Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel met Carien van de Sande-Van Raak

Aan De Keukentafel met Carien van de Sande-Van Raak

Hoe was het om als dochter van de plaatselijke bakker, kruidenier en café op te groeien in jaren 60/70. Carien (59) heeft de antwoorden en vertelt over haar jeugd, ouderlijk huis, over haar eigen kinderen, maar ook over een erfelijke ziekte van het zenuwstelsel.

Werk aan de winkel
Carien was de middelste van vijf kinderen in het gezin van Jan en Miet van Raak. “Wij kwamen niks te kort”, vertelt zij “We konden uit de winkel nemen wat we wilden. Met het café en de bakkerij erbij was het een drukke en hectische boel. Er was weinig tijd voor de kinderen, want ons pa en moeder moesten hard werken en wij leerden al jong om mee aan te pakken. Het was gewoon zo, wij wisten niet beter. Werken, werken en nog eens werken. Ik herinner me, dat ik al als kleuter met de bolderkar briketten uit het kolenhok haalde voor de bakkerij. Wat was ik blij toen er gas kwam.” 

Carien haar schooladvies luidde MAVO, maar bij haar thuis vonden ze het belangrijker dat zij leerde koken, strijken en naaien. “Daar ging je niet tegenin. Na de huishoudschool bleef ik thuis. Er was werk genoeg. Ik bracht brood rond en ik stond ook achter de bar. Het café was niet mijn ding.” Willeke Van de Sande was een van de stamgasten en zo gebeurde het dat Carien en Willeke verliefd werden op elkaar. Zij trouwden op 14 februari 1978. “Dat vond iedereen een bijzondere dag: Valentijnsdag. Wij hadden daar nog nooit van gehoord.” Het stel gingen wonen aan de Tuldensedijk en bouwde later een huis in de Klapstaarten. Het huwelijk van Wil en Carien werd gezegend met twee kinderen, een zoon en een dochter. “Zeg dat wel ja, gezegend!” 

Brand
De gezondheid van pa Van Raak liet te wensen over. Door trombose werd een been geamputeerd. “Het emotioneert mij nog altijd als ik daar aan denk. Mijn ouders stopten met de hele zaak en bouwden in 1980 een bungalowtje ernaast. Ik had geen moeite met de overname door Henk Soetens, maar wel toen later de boel afbrandde. Het hele aanzicht was weg, dat vind ik nog altijd eeuwige zonde. Opa van Raak is de bakkerij en het café begonnen, maar wanneer dat precies was weet ik niet.”

Potje thee en rust
“Als kind kon ik mijