Column Monique Leijten

Column Monique Leijten

Kerkvrijwilligers.

Zo’n vier jaar geleden ben ik min of meer toevallig in het kerkbestuur van de parochie in Esbeek gekomen. Ik was al wel betrokken bij de kerk als lid van de werkgroep kindervieringen en natuurlijk door het geloof zelf. Men kon toen geen nieuwe bestuursleden vinden en een parochie zonder kerkbestuur is toch lastig! Wim van Zantvoort, Paul Hesselmans en ikzelf vonden dat geen goede zaak en wij zijn toen met zijn 3-en begonnen, samen met nog twee personen uit het oude bestuur.
Opvallend was dat veel mensen zich afvroegen wat ik toch ging doen. Als je iets voor de voetbal- of korfbalclub gaat doen is dat heel gewoon, maar als dit voor de kerk is wordt hier toch anders over gedacht.
Toch zijn er zo’n 115 vrijwilligers die er samen voor zorgen dat de parochie kan blijven bestaan en dat er iedere week een viering kan zijn in onze kerk.
Wat wordt er zoal gedaan door deze mensen:

werken in en om de kerk, kosterwerkzaamheden, bijhouden van het kerkhof, koperpoetsen, linnengoed wassen, bloemen in de kerk verzorgen, woord- en communiediensten voorbereiden, de koren, de werkgroep van harte, de communie en het vormsel voorbereiden, de kinderdiensten organiseren, de kaarsen bestellen, de avondwake en begrafenissen voorbereiden, het poetsen van de kerk, het publiceren van de kerkberichten, het kopiëren en vouwen van de boekjes, voorgaan tijdens woord- en communiediensten, de akolieten, de kerkbalans wegbrengen en ophalen en nog veel meer. Ik hoop nu dat ik niemand vergeten ben, want ik waardeer echt iedereen die op wat voor manier dan ook iets doet voor de parochie. En dat dit vrijwilligerswerk ook leuk is om te doen, kun je zien aan het enthousiasme waarmee het werk gedaan wordt.

Wat ik persoonlijk erg leuk vind is dat ik bijna wekelijks nieuwe mensen leer kennen of bepaalde mensen beter leer kennen. Op vrijdagmorgen bijvoorbeeld is er een groep mannen buiten aan het werk en zij drinken zo rond 10.00 uur koffie. Als ik dan toevallig in de kerk moet zijn, dan word ik gevraagd een kopje koffie mee te drinken. Laatst was er iemand jarig geweest en trakteerde op gebak. Leuk om te zien dat het nuttige met het aangename gecombineerd wordt.

Laatst was ik een keer op een zondagmiddag in de kerk. Er was die week iemand overleden in onze parochie en een aantal leden van de avondwakegroep was bezig met de voorbereidingen van de avondwake. De familie van de overledene zou die middag komen “oefenen” in de kerk. Mooi is dat toch dat deze vrijwilligers op de zondagmiddag hiervoor tijd maken. Dit is niet iets wat ze vooraf kunnen plannen. Als er iemand komt te overlijden moeten ze op dat moment tijd vrij maken om alles te regelen. En dat doen ze graag en goed.

Maar hoeveel mensen staan hier bij stil? Deze mensen hadden wellicht ook andere plannen met hun vrije zondagmiddag. Het heeft op mij veel indruk gemaakt.

En wat dacht u van de twee koren die we nog hebben, het dameskoor en Laus Deo. De leden van deze koren repeteren iedere week en om de week wordt door één van deze koren gezongen tijdens de viering in de kerk. Deze mensen zingen graag, na afloop van de repetitie wordt er ook nog gezellig iets gedronken en wat nagepraat. En ieder jaar in november organiseren ze samen een leuke dag tijdens het Ceciliafeest. Deze koren zijn dringend op zoek naar nieuwe leden, anders wordt het moeilijk om door te kunnen blijven gaan. En een mis zonder koor dat is toch anders! Dus iedereen die kan en wil zingen kan zich aanmelden.

Zelf ben ik betrokken bij de vieringen voor kinderen. Iedere maand wordt er voor de kinderen een kindernevendienst georganiseerd. De werkgroep probeert hiervoor iedere keer weer iets nieuws te bedenken, zodat kinderen op een leuke manier het thema van die zondagochtend uitgelegd krijgen. Het is alleen jammer dat het groepje kinderen dat naar de kindernevendiensten komt steeds kleiner wordt. Alleen in de communietijd is het wat drukker, maar daarna niet meer.

