Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met Jack, Elly, Annelies en Johan

Dat Jack en Elly van Oort zich hard maken om de friettent, het oude boerleenbank pand dat in 2002 door hen is aangekocht, in Esbeek te behouden moge duidelijk wezen. De leefbaarheid en sociale gebeuren van het dorp staat bij het echtpaar hoog in het vaandel.

Geen friet zonder Lies
Toen de huidige uitbater Den Buul, het contract beëindigde gingen zij op zoek naar een vijfde uitbater. Elly: "Onze Roy vertelde bij het avondeten dat het bekende frietbakduo Annelies en Johan van Raak uit Esbeek gestopt waren bij cafetaria de Wiegelaar in Hilvarenbeek. Facebook stond er vol van: geen friet zonder Lies, geen beer zonder klauw, enzovoort." Jack liet pardoes zijn eten staan en nam meteen polshoogte. Annelies en Johan reageerden enthousiast. "Ik heb die avond niet meer gegeten," aldus Jack. Het balletje ging snel aan het rollen. De inboedel werd teruggekocht en de plannen gingen aan het bruisen.

Als geroepen
Annelies: "Toen Jack bij ons aan de deur stond hoefden wij niet lang na te denken. Hij kwam als geroepen. Wij waren er meteen voor in. Mijn dienstverband bij de Wiegelaar hield op en ik wilde niet stil zitten." Voor Johan kwam het aanbod ook als geroepen. Hij was vooral zoekende naar sociale contacten. Dan schiet het rondbrengen van een weekblad niet op. Als 12-jarig jongetje pitte hij al aardappels voor cafetaria Kees van Gool en kwam er als kok in dienst.

Politieagent en psycholoog
Beiden groeien op in Hilvarenbeek. Annelies kwam als sportlerares niet aan de bak en rolde door Johan de horeca in. "Veel en hard werken, financieel niks te kort komen, doelwit voor de tonpraters, weinig tijd voor de kinderen", zo vat Annelies de ruim dertig jaar samen. "Maar ze hebben mooie sociale beroepen als politieagent en psycholoog en daar zijn wij trots op." In al die jaren is er gelachen en gehuild, goede en slechte tijden. Annelies was als een maatschappelijk werkster voor de klanten. De Jeugd groeide met haar op. Ze zag ze als baby binnen komen en met eigen kinderen gaan.

Het goedgeziene stel werkte met veel passie in hun zaak. Johan: "Frietboer is het mooiste vak dat er bestaat. Ik ben er altijd trots op geweest. Mooiere sociale contacten kun je niet hebben. In al die jaren heb ik wel een aantal velden aardappels weggepit. Ik denk wel 700 ton. Weet je dat er 55 jaar geleden geen frikandellen bestonden?" Verhalen ten overvloede.

Brabants Dagblad
Annelies: "Na een artikel in het Brabants Dagblad stroomden de positieve reacties binnen. Er wordt gezegd niet meer naar Beek of Diessen te hoeven gaan. Mensen vliegen ons om de hals en kunnen ons wel kussen. Wij hebben er ook veel zin in, maar beginnen wel ná de carnaval. Die fout heb ik eenmaal gemaakt bij de Wiegelaar."

Het geheim van de smid
Het geheim van hun succes is volgens Annelies; veel liefde, zelf gesneden aardappels en bakken in rundervet. Met dat concept de klanten terughalen naar Esbeek en een band met ze opbouwen, zodat Annelies aan de voordeur al weet wat ze in de pan kan gooien, streeft het stel naar.

Ze kunnen het toch niet laten. De een, achter de vitrine, hoeft niet meer stil te zitten en de ander, achter de schermen, sauzen en gerechten bereidend, heeft zijn sociale contacten terug. Maar bovenal behoudt Esbeek zijn friettent met niet de eerste de beste aan het roer. 

