Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met pastor Piet van Mensvoort

Aan De Keukentafel met pastor Piet van Mensvoort

In Esbeek staan bij pastor Piet van Mensvoort (83) de verhuisdozen klaar. Hij gaat verkassen naar het verzorgingshuis voor zusters en paters in Tilburg, daar waar zijn roots liggen. De wanden zijn kaal. De opbrengst van de schilderijen, kruisbeelden en peniskokers is al onderweg naar Nieuw-Guinea.

Spraakmakende pastor
In 1994 kwam Piet vanuit ontwikkelingsland Papoea-Nieuw-Guinea terecht in Esbeek. Pastor Piet, of gewoon Piet, maar zeker geen ‘Meneer pastoor’. “Nee, ik heb nooit de baas gespeeld. Dat is de grootste fout die je kunt maken. Dat zie je nu wel in Reusel.”  Voor hem was het niet echt wennen om na dertig jaar ontwikkelingswerk in Esbeek aan de slag te gaan. Het verschil was voor hem niet groter dan tussen Esbeek en Amsterdam. Echter voor menig Esbekenaar lag het anders, want spraakmakende Piet, gekleed in kleurrijke Indonesische strijkvrije bloesjes, bleef zichzelf. ‘Dat zal ie wel in de missie hebben geleerd’, werd dan vergoelijkend gezegd.

Geen ‘ja en amen’
Hij heeft een fantastische tijd in Esbeek gehad. Het sluiten van de kerk is hem een doorn in het oog. “Dat had natuurlijk nooit mogen gebeuren”, vindt de pastor. “Het Financiële plaatje werd als reden opgegeven, maar dat is nooit bewezen. Wij hadden het namelijk nog makkelijk een aantal jaren kunnen uitzingen. Jammer ook dat mijn functie wegviel.” Piet zei duidelijk geen ‘ja en amen’ op het besluit en verstuurde stapels brieven naar de bisschop. Hij spande zelfs een procedure aan in Rome voor het behoud van de kerk, omwille van het zielenheil van de Esbeekse gelovigen.

Dromen in het Indonesisch 
Piet groeide op in wijk De Heikant in Tilburg. Zijn vijf broers gingen aan het werk, maar daar had Piet geen zin in. Hij ging studeren aan het seminarie in Tilburg, daar waar hij werd opgeleid om in een ontwikkelingsgebied te gaan werken. Want dat is wat hij wou, missionaris worden bij ‘wilde mensen’, zoals hij dat zegt. Op 27-jarige leeftijd vertrok hij dan ook naar het eiland Nieuw-Guinea, een provincie van Indonesië. De taal was hij al snel machtig en droomt daar nog altijd in. Hij deed er parochiewerk bijvoorbeeld in het onderwijs en werkte aan sociaal economische projecten van het verbouwen van groenten tot aanplanting van rubberbomen en van het regelen van studiebeurzen tot de primaire gezondheidszorg. Hij zegt ook wel onverstandige keuzes te hebben gemaakt, maar dat je er dan niet over moet zeuren. Piet kan er een boek over schrijven.

Vrijheid en ongebonden
“Ik hou niet van rechtlijnig katholiek. Is dat wel katholiek vraag ik me vaak af. Ik heb eens over de paus geschreven: ‘ga vijf jaar naar Nieuw-Guinea, dan denk je er wel anders over’.“ Relatieveren, vindt Piet. “Polygamie wordt afgekeurd door het christendom, maar als een weduwvrouw met kinderen alleen zo kan overleven is dat wel een oplossing.” Over het kerkelijk misbruik heeft Piet een duidelijke menig. “Het kwalijkste hierin vind ik de doofpot. Ik zeg niet graag dat het celibaat hier een rol in speelt. Het had gewoon nooit verplicht mogen worden. Hoewel ik het zelf wel makkelijk vond, want zo was ik ongebonden en vrij om te gaan te staan.”