Dit zijn maar een aantal voorbeelden van het vrijwilligerswerk in de kerk, waarmee ik bij de kern van mijn verhaal ben gekomen. Als u wilt dat de kerk in Esbeek kan blijven bestaan, dan kunt u er wat aan doen. Gewoon zo af en toe eens komen op zondagmorgen! Ik wil overigens niemand iets opleggen en ik respecteer ieders keuze, maar ik hoor zo vaak dat mensen het belangrijk vinden dat de kerk in Esbeek blijft bestaan en dat kan alleen met een goed kerkbezoek en voldoende vrijwilligers.


Monique Leijten-Kogels.

Lees meer
  846 Hits
  0 reacties

Column Jan van Dal

Column Jan van Dal

Hoogspanning en de Romeinen.

Het was in de tijd dat Julius Caesar met zijn legioensoldaten door Europa trok.
Tijdens zijn omzwervingen kwam hij ook in de Kempen.
Het was een nogal losgeslagen bende wat hij hier aantrof.
Zo ook op het gehucht Dun, Tulder, Baarschot en Esbeek.
Strijdende onverlaten die elkaar de hersens insloegen voor een stuk land, vaten bier, en plaatselijke schonen.
Een ding wist Julius zeker, hij moest de orde en rust handhaven.
Zeker op kruisingen van belangrijke wegen in het Romeinse Rijk.
Maastricht-Breda Antwerpen-Den Bosch
Laat dit nu net op het Hoogeind zijn.
Zo geschiedde het beste lezers dat Julius een betrouwbaar volk op deze verkeersader in zijn keizerrijk heeft gestationeerd.
Hij sprak zijn waardering uit over het kordate en succesvolle optreden van deze moedige mannen om opstandige bewoners van de Haai en oproerkraaiers uit het Beekse uit elkaar te houden.
Belgen en Bockenreijders, struikrovers en smokkelaars die elkaar te lijf gingen.
Hier op het Hoogeind werden deze relletjes acuut de kop ingedrukt.
Zero tolerance was toen nog geen begrip, maar voor ons hier een heel gewoon levensmotto.
Iedereen had respect voor dit heldhaftig volkje dat een soort enclave had verworven tussen al deze holbewoners en neandertalers.
Er wordt geluisterd naar de stamhoofden, ongekroonde leiders zoals Lambrix en Brugnix.
Zo is dit volkje ook zelfvoorzienend in hun levensbehoefte.
Boeren, bakkers, slachters, timmerlieden, dakdekkers, houthakkers, constructeurs en bovenal ook ingenieurs.
Zelfs een eigen uitspanning met volledige vergunning staat op ons grondgebied, gerund door de drie dubbelspionnen van Huibnix.
Samen met hun vrouwen en kinderen is dit nog steeds een hechte levensgemeenschap.
Zo lang men deze buurtbewoners met rust laat is het een gemoedelijk en gastvrij volkje.
Ze doen zeker niet aan politiek, zijn in feite autonoom.
Zo waren er in het verleden enkele dissidenten, Vennix en Hendrix die stemmen probeerden te winnen voor hun partij.
Dit werd op z’n zachtst gezegd niet op prijs gesteld, en ze zijn dan ook naar Deusone verbannen.
Op straffe nooit meer terug te komen.
Heden ten dage probeert Hesselnix nog invloed te verwerven, echter nul op rekest.
Wel probeert hij nog te imponeren met grote bouwwerken op de grens van ons territorium.
Dit laat ons echter onberoerd, al volgen wij de ontwikkelingen nauwlettend.
Zo lopen er ook elke week drie spionnen over het Hoogeind.
Zij denken dat wij dit niet door hebben, maar dan moeten ze toch vroeger opstaan.
Bruurnix, Smolnix, en Hooynix, om kort te zijn, eigenlijk drie keer niks.
Waarschijnlijk gestuurd door een rivaliserende partij, komen ze hier elke week poolshoogte nemen.
Vooral Bruurnix kan het niet nalaten spierballentaal uit te slaan, hij denkt ons verbaal wel aan te kunnen.
Maar onze stamoudste Brugnix maant hem regelmatig tot rust, en Bruurnix luistert heel onderdanig.
Onder het genot van een borreltje wordt hij steeds weer tot orde geroepen.
Het mooie is dat hij dit nog waardeert ook.
De meeste hebben het niet in de gaten maar op stategische punten in het Esbeekse zitten infiltranten van het Hoogeind.
Op invalswegen Paulnix K en Paulnix Fr, centrum Snelnix en Hoofnix, nieuwe wijk Biggelnix en Sandnix bij d’n Bikse toren.
Alle bewegingen worden nauwlettend in de gaten gehouden, en doorgespeeld naar het hoofdkwartier van Lambrix en Brugnix.
Zo ziet U beste dorpsgenoten dat we wijzer kunnen worden van de geschiedenis.
Hier is echter nooit niks over geschreven door onze heemkunde man van Helvernix.
Kan ook niet want deze informatie is zelfs zo geheim dat wij het zelf niet eens precies weten.
Daarom is het goed dat alle wapenfeiten nauwkeurig op schrift zijn gesteld en bewaard worden voor het nageslacht.
Het kan natuurlijk niet zo zijn dat onze belangrijke taak die we nog steeds hebben in de vergetelheid raakt.
En zeg nou zelf het is nog nooit zo rustig geweest als heden ten dage, en dat willen we graag zo houden.