Lees meer
  142 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met handboogvereniging Oefening en Uitspanning 1878

 

De reünie, een receptie en een tentoonstelling bij handboogvereniging Oefening en Uitspanning 1878 voor het 140 jarig jubileum werden druk bezocht. Voorzitter Max Pasveer (58) en wedstrijdleider Cor Schepens (63) vertellen er vol trots over "Het was een succesvol weekend", aldus Pasveer. "Er werden herinneringen opgehaald, handen geschud, door bezoekers een pijltje geschoten en we kregen veel complimenten over de tentoonstelling. Wij danken Heemkunde Esbeek hartelijk voor de hulp die wij daarbij kregen. De expositie zag er geweldig uit met een tweehonderdtal handbogenverzameling van 1880 tot nu, gevulde vitrines en een filmpresentatie."

Bloeiende club
De Esbeekse vereniging telt 31 leden is nog altijd een bloeiende club die goed staat aangeschreven in de regio. Schepens: "Toen ik er 40 jaar geleden bij kwam, bestond de club alleen uit Esbekenaren. En nu komen ze vanuit de hele regio. De gemeente Hilvarenbeek is maar liefst vijf handboogverenigingen rijk. Dat is gigantisch als je dat vertaalt naar de grote steden toe."

Het jongste lid bij Oefening en Uitspanning is 21, het oudste 85. En deze is nog altijd erg actief. De teamsport groeit meer toe naar het individuele gebeuren. Vanaf vijf jaar is men welkom bij de club. Zo kent de sport vooroordelen: stoffig, oude mannen, uitstervend. Maar niets is minder waar. Handboog schijnt zelfs meer in de publiciteit te komen. In de zomer wordt de WK outdoor in Den Bosch gehouden.

Losbandig gildeleven
De stabiele licht groeiende sport is door de tijd heen sterk veranderd. Terwijl het vroeger onder de rivieren een café sport was, werd boven de rivieren het spel al serieus gespeeld in sporthallen. Pasveer: "Op de Nederlandse kampioenschappen is alcohol zelfs verboden. In een ver verleden wonnen wij eens van een tegenstander die een glaasje te veel op had. Onvoorstelbaar."

Toen pastoor Jurgens in Esbeek kwam werd hij gevraagd om beschermheer te worden. Hij accepteerde het aanbod mits het er in het vervolg netjes en christelijk aan toe zou gaan. En zeker geen jeugd bij het losbandig gildeleven.

Twee eeuwen later gooien jeugdige spelers hoge ogen bij internationale wedstrijden. Schepens: "Wij hadden zelfs jeugdschutters bij Jong Oranje. Onze succesvolste schutter ooit is natuurtalent Bianca Dieltjes. Zij werd tien maal Nederlands kampioen in verschillende disciplines. Hopelijk komt ze terug bij onze club."

Discipline
Helaas is de club momenteel minder actief met jeugd, want jeugdtrainers zijn schaars. Schepens en Pasveer voelen zich er nog te veel schutter voor. Het hanteren van de handboog maakt veel los bij de heren. "Het is voor mij een uitlaatklep", aldus Schepens, die maarliefst vijftien maal clubkampioen werd tijdens het zogenaamde Koningsschieten. "Ik ben geconcentreerd bezig. Het vereist discipline. Het is een individueel gebeuren en geen kijksport. Je beleeft het voor jezelf. Jij alleen hebt invloed op jouw eigen scores. Zo verlies of win je van jezelf." 

Lees meer
  105 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met de 'Beerendijk'


De buurt had het er al vaker over. Het zandpad tussen de Hoogeindsestraat en Tuldensedijk, in de volksmond de Beerendijk, ´offcieel´ in zijn naam dopen. En nu is het dan zover. Aan het eind en het begin van het pad prijken trots de straatnaambordjes: 'Beerendijk'. Afgeleid van familie de Beer wonend op Het Hoogheid in Esbeek.