Muziek: O Koning van Tilburg

b2ap3_thumbnail_PastorPiet.jpeg

Piet neemt in 1994 afscheid in Nieuw-Guinea

b2ap3_thumbnail_PastorPiet2.JPG

Lees meer
  296 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Riek Oerlemans-Smolders

Aan De Keukentafel met Riek Oerlemans-Smolders

Haar wiegje stond in de Groenstraat in Esbeek, de eerste huwelijksjaren bracht zij door op Tulder en sinds 1992 leeft Riek haar leven voornamelijk in Denemarken. Daar waar ze meer aanloop krijgt dan ooit op Tulder. Al 25 jaar lang pendelt ze, samen met man Sjef, heen en weer van Denemarken naar Nederland.

‘Ik was graag onderwijzeres geworden’
Riek, aan de keukentafel in hun huis in Esbeek, begint bij het begin: “Ik heb drie broers en twee zussen. Wij leerden al jong mee aanpakken op de boerderij. Ik ging naar de huishoudschool in Diessen. Doorleren was er niet bij, anders was ik heel graag  onderwijzeres geworden. Ik ging werken in het huishouden van rentmeester Aerden in De Toren op landgoed De Utrecht.

Maatschap op Tulder
Sjef en Riek kregen dochter Herreen, en zonen Herman en Arné. In 1973 begon de familie Oerlemans een maatschap met de buren familie Van Gils. Het noodlot sloeg al snel toe. Hun buurvrouw kwam te overlijden. “Heel erg triest. Ze was pas 41 jaar. En tien jaar later overleed ook de buurman. Wat een ongekend verdriet voor de familie en ook voor ons. Wij waren erg close met elkaar en we runden samen een bedrijf”, vertelt Riek. Voor Herman en Arné was de boerderij voor hen beiden te kleinschalig om mee verder te gaan. Plannen om te emigreren borrelden op en de jongens gingen zich aan het oriënteren.

Het verlaten van Nederland
“Ze vroegen aan ons of wij met hen meegingen mochten zij naar het buitenlandland gaan.  Als het maar niet over het water is, zeiden wij, want wij willen regelmatig de familie in Nederland kunnen bezoeken. De beste omstandigheden in die tijd voor Hollandse boeren werden geboden in Denemarken.  In Hatting stond een boerderij ter overname. “De jongens pakten meteen door. Wij logeerden even bij hun en hadden al snel een huis in de buurt. De vriendin van Herman, Petra, volgde ook. Maar wij lieten wel onze dochter achter.” Dat feit ging in het begin een beetje aan Riek en Sjef voorbij. Maar ook Herreen en Henk verruilden al snel Nederland voor Denemarken.  Zij namen een varkensbedrijf over dat later van de hand werd gedaan. In het midden van het land kochten zij, bij een groot meer, een cafetaria en maakten daar de succesvolle formule Hollands pannenkoekhuis met binnenspeeltuin van. Een maal per week zijn Riek en Sjef daar te vinden.

Moeilijke taal
De kinderen en kleinkinderen beheersen uitmuntend de Deense taal. Voor Riek en Sjef ligt dat wat anders. “Wij waren toen al dik in de vijftig. Maar wij kunnen het goed verstaan en spreken wel een woordje Deens. Wij zijn aangesloten bij een kaartclub en worden volledig geaccepteerd. Er is weinig verschil met de Nederlanders. Denen zijn levensgenieters, maar ook harde werkers. Opvallend zijn hier de vele tradities die in ere worden gehouden.” Zo wordt op 23 juni, de langste dag, het volksfeest ‘heksen verbranden’ gevierd. Brandstapels, eten, drinken en zingen. De hele maand december staat uitbundig in het teken van Kerst met veel liefdadigheid.

b2ap3_thumbnail_RiekOerlemans2.jpeg

Riek is thuis in Denemarken
“Denemarken heeft mijn leven verrijkt. Ik voel me er heel goed thuis en heb nooit heimwee gekend. Wij wonen ondertussen in een bungalowtje op een berg en ik geniet dagelijks van het uitzicht. Sjef houdt nog wat jong vee en een moestuintje bij. Om de paar maanden reizen wij naar Nederland, daar wonen wij oorspronkelijk ook. Ik ben nu 79 en Sjef 82 en heb geen idee waar ons eindstation zal zijn. We nemen het zoals het komt.”

Muziek: “Helmut Lotti en André Rieu treden regelmatig op in Denemarken. Wij houden van hun muziek. Doe maar ‘The Second Waltz’ van Rieu.”

b2ap3_thumbnail_RiekOerlemans1.jpeg

 

Lees meer
  421 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Kees Oerlemans

Aan De Keukentafel met Kees Oerlemans

Kees is alweer vijf jaar met pensioen en dat bevalt hem goed. Hij doet vrijwilligers werk op de sportvelden en is er altijd en overal nog gêre goedgemutst en goedlachs bij.

Tulder

Kees, geboren en getogen op Tulder in een gezin van zes kinderen, beleefde daar een mooie tijd. “Met de grote huishoudens van toen woonde er veel jeugd in de buurt en met een grote groep kinderen fietsen wij naar school. We moesten ook wel eens te voet als de zandweg, die er toen nog lag, onbegaanbaar was door sneeuwval of dooi. En wegbrengen was er toen niet bij.” Is daar de voorliefde voor sneeuwschuiven ontstaan? “Ja, haha. Die sneeuwpakken van 15 cm van toen heb je niet meer. Daar hoop ik alle winters nog op.”

Ontvoering

Kees herinnert zich nog een indrukwekkend voorval uit die tijd. “Ik moet een jaar of twaalf geweest zijn toen er voor onze boerderij een Belg heen weer fietste. Een buurtgenoot waarschuwde mij dat mijn buurmeisje van zes jaar achterop de fiets was meegenomen. Op mijn geroep in de bossen kwam geen reactie. De politie werd gewaarschuwd en ik achterop de brommer bij dorpsagent Van Gestel het bos in en daar vonden wij haar ongedeerd terug. Waarschijnlijk was de dader geschrokken van mijn geroep. Later moest ik de Belg identificeren en zo is hij opgepakt. Hij was een bekende van de politie en mocht drie jaar lang Nederland niet in.”

Smid De Kok

Broer Sjef nam de boerderij op Tulder over en zo belandde Kees op 20-jarige leeftijd in de dorpskern van Esbeek. Hij had weinig met het boerenleven zelf, maar des te meer met de landbouwwerktuigen. Kees, handig en technisch aangelegd, ging naar de LTS richting bankwerken en daarna volgde hij een drie jarige avondopleiding landbouwmachines in Breda. “Op mijn 17e kwam ik bij smid De Kok in dienst. Het werk ging van fietsen maken en constructiewerk naar landbouwvoertuigen. Dat heeft mij altijd enorm geïnteresseerd. Vakmanschap leer je pas écht in het bedrijf.”

Kees en het kunstgebit

Ondertussen trouwde Kees met de Bladelse Thea Mariën en het huwelijk werd gezegend met drie zonen. Kees, graag van de partij, zat bij carnavalsvereniging De Bierpompen en later bij de Raad van elf. “Ik was zo blij toen Wim van Zantvoort mij vroeg voor een nieuw opgerichte blaaskapel, want de raad was niks voor mij. Ik speelde 27 jaar lang met veel plezier de bas bij Zuutjes Aon. Weekendjes weg was lachen. Dat waren hoogtepunten. Vooral het lang weekend in Denemarken bij onze Sjef.”

b2ap3_thumbnail_Keesveld.jpeg

Nog altijd is Kees in voor de weekendjes weg met motorclub de Vliegenvangers met hilarische  momenten als Kees zijn kunstgebit weer eens verliest. “Ik ben het nogal eens kwijt geweest. De ene keer vond ik het terug aan het voeteind van het bed, de andere keer in de wc of in de sneeuw, en ik heb het zelfs eens ingeslikt. Het zat vast in mijn slokdarm en ik lag er een week voor in het ziekenhuis.

Theo

Het noodlot sloeg bij Kees en Thea toe. Vorig jaar overleed hun jongste zoon Theo. “Het gemis is enorm voor ons. Op een bepaalde manier kan ik er wel iets in berusten, want ik kan me heel goed inbeelden dat hij geen leven had. Ik doe mijn best om het een plaats te geven en dat doet ieder op zijn eigen manier. Ik ben vrij optimistisch van aard en probeer het beste er weer van te maken. Wij hebben een fijne band met zijn persoonlijk begeleider van de GGZ. Hij komt regelmatig langs en dat geeft steun, zo ook het medeleven van vele andere mensen. Als muzikaal verzoeknummer kies ik voor het slotlied van de dienst van onze Theo: ‘Halleluja’ van Lisa Lois.”

b2ap3_thumbnail_Keesmotor.jpeg

Lees meer
  557 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Weaam Ahmed

Aan De Keukentafel met Weaam Ahmed

Van Jemen naar Nederland

De twintigjarige Moslimse Weaam, uit Jemen, vindt de Nederlandse taal moeilijk, vooral de grammatica is lastig. En toch spreekt Weaam al een aardig woordje Nederlands. Pas twee jaar geleden, toen de burgeroorlog in haar land uitbrak,  is zij samen met haar moeder en jonger broertje (18) vanuit Jemen naar Nederland gevlucht. Zij kwamen meteen in Esbeek terecht. “Mijn ouder zusje is helaas nog in Jemen”, vertelt Weaam. “Het is moeilijk voor haar om ook Nederland in te komen, omdat zij boven de 18 jaar is. Uiteindelijk zal het wel lukken denk ik, maar dan zal dat zonder haar twee jonge kinderen moeten. Hoe dat precies zit met de wet weet ik niet. Mijn zusje laat nooit haar kinderen achter. In Jemen leeft mijn familie onder erbarmelijke omstandigheden zonder elektriciteit en internet.”

Getuige van bommen en moorden
Weaam vertelt over haar jeugd. Zij was pas vier jaar oud toen in 2001 haar vader overleed. Daarna ontstonden problemen met diens familie en ook financiële zorgen kwamen om de hoek kijken. Dat was geen fijne tijd. De oorlog, die in 2011 aanbrak was gruwelijk. “Ik woonde in Zuid Jemen in het plaatsje Aden. Ik zag bommen vallen in onze straat,  en ik was getuige van mensen die werden vermoord. Het was daar niet meer veilig voor ons. Mijn moeder vluchtte samen met mijn tante al eerder. Ik ben met mijn broertje later gekomen. Gelukkig niet per boot, maar per vliegtuig. In Egypte hebben mijn broertje en ik acht maanden moeten wachten op onze papieren.”

De ‘taalschool’
Gelijk aangekomen in Esbeek is Weaam begonnen met het leren van de Nederlandse taal. “Voor mijn moeder is het op dit moment moeilijk om naar school te gaan. Door alle problemen is zij heel vergeetachtig. Mijn broertje zit momenteel in Tilburg op de ‘taalschool’.” Weaam zit in het derde jaar van het VMBO op het ROC in Tilburg. Hierna gaat zij economie studeren. “Alles wat met zaken en bedrijven te maken heeft interesseert mij.”

b2ap3_thumbnail_Weaam-Ahmed1.JPG

Fietsende dames
Ondanks dat Weaam zich zorgen maakt om haar zusje in Jemen, is zij gelukkig in Esbeek en blij met de registratie. Zij zoekt nog een bijbaantje. Oppassen of in een winkel. Helaas heeft zij nog geen vriendinnen gemaakt in Nederland. Met haar vrienden in Jemen skypt zij. Natuurlijk is in Nederland alles anders. Je mag hier zeggen wat je wilt. De waarden en normen zijn veel vrijer, vindt Weaam. Fietsende dames was haar in Jemen vreemd. Maar hier waagt zij een poging. “Jan van Mariet leert mij fietsen. Maar het is nog niet zo makkelijk als het lijkt.”