Ave Caesar, missie volbracht.

Gegroet vanaf het Hoogeind, legionair en ingekwartierd bij de pisie hoogspanning. Jan van Mart van Jan.

Lees meer
  456 Hits
  0 reacties

Column Teun van Egmond

Column Teun van Egmond

Teun van Egmond schrijft vanuit Uruzgan in Afghanistan in Kamp Holland waar hij werkt in het ziekenhuis aldaar:

Muzlifa.

Afghanistan kent een lange geschiedenis. Het meeste zal u niet interesseren. Allerlei koningen en dynastieën die van tijd tot tijd om de macht streden in de voorafgaande eeuwen zijn nou eenmaal voor de gemiddelde Nederlander weinig boeiend.
Voor Nederland en zo’n 1800 Nederlanders is Afghanistan in de afgelopen jaren veel dichterbij gekomen dan in het verleden. In de 70er jaren werd de koning afgezet en vervangen door een neef die het socialisme wilde invoeren, om weer door de Russen vermoord te worden en die bleven er toen 10 jaar, “Ruslands Vietnam” werd wel gezegd.

In die jaren bleven de Russen vooral in de grote steden en bestreden ze de vrijheidsstrijders, toen onze vrienden, vooral vanuit grote helikopters, u kent ze nog wel van de Rambo films. Eén van de favoriete bezigheden was het op grote schaal uitstrooien van kleine antipersoneelsmijntjes, mooie kleuren, ze leken een beetje op vlinders maar echte vlinders ontploffen niet als je ze oppakt. In de jaren na de Russen hebben de verschillende Afghaanse groeperingen vooral zichzelf aangepakt in een niets ontziende burgeroorlog met vele partijen, de meeste vernietigingen in dit land zijn uit die tijd. En toen kwam de Taliban, leerlingen letterlijk die de islam in haar zuiverste vorm wilden herstellen, een beetje zoals zeer streng gelovigen in Nederland die maar één waarheid hebben. We weten hoe het daarmee ging want dat is nog maar kort geleden.
Overigens zijn de meeste Talibanleden ook lid van de grootste stam in Afghanistan, de Pashtun, zij leven deels in Afghanistan, deels in Pakistan want de Britten hebben 150 jaar geleden een streep op een kaart gezet om de grens aan te geven, daardoor is 60 procent van de Pashtun nu Pakistaan en voelt zich volledig één met de broeders in Afghanistan.
In Afghanistan zit de internationale troepenmacht die probeert de officiële regering voldoende tijd te geven om een eigen leger en politie op te bouwen, dat wordt ook gesteund. Daarnaast doen de militairen aan de drie D’s: Defence, Diplomacy en Development. Wij noemen dat wederopbouw.
In Uruzgan ( een provincie in Zuid-Afghanistan) kan pas sprake zijn van wederopbouw als er eerst iets wàs, maar in de meeste gevallen gaat het daar over opbouw, er was helemaal niks. Toch is er in de afgelopen 3 jaar enorm veel aan opbouw gedaan en bereikt. Onder andere in de gezondheidszorg.

