Column Adrie van de Wouw

Column Adrie van de Wouw

Om 13:30 klopt Bert aan bij de bestuurskamer en brengt het levensmiddelenpakket binnen. Een opmerking à la Bert ontbreekt nooit en wie er ook zit kan een lach niet onderdrukken. De bestuurskamer uit meteen rechts, naast Kees Oerlemans is nog plaats. Het eerste pilske van de zondag wordt gedronken. Kees is naar hunnen Hein komen kijken, de wedstrijd is nog wel niet afgelopen maar die wint ut twidde wel zonder hem. Kees zit aan zijn “twidde”. Jan Smolders is druk doende het de scheidsrechter naar zijn zin te maken. De portemonnee en de GSM zijn al op een veilige plaats opgeborgen en met wat leuke anekdotes en Esbeekse wetenswaardigheden stelt hij de scheidsrechter op zijn gemak. In de trend van “vorige week han we dur hier ene, die enz. enz….” wordt de man in het zwart welkom geheten en voelt hij zich direct thuis op ons sportpark.

Janus en Geert komen tegen tweeën. Uit het dorp komen Karien en Willeke en dan zijn Mieke en Frans nooit ver weg. Ad (post) en Anneke, Sjaak en Ria ze ontbreken (bijna) nooit. Den boert is er soms niet, heeft een seizoenkaart bij Willem II. Op de tribune nemen plaats Sjaak en Rina, Gust en Annie en Oma Lies. Astrid (de vrouw van den dokter) haalt nog vlug een broodje kroket voor Teun. Natuurlijk staat dun oude voorzitter ergens aan de lijn, zijn zoon staat op dezelfde “dek aaf”positie als hij vroeger. Maar er zijn er nog veel meer. Te veel om op te noemen. Allemaal supporters van Tuldania. Als om twee uur de wedstrijd begint moet er nog veel bijgebabbeld worden. De week wordt efkes kort maar krachtig doorgenomen en er is tijd voor unne goeien bak. Gerard vertelt ne schuine en die gaat er in als peperkoek.

Langzaam begint alles in de sfeer van de wedstrijd te komen. De eerste foute beslissing van de scheids wordt nog voor lief genomen, hij is per slot van rekening ook maar een mens. De grens van de tegenstander vertrouwen we op voorhand al niet, die is sowieso niet zo sportief als onze Guus. Een gevatte opmerking van Karien laat nog even op zich wachten maar komt wel, zeker weten. Het begint te leven. Dan is Wim Katintbakkie daar met de lotjes voor het levensmiddelenpakket. Geen entree bij ons dus doeter mar 5, als ze (als het slecht gaat) of we (als het goed gaat) tenminste winnen. De thee is aanstaande en een enkeling sloft richting kantine om niet te hoeven wachten op de koffie. Sommigen kunnen de verleiding van het gerstenat na de rust niet weerstaan en keren niet terug. Maar ze hebben allemaal hetzelfde gevoel, ze houden van de jongens van Tuldania op het veld. De volgende week zullen ze er weer zijn.

Na afloop nog even nagenieten in de kantine. Ook Resi is dan gearriveerd en voegt zich bij de rest van de flapdrollen. Gewonnen of verloren, gezellig is het altijd. Een paar uurtjes later is het gedaan. De supporters gaan een einde aan het weekend breien. Banktherapie, Studio Sport, met het bord op schoot. Vroeg naar bed, hoogstwaarschijnlijk wel, het is weer mooi geweest. Het eerste elftal van Tuldania bedankte haar enorm trouwe supporters in Waalre met een applaus voor de niet aflatende steun. Terecht, want de liefde van het Esbeekse publiek voor de jongens van Oranje Zwart is hartverwarmend. Daar ben ik namens Tuldania trots op.

Juli 2009

Lees meer
  400 Hits
  0 reacties

Column Jaonus Bruurs

Column Jaonus Bruurs

Mijn leven in Esbeek.