Met de komst onlangs van de actuele koe, onderdeel van de Andreas Schotel wandel- en fietsroute, is het pad meer dan ooit in de picture. Dat was een reden voor de buurtbewoners van Het Hoogeind om actie te ondernemen. Tijdens hun buurtfeest op 22 september heeft de officiële opening plaatsgevonden, verricht door de derde generatie Nelleke de Beer.

Nelleke en Kees

Nelleke (23) en broer Kees (25) vinden het een hele eer dat dit door de buurtbewoners van Het Hoogeind is geregeld en doen samen het woord. "Onze ouders zouden dit initiatief zeker een mooi gebaar hebben gevonden en gewaardeerd hebben. Zo ook onze grootouders. Opa hebben wij helaas niet gekend, maar oma wel, zij is 100 jaar geworden. Zeker weten dat alle generaties graag op Het Hoogeind woonden.

Jan van Dal
Een van de initiatiefnemers is Jan van Dal. "Al jarenlang praat Esbeek van de Beerendijk en ook wel het Muggestraotje", vertelt hij. "Officieel liep vroeger hetMuggestraotje van Van der Bruggen door de akkers naar Hesselmans. Met de ruilverkaveling in 1969 is dat pad opgeheven. Velen weten waar de Beerendijk ligt maar mogelijk weet niet iedereen waar de naam van afgeleid is. Het heeft dus niets met dieren te maken, maar alles met de boerderij van familie de Beer op Het Hoogeind.

Nico de Beer

Nico, woonachtig in Goirle,kreeg half september een app met de volgende mededeling:

'Hallo Nico, we hebben namens de buurt het zandpad naast jouw ouderlijk huis een officiële naam gegeven, De Beerendijk. Ik hoop dat je je hierin kunt vinden.'

Nico (60) was ontroerd door het onverwachte bericht uit Esbeek. En zeker ook door de toevoeging onder de naam aanduiding op het bord: "herinnering aan fam. de Beer." Hij was zich ervan bewust dat de naam in de volksmond circuleerde, maar sloeg er verder geen acht op. "Ik voel me zeer vereerd en dat geldt vast en zeker ook voor mijn broer Kees en schoonzus Jeanne en onze ouders. Ik ben ook blij voor Nelleke en Kees."

Er is in dit gebied door de jaren heen weinig veranderd vindt Nico. Familie De Beer kwam er in mei 1965 wonen. In 1986 verhuisde Nico van de boerderij naar Goirle. Hij werkt op het ROC Tilburg als docent Engels en Nederlands en is schrijver. "Ik heb zojuist een nieuw boek gepubliceerd bestaande uit columns, met daarin ook enkele teksten over mijn jeugd in Esbeek en Het Hoogeind. Het was in mijn herinnering een tijd van grote verbondenheid bij buurtbewoners en boeren onder elkaar. Ik spreek dan over de jaren zestig en zeventig." 

Lees meer
  145 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Rivka Van Egmond

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Rivka Van Egmond

Haar wiegje stond In Utrecht, groeide op als tweede van vijf in Harderwijk en Den Bosch, vertoefde op tien-jarige leeftijd, wegens werk van pa, een jaartje in Zuid-Afrika, en belandde als twaalf jarige in Esbeek. De cultuurshock in Esbeek was voor haar groter dan in Zuid-Afrika. Nu is zij een ervaren verloskundige.

“Weet je”, vertelt Rivka (31), “als kind neem je het zoals het komt. Ik verhuisde nogal eens mee. Dat vond ik leuk, gaaf en spannend en vooral in Zuid-Afrika was het zo anders wonen. In Esbeek kwam ik er pas achter dat veel mensen hun hele leven op één plek woonden. Ik wist niet beter dan dat verhuizen bij het leven hoorde.”

Niet direct geaccepteerd
Het voelde voor Rivka in de Esbeekse begintijd als een indringer. De eerste maanden waren niet leuk. “Ik zat in groep acht en werd door de meiden niet geaccepteerd, wel door de jongens. Rien van de Wouw werd mijn vriendje en dat was mijn redding haha. Dat zal ie wel leuk vinden om te horen. De meiden konden niet anders meer dan erin mee gaan.” Later bij het  Willem II college in Tilburg voelde Rivka zich meer thuis. Zij wende sneller aan het ‘stadse’ dan haar klasgenootjes.