In dit land gaat één op de vier kinderen dood vóór zijn vierde jaar, grootste oorzaak, diarree, daarnaast longontsteking, malaria, en natuurlijk de oorlog. Want al is de officiële oorlog al lang voorbij, die van de mijnen gaat nog heel lang door.
Muzlifa is 6 jaar en speelt met haar broer van 10 en vriendje van 8 in het veld, er is hier veel veld. Ze vinden een vrolijk uitziend voorwerp, pakken het op of gooien een steen en het ontploft.
Muzlifa verliest al de vingers van haar linker hand, grote gaten in haar linker been en een paar scherven door haar buikje die 17 gaten slaan in haar darmpjes. Meer dood dan levend komt ze in het Nederlandse kamp aan, ze wordt met spoed geopereerd, balanceert een dag tussen leven en dood en overleeft. Daarna nog 7 vervolg operaties maken dat ze eind van de week naar huis kan.
Eind goed al goed?
Ik weet nog niet wat de toekomst brengt voor een 6 jarig meisje dat haar linker hand kwijt is, je linker hand is in dit moslimland je onreine hand. Verder is ze verminkt aan haar been en moet weer leren lopen.
Muzlifa heeft veel gehuild, ze mist haar moeder die in deze cultuur absoluut niet hier mag komen, westerlingen zijn onrein en een vrouw alleen is ondenkbaar. Haar vader was er wel.
De afgelopen dagen heeft ze weer gelachen, ze gaat naar huis.

Teun van Egmond.

Lees meer
  641 Hits
  0 reacties

Column Dianne Hesselmans

Column Dianne Hesselmans

Hoezo druk????

Mijn oma woont in Eersel. Heeft jaren met mijn opa op een boerderij in Duizel gewoond. Ze heeft 17 kinderen op de wereld gezet. De eerste werd geboren in 1939 en ons pap in 1940 daarna zijn er nog 15 meer gekomen. Helaas zijn 3 kindjes op hele jonge leeftijd gestorven. Maar ach, dat hoorde bij die tijd…( Wat natuurlijk verschrikkelijk voor haar is geweest maar er over praten was een groot taboe.)
Wat moet dat een drukte van jewelste zijn geweest. 14 Kindermondjes vullen, 14 kinderen aankleden. (En mijn oma was erg trots dus alle 14 moesten er tip top uit zien als ze naar school of de kerk gingen.) Toen ik haar belde dat ik zwanger was van nummer 4 en 5, was mijn oma die als eerste riep: “Mèr meske toch, 5 kiendjes, wôr gaddo toch an begiene, ût is te hopen dèt ûr een meske bij zit die euw straks un bietje kan helpen.”
Een meisje erbij die mij kan helpen? Mijn was stop ik in een wasmachine. Daarna alles in de droger. Strijken stelt niets meer voor met zo’n groot stoomapparaat. Eten maken? Even ontdooien in de magnetron, snel even wokken, alles lekker in de hetelucht oven en binnen een half uurtje staat er voor 7 monden eten op tafel. Echt honger hebben ze niet want het fruit op de fruitschaal staat binnen handbereik. Dorst? Lekker een beker ranja, een koekje erbij, misschien nog iets lekkers?? Even een sms-je sturen dat we toch echt om 17:30 uur gaan eten. Na het eten alles in de vaatwasser, klaar is kees. Nog even snel een boodschap doen? Hup autootje onder je kont, bij de AH ben je in 10 minuten. Boodschappen in de kar, even pinnen en met een paar volle tassen weer naar huis.
Dat was er 70 jaar geleden allemaal niet bij. Nu rijden we naar de Ardennen om gezellig een weekendje te survivallen. Nou volgens mij heeft mijn oma jaren moeten survivallen. Maar het gezin Rombouts was wel de trots van de pastoor van Duizel. Als mijn oma weer met een dikke buik rond liep stond hij als eerste op de dam om haar te feliciteren.
Ze is nu 94. Oma was niet millennium proof en sinds die tijd zit haar “ harde schijf” vol. Wat na het jaar 2000 gebeurd is blijft niet goed hangen. Pim herkent ze meteen. Jop als je het duidelijk uitlegt. Maar dat mannetje wat zo ontzettend boos kan kijken of die twee grappige witbolletjes. … zijn die ook van jou Dian?? Toch geen 5 jongens?? Ze zit nog vol humor en verhalen over vroeger kan ze meteen vertellen. Vaak met een gulle hartelijke lach. Maar als je vraagt hoe zij toch al die drukte heeft overleefd, dan geeft ze geen antwoord.
Als ik dit schrijf ben ik volop bezig met de voorbereidingen voor de vinologen nascholing in Maarn, het uitzoeken van originele en klassieke kerstpakketten en daarna mag ik 3 dagen bij Corien Veron mijn wijnen laten proeven. Tussendoor nog een gesprekje op school, ouderbijeenkomst op de peuterspeelzaal, oh boodschappen moeten ook nog gedaan worden, moet ik rijden voor de zwemles, zou het tennissen doorgaan? Trainingskleren voor het voetballen moeten uitgewassen zijn, laten we ook nog een gezonde maaltijd op tafel zetten…. Ik denk aan mijn oma en durf deze zin niet uit te spreken. Het eerste glas wijn dat ik tussen alle bedrijven door proef, toost ik op haar!
Hoezo druk? ???