De familie Bruurs uit het Spaaneind is een van de oudste families uit Esbeek, misschien wel de oudste. In het boek "Esbeek niet van Gisteren" is er een hele pagina over geschreven.
Toen ik naar de basisschool in Esbeek ging woonden er ongeveer 650 mensen in Esbeek. Iedereen kende iedereen, dat is nu wel anders.
In die tijd stond de kerk centraal, de pastoor en het hoofd van de school hadden het zo’n beetje voor het zeggen. Als je daar een slechte band mee had, dan was het leven in zo’n kleine gemeenschap iets minder. In die tijd was er ook elke morgen om half 8 een Heilige Mis en de kinderen werden gestimuleerd om daar zo veel mogelijk naar toe te gaan. Elke morgen op school werden de namen van de kinderen opgelezen wie er naar de kerk was geweest en dat werd genoteerd. En elke keer als we ons rapport kregen, stond het aantal Heilige missen erop. Het was bijna een wedstrijd wie de meeste keren de Heilige mis had bezocht.
Alle jongens vanaf klas 4 tot en met klas 7 werden dan ook misdienaar en na de basisschool werd men acoliet tot je 18e en soms wel tot je 20e. En toch vond ik het best een mooie tijd.

En dan later in 1964 werd Esbeek pas echt op de kaart gezet. Toen werd het Haaikneuterrijk geboren. Je kunt het bijna niet geloven dat na 46 jaar het carnavalsgebeuren in Esbeek nog net zo heftig is als toen het begon. Een paar jaar na de oprichting van de Haaikneuters kwamen de groepen in Esbeek op gang. Ik zelf was in die tijd bij "De Laatste Hoop". Een leuke groep. Wij hebben 22 jaar met de optocht in Esbeek en Hilvarenbeek meegedaan en dan een paar jaar later kwam de fameuze kletsavond!
In die tijd was het een kunst om het zolang mogelijk geheim te houden wie er in de ton ging. Ikzelf heb 5 keer in die beroemde en beruchte ton gestaan. Ik heb er altijd nog mooie herinneringen aan.
Maar toch het mooiste op cultureel gebied vind ik nog steeds "De Bouwpastoor". In 1989 en 17 jaar later in 2006 heb ik twee keer meegedaan en twee keer dezelfde rol gespeeld. Wat ik zo leuk vond was de zes weken repetities. De spelers kregen een geweldige onderlinge band.

En dan………. We kunnen er niet omheen: het Agrarisch Nieuws, nostalgie van de bovenste plank!!!
Het is misschien wel 100 jaar oud, dat er een aantal mensen ’s zondags na de Hoogmis een borrel gingen drinken in het café. Hier wordt het wel en wee, zeker op het agrarisch gebied, van het dorp besproken. In de omliggende dorpen zegt men dat was heel vroeger bij ons ook, maar dat is er bij ons al lang niet meer. In Esbeek dus nog wel en dat moet men koesteren.

Maar nu rij ik al weer 9 jaar de Buurtbus. Heel mooi vrijwilligerswerk. Hier hoor je veel prachtige verhalen van oudere passagiers. Scholieren vind ik ook leuk, sommige scholieren maken er een soort sport van middels een truc om gratis of zo goedkoop met de bus mee te rijden, maar ja een goede truc kan ik altijd nog waarderen.

Ik hoop dat ik nog lang samen met ons Jo op het Spaaneind kan wonen. En als ik dan buiten op mijn terrasje met mijn familie een kopje koffie drink dan denk ik wel eens terug aan de eind jaren ’60 toen de president van Amerika J.F. Kennedy een bezoek bracht aan Berlijn en daarbij de Muur de legendarische woorden sprak: "Ich bin ein Berliner", en dan denk ik :
"IK BEN EEN ESBEKER"

Jaonus Bruurs.

Lees meer
  539 Hits
  0 reacties

Column Maud Colsters

Column Maud Colsters

You never drink alone

Wie kent het niet? Je wordt wakker… thuis of ergens waar je minder bekend bent… en je denkt… MAN wat doet mijn hoofd zeer…. Het liefste lig je de hele dag in bed en drink je de hele kraan leeg. Maar helaas, het wordt er niet echt beter op. Sterker nog, het kan voorlopig nog wel effe duren.