“Maar het was hartstikke fijn om in Esbeek te wonen, hoor. Ik heb er nog altijd een hele leuke vriendengroep aan over gehouden. Fijne mensen, goede contacten. Ik liet zelfs eens een vakantie naar Rusland schieten omdat ik liever carnaval wilde vieren. Maar om er nu te wonen is me het te klein voor. Dan mis toch de anonimiteit.”

Geen familie om de hoek
Rivka genoot een vrije opvoeding. Zo stapte zij op haar twaalfde met haar oudere broer op het vliegtuig naar vrienden in Colorado. “Mensen keken daar van op, twee reizende jonge kinderen, maar ik vond het heel normaal. Het was ‘maar’ reizen. Familie om de hoek kenden wij niet. Ach, je wordt er zelfstandig, flexibel en goed in contacten van.”

‘Ik wil verloskundige worden’
Tijdens de opleiding verpleegkunde had Rivka moeite met de positie tussen de arts en de patiënt in te staan. Zij wilde zelf het heft in handen nemen. “De kraamzorg trok mij al sinds de geboorte van mijn jongste broertje. Tijdens een stage in een ziekenhuis in Ghana op de verloskamers was ik om. Ik wil verloskundige worden!” In Turnhout deed zij de opleiding met een stage in Londen. Rivka ging met haar vriend samenwonen en werken in Dordrecht. In een kleine 1
e lijns verloskundige stadspraktijk vond zij haar draai, met in het achterhoofd ooit terug te keren naar Brabant.

En nu is het dan zover. Een baan en een woning in Tilburg kwam op het pad en de knoop werd doorgehakt. Een huis aan de Piushaven en een baan in het ETZ als klinisch verloskundige. “Het is wennen, want voorheen begeleidde ik gezonde mensen de hele zwangerschap lang en verwees ik door bij problemen en nu komen die problemen bij mij. Dus een hele andere tak van verloskunde.”

b2ap3_thumbnail_RivkaRalf.jpeg

                Rivka met haar broer Ralf op reis

Bevalling van zus
Een jaar geleden werd dochtertje Yare geboren. “Mijn bevalling ging vlug. Je zou zeggen dat het fijn is dat je veel weet hè, maar je kunt ook té veel weten. Ik heb de bevallingen van mijn zus mogen doen, hoe bijzonder. Verloskundige is een wonderlijk mooi beroep. Ook slechtnieuws gesprekken zijn een waardevol onderdeel van mijn werk. Hoe schrijnend het ook kan zijn. Zo begeleid ik bijvoorbeeld zwangerschapsafbrekingen. Een rampkeuze voor de ouders. Dan moet iemand nog de weeën doorstaan en bevallen. Ik werk dan puur op gevoel en als ik van patiënten terug krijg dat ze fijn zijn begeleid geeft mij dat veel voldoening. Het kan mij ook enorm raken. Helemaal nu ik zelf een kleintje heb.”

b2ap3_thumbnail_Rivka.jpeg

Rivka begeleidt haar zus met de bevalling van nichtje Phae

Muziekkeuze:
My Silver Lining van First Aid Kit heeft een mooie melodie en de tekst is van toepassing op mijzelf.”

Lees meer
  469 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Cees Schilders

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Cees Schilders

Jarenlang onderhield Cees Schilders (66) met hart en ziel het rolstoelpad op landgoed Annanina’s Rust. Door een bizarre wending in zijn leven maakt de Hilvarenbekenaar nu zelf gebruik van het pad.