Dianne Hesselmans-Rombouts.

Lees meer
  317 Hits
  0 reacties

Column Sandra van Liere

Column Sandra van Liere

Balen!

Dinsdagochtend liep ik niets vermoedend naar mijn auto die altijd braaf op mij staat te wachten bij bierbrouwerij De Roos. Terwijl ik nog een beetje aan het mijmeren was of ik toch echt wel alles bij me had, viel mijn oog op mijn autoruit. Of eigenlijk op het ontbreken daarvan. Jawel, mijn autoruit was ingetikt en mijn radio, wat cd’s en aansteker waren meegenomen. Nou ben ik tegen wil en dank een behoorlijke ervaringsdeskundige op dit gebied, ik geloof dat de teller nu op 6 staat, maar nog nooit was me dit in Hilvarenbeek overkomen.

Toen ik nog in Den Bosch woonde was ik er inmiddels aan gewend geraakt dat iedere keer als ik naar mijn auto liep me even de angst bekroop dat ik mijn auto opengebroken zou aantreffen. In de twee jaar dat ik daar met auto woonde, bleek die angst vijf maal niet ongegrond. Ik weet nog goed hoe overstuur ik de eerste keer was. Het idee dat er iemand in mijn auto had gezeten en alles op zijn kop had gezet op zoek naar het frontje van m’n radio, vond ik echt vreselijk (Gelukkig was ik toen nog zo wijs om het frontje van mijn radio te halen en dit mee naar huis te nemen). De keren die volgden werd het gevoel van walging en boosheid langzaam minder en liet ik het gelaten over me heen komen. Ik heb nog een tijdje een briefje in mijn auto gehangen met de tekst “Doe geen moeite, ik heb de radio meegenomen”, maar ook dat mocht niet baten. Ik wist dat het bij de risico’s hoorde van in het centrum van de Brabantse hoofdstad wonen en dus liet ik iedere keer mijn auto maken door een handige vader van school, Carglass of de garage.

Toen ik drie jaar geleden mijn appartement in Den Bosch verruilde voor mijn huidige woning aan de Vrijthof, bleef ik aanvankelijk mijn frontje mee naar huis nemen. Maar na verloop van tijd ebde dat gevoel van onveiligheid langzaam weg en verplaatste het frontje zich van mijn tas naar het dashboardkastje en niet veel later deed ik helemaal geen moeite meer om dieven op het verkeerde been te zetten. En dat ging lange tijd goed, tot afgelopen weekend dus.

Hier volgt een kleine greep uit de reacties die volgden:
Mijn eerste reactie was dit keer: ”Aaah, nee hè! Hoe kom ik nu op school?” De kinderen uit mijn klas begonnen spontaan de jingle van Carglass (Carglass repareert, Carglass vervangt) te zingen toen ze het nieuws hoorden. “Is er nog markt voor autoradio’s dan?” vroegen vrienden zich af. En een collega merkte fijntjes op dat de dieven me, na jaren zoeken, weer gevonden hadden in Hilvarenbeek.

Maar goed, ik blijf achter met een hoop gedoe en geregel, stukjes autoruit die nog lang boven blijven komen en de vraag waarom ze de cd van Duffy wél hebben laten liggen!

Sandra van Liere.

Lees meer
  417 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.