Al verschillende keren heb ik me in deze ‘kater situatie’ bevonden en elke keer denk ik dan; ‘ik drink nooit meer!’ Maar op de een of andere manier…. Drink ik dan toch weer. En nee, niet een beetje. Flessen wijn gaan erin. En dan inderdaad…. De volgende dag weer die kater.

Een keer is het zo erg geweest dat ik ’s ochtends in mijn bedje lag en er ’s avonds nog steeds in lag. Ik kon letterlijk en figuurlijk het daglicht niet verdragen. Rond een uur of 5 ging het wat beter en begon ik me af te vragen waar het gezegde; ‘bier na wijn geeft venijn en wijn na bier geeft plezier’, nou toch eigenlijk over gaat?! Ik kon me niet meer herinneren wat ik die avond van tevoren als eerste had gedronken en waar ik mee geëindigd was. Maar ik drink meestal wijn. Of ik begin met bier en eindig met wijn, dus waar kwam die ontzettend dikke kater dan volgens dat gezegde vandaan? Ja… waar denk je wel niet allemaal aan als je hersenen half uitgedroogd zijn, maar goed, ik dacht het toch echt. Ik herinnerde me namelijk hetzelfde gezegde van toen ik met school eens ooit in Engeland was. Ik kon me dat gezegde niet meer herinneren maar het leek toch sterk op de Nederlandse ‘versie’. Toen het de volgende dag een stuk beter met me ging, en ik toch echt op moest staan om onderhand wat voedsel binnen te krijgen, ben ik het op gaan zoeken. En ja hoor… ondanks mijn kater had ik het toch goed onthouden. De Engelse versie is andersom!!! ‘Beer after wine, and you’ll feel fine, wine after beer and you’ll feel queer’. Dat verklaarde vast die dikke kater. Best grappig ook want zulke dingen zijn juist leuk en interessant om over na te denken met een wijntje erbij! Of als je al veel wijntjes op hebt!

Maar goed desondanks blijf ik lekker gezellig wijntjes drinken en ik drink ze stiekem toch best graag. Het is lekker, gezellig en het is nog lekkerder én gezelliger als je samen drinkt met vrienden en vriendinnen!

Wijntje?

Lees meer
  567 Hits
  0 reacties

Column Nelly Wouters

Column Nelly Wouters

Het is bijna een wonder dat ik nog leef.

Ik ben geboren in de jaren vijftig. Volgens de opvattingen van de huidige maatschappij is het bijna een wonder dat ik nog leef. Ik zat ‘los’, zonder veiligheidsstoeltje, gordel of airbag in een auto. Het speelgoed waar ik mee speelde was geschilderd met verf vol met lood. Geen veiligheidsstopcontacten in huis. Ik peuterde met een potlood in het stopcontact en ik zal die stroomstoot nooit meer vergeten. Boven aan de trap was geen traphekje. Als ik niet uitkeek viel ik gewoon naar beneden. Op de flessen met gevaarlijke stoffen, die onder in het aanrechtkastje stonden, zat geen kinderbeveiliging.

Met mijn kleine handjes en beperkte motoriek draaide ik zo de dop van de fles wat me ook eigenlijk bijna fataal is geworden. Achter op de fiets bij onze pa zat ik rechtstreeks op de harde bagagedrager, met mijn benen wijd om ze uit de spaken te houden, terwijl ik me vasthield aan de schroefveren van het zadel. Waarbij ik ook weer moest opletten, want in die schroefveren zat beweging wanneer onze pa bewoog op het zadel. En hij nam ook gerust twee kinderen achterop, of een achterop en een op de stang. Gesneden brood kenden wij niet en met een groot mes probeerde ik zelf brood te snijden. Kleur- geur- en smaakstoffen waren duidelijk aanwezig, want zo rood, groen en geel als die limonade toen was . . . . Mijn voeten werden niet opgemeten voor de juiste schoenmaat, nee, ik droeg de schoenen van mijn zus af.