Natuurmens
Een echt natuurmens, zo noemt Cees Schilders zich, thuis in zijn woning in Hilvarenbeek. In het dagelijks leven werkte hij in de revisie van automotoren, en daarnaast was hij vaak te vinden in de bossen. Toen Cees vijf jaar geleden zonder werk kwam te zitten, was het dan ook niet moeilijk om een nieuwe tijdsbesteding te vinden. Hij ging aan de slag als vrijwilliger bij het Brabants Landschap. In het bosgebied Annanina’s Rust, een landgoed tussen Hilvarenbeek, Diessen en Biest-Houtakker, ging hij het rolstoelvriendelijke bospad onderhouden. Die taak was Cees wel toevertrouwd. ,,Echt iets voor mij”, vond hij. “In de beginjaren klaarde ik de klus zelfs wekelijks in mijn eentje. Door snoeien, het pad breed houden, het afknippen van overhangende takken en bramen hield ik het pad goed gangbaar voor mensen met een beperking. Er was veel werk aan de winkel.”

Noodlot
Maar ruim een jaar geleden sloeg het noodlot toe. ,,Ik kreeg op een nacht last van mijn rechteronderbeen”, vertelt Cees geroerd. ,,Ik wijdde het aan de drukke werkzaamheden die dag op het rolstoelpad en in mijn achtertuin, maar de huisarts constateerde geen hartslag meer bij mijn rechtervoet. Er werd een aneurysma vastgesteld in de knie, daardoor ontstond een ernstige vernauwing van de slagaders in het onderbeen. ,,Dezelfde avond nog lag ik op de operatietafel om de aders te openen, wat mislukte. Ik had ontzettend veel pijn en kon het niet meer aan. Ik vroeg aan de artsen om het been eraf te halen”, vertelt Cees openhartig en geëmotioneerd.

Fantoompijn
Maar bij een directe amputatie zou hij fantoompijn kunnen blijven voelen. Daarom werd eerst tien dagen lang geprobeerd om de ondraaglijke pijn te bestrijden, waarna de onvermijdelijke amputatie alsnog volgde. Cees begon daarna met zijn revalidatie bij het Leijpark in Tilburg, wetende dat hij in zijn linkerbeen ondertussen dezelfde symptomen had. ,,Binnen vijf jaar zou ik omleidingen van de aders krijgen, maar omdat het goed ging, besloot ik het eerder doen.” De operaties mochten niet baten. Er ontstond een infectie en opnieuw was er een drastische ingreep nodig. Cees had wederom geen keuze. Ook zijn linkerbeen onderging boven de knie een amputatie.

b2ap3_thumbnail_290318-Diessen-Kees-Schilders-Rolstoelpad-04.jpeg

                              Bron: Beeld werkt

Eerste rit op Annania’s Rust
Cees laat zich door de persoonlijke rampspoed niet uit het veld slaan. Hij bikkelt door. ,,Hopelijk leer ik nog lopen met twee protheses en krukken. Al kan ik maar vanuit de scootmobiel een winkel in gaan. Want nu kan ik nergens binnen.”  Maar op het mooie rolstoelpad op Annanina’s Rust is alle ruimte. Daar voelt Cees zich thuis ondanks zijn ongelukkige lot. Zijn eerste rit een half jaar later greep hem dan ook aan. ,,Het rolstoelpad in Annanina’s Rust is de enige plek waar ik zelfstandig de bossen in kan. Helaas lukt het me niet meer om op alle plekjes te komen. Na de eerste amputatie had ik nog hoop om te blijven helpen met het onderhoud, maar nu wordt het lastiger. Ik laat het snoeien maar aan andere vrijwilligers over. Wie weet knip ik in de toekomst nog eens een takje weg.”

Muziekkeuze

"Ik heb geen speciaal nummer, maar wel favoriete muziek, namelijk de reggae muziek van Bob Marley. Ik ben samen met mijn vrouw vaak en ver op vakantie geweest. De allermooiste vakantie was die in 1992 naar Jamaica.”

b2ap3_thumbnail_290318-Diessen-Kees-Schilders-Rolstoelpad-03.jpeg

                Bron: Beeld werkt

Lees meer
  531 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.