het zoeken op onlogische plekken. Maar dat lijkt me dan weer niet zo logisch omdat mannen nu eenmaal logisch denken… heu?? In ieder geval was ik thuis ook altijd alles kwijt. En aan wie ligt dat? Aan degene die opruimt! Maar laat ik een indicatie geven. Zo was ik laatst op zoek naar een schaar. Allereerst even in de bestekbak gekeken. Helaas, misschien bij het nietapparaat en de plakband. Natuurlijk niet, hoe kom je erbij. Hmmm, wat dan? Aha... waarschijnlijk in de la waar allerlei spullen liggen. Nee, ook hier geen succes. Ondertussen begin ik hem al flink te knijpen. Ik heb deze schaar namelijk nodig om mijn enkels te kunnen tapen voor de eerste voetbalwedstrijd en aangezien ik over 7 min moet vertrekken heb ik haast. Ik sjees van boven naar beneden, van links naar rechts, haast haast, druk druk. Maar dan komt Eline plotseling binnen. “Waar ligt die schaar ergens?”, vraag ik uitermate rustig. "Oh, die ligt boven bij de shampoo en de deodorant in dat kastje. Ik heb dat al twee keer gezegd". Zou ik dat dan vergeten zijn? Ik weet het niet, maar ik heb mijn schaar en kan aan de slag.
Na een wedstrijdje voetballen ben ik weer volledig tot rust gekomen. Ik ga douchen maar tot mijn grote verbazing ben ik mijn onderbroek vergeten. Aiii... confronterend. Ik verschuil mezelf achter het feit dat ik haast had.

Na het douchen drinken we iets in de kantine van Woensel en vervolgens vertrekken we richting Esbeek. Eenmaal in Esbeek bij Schuttershof op het terras kom ik erachter dat mijn sleutelbos foetsie is. Hoe kan dat nou?? Ik verdenk Ralf van de Heijning van een flauwe grap, maar nadat ik hem in de houtgreep had en hij nog niet toegaf kwam ik tot het besef dat ik ze toch weleens op de bar had kunnen laten liggen. Na een belletje naar de Woenselse Boys bleken ze daar inderdaad nog te liggen. Ik besluit om die avond maar goed op stap te gaan, zodat ik de gehele dag vergeet. Dat blijkt de volgende dag aardig gelukt. Maar één ding is zeker: vergeten waar ik woon doe ik niet!!

De groeten vanuit Hofstad 1.Gijs van Helvoirt.

Jaarverslag 2011
Column Jack de Graaf
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 17 November 2018
Indien u zich wenst te registreren vul dan aub. de velden voor gebruikersnaam en naam in.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.