Als mijn schoenen te klein werden maakte onze pa er in een creatieve bui sandalen van, door de neus en de hiel uit de schoen te snijden. En als ze dan weer te klein werden maakte hij er slippers van. Ik was er de koning te rijk mee. Ik werd niet naar hobbyclub, school of zwembad gebracht. Ik fietste15 kilometer over een weg zonder fietspad, naar het dichtstbijzijnde zwembad waar ik mezelf leerde zwemmen. Ik ging van huis zonder gsm en niemand wist waar ik was. Hoe ik die tijd heb overleefd? Gewoon, leren omgaan met mijn omgeving. Zelf oplossingen zoeken. Instaan voor de gevolgen van de fouten. Alles zelf ontdekken. Mijn vingers branden en de oorzaak onthouden. Zowel figuurlijk als letterlijk, want ik weet nu nog hoe gloeiend heet een houtkachel kan zijn.

Nelly Wouters-Hamers.

Lees meer
  423 Hits
  0 reacties

Column Jan van de Wouw

Column Jan van de Wouw

Met respect bouwen.

Afgelopen week hebben Floortje en Stijn hun woning opgeleverd gekregen van het starterinitiatief. Een groep van 20 mensen heeft met respect voor elkaars wensen, een fantastisch resultaat weg gezet.

Blijkbaar hebben zij steeds het doel goed voor ogen gehad en hebben kunnen geven en nemen en toch ieder hun eigen kleur kunnen geven aan de woning. Er is veel vergaderd, steeds in goede harmonie, waarbij de meningen niet altijd op een lijn lagen. Na enig overleg en enkele weken bedenken was men het steeds weer met elkaar eens.

Tijdens de vooroplevering moesten nog de laatste details gecorrigeerd worden, het is dan geven en nemen met de aannemer om het resultaat goed te keuren. Afgelopen week bij de echte oplevering en de sleutel overdracht krijg je dan het samenwerkingsresultaat te zien.

Proficiat aan alle starters en het getuigt van respect zoals 20 jonge starters op deze wijze tot zo’n mooi resultaat kunnen komen. Deze starters zullen een waardevolle aanvulling zijn voor de leefbaarheid van Esbeek.

In dezelfde week werd ik in een commissievergadering van de gemeente geconfronteerd met een fout van het ambtelijk apparaat, waar de wethouder voor verantwoordelijk is.

In een bouwproces is bij de vergunningverlening voor een schuur in Haghorst de verkeerde procedure toegepast. De betrokken bouwer is naar de rechter gegaan en tijdens dit proces heeft de gemeente erkend dat zij fout waren en hebben besloten niet naar de zitting te gaan. Dit was voor de voorzitter van de gemeenschapslijst weer eens koren op hun molen. De gemeente werd vergeleken met een bananenrepubliek. Nou weet ik niet precies wat een bananenrepubliek is maar ik stel me daarbij voor een ongeorganiseerde normloze, dictatoriale samenleving met veel corruptie. De gemeente Hilvarenbeek is hiermee op geen enkele manier te vergelijken.

Het getuigt van weinig respect voor zijn partij, de gemeenteraadsleden en het College maar ook voor de inwoners van de gemeente Hilvarenbeek om deze vergelijking te maken.

Eerder zijn soortgelijke termen door de Gemeenschapslijst gebezigd als het niet verloopt zoals zij het wensen. De starters hadden een duidelijk doel, de Gemeenschapslijst met deze uitspraken ook, maar ik kan het niet goed ontdekken.

De 20 starters in Esbeek maar ook de anderen, die samen met respect voor elkaar werken aan een doel, lukt het wel om een mooi resultaat te boeken.

Zou dit een voorbeeld kunnen zijn hoe, met respect voor elkaars standpunten, aan een gemeentelijke samenleving gebouwd kan worden?

Jan van de Wouw.

6 april 2009

Lees meer
  472 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.