Muziekkeuze: “Ik hou van klassieke muziek en kies voor Mon Amour muziek.”

b2ap3_thumbnail_Weaam-Ahmed.jpg

Lees meer
  255 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Nelleke De Beer

Aan De Keukentafel met Nelleke De Beer

Het boerenleven is mooi voor Nelleke

“Momenteel heb ik wel even tijd voor een interview”, zegt de Esbeekse Nelleke de Beer (21). “Want in de zomer is het te druk met opvang van collega’s en zo.” Sinds een jaar mag Nelleke zich officieel ‘boerin’, noemen, zoals zij zelf haar beroep uitdrukt. Zij heeft een contract bij een boer in Lage Mierde en via AB Brabant (uitzendbureau voor de agrarische sector) op een boerderij in Baarschot. Daarvoor werkte zij al een aantal jaren op een melkveebedrijf, ook in Baarschot. Melkkoeien hebben haar aandacht. Varkens zijn niet haar liefhebberij. En ja, voorbijgangers kijken wel eens op, als een jonge meid, zoals Nelleke, boven op een voerkuil de handen uit de mouwen staat te steken. “Vooral stadmensen vinden het bijzonder”, legt Nelleke uit. “Zij hebben vaak zelfs nooit een koe in levende lijve gezien. En een kalfje noemen ze een ‘klein koetje’ haha.”

Op de boerderijen neemt Nelleke de dagelijkse werkzaamheden en verzorging voor koeien en kalveren voor haar rekening. Nelleke pakt aan en deinst niet makkelijk terug. “Sowieso moet je zelfverzekerd zijn”, vindt zij, “want dieren voelen angst. De beesten worden goed verzorgd. Overheidsinstanties controleren daar voortdurend op.” 

Voetbal
Nelleke groeide op op een boerderij op het Hoogeind in Esbeek en woont daar nog altijd met haar moeder en broer. Korfballen bij DKV Tuldania heeft ze geprobeerd, maar de voetballerij trok haar meer. Momenteel voetbalt zij in het damesteam van Diessen. De eerste jaren  van de basisschool deed Nelleke in Esbeek en de laatste jaren op De Driehoek in Hilvarenbeek. Daar kreeg ze de aandacht die zij nodig had. Na de Pius X-college in Bladel volgde zij de vierjarige opleiding MAS richting veehouderij in Boxtel. Nelleke: “Van huis uit kreeg ik het boerenleven mee. Ik vond het leuk om met groot vee te werken. Onze boerderij is helaas opgeheven nadat ons pap overleed. Als ik toen de leeftijd en ervaring zou hebben gehad, had ik zeker geprobeerd om deze in stand te houden. Maar om het nu alsnog op te pakken is niet realistisch. Ik denk daar wel over na, hoor, maar gezien de financiën en alles wat daarbij komt kijken is dat voorlopig niet haalbaar.” 

b2ap3_thumbnail_IMG_0029.JPG

Realistisch en goede moed
Nelleke krijgt het op jonge leeftijd al flink voor de kiezen. Haar vader verliest zij aan longkanker, dan is Nelleke nog maar 12 jaar en toen er bij haar moeder voor de eerste keer borstkanker werd geconstateerd zat zij in groep drie van de basisschool. “Helaas heeft de ziekte bij ons mam weer de kop op gestoken en nu ziet het er niet rooskleurig”, legt Nelleke uit. “Zij voelt zich gelukkig niet ziek en daardoor is de kwaliteit van leven redelijk goed. Dat is voor mij belangrijk op dit moment.” Realistisch en optimistisch van aard gaat zij vol goede moed verder. “Dat moet wel, want anders wordt het leven nóg zwaarder. “

Muziek: ‘Mooi’ van Marco Borsato. “Ik kan daar kort over zijn: ik vind het een mooi  en rustig liedje.”

b2ap3_thumbnail_thumbnail_IMG_0044.jpg

Lees meer
  469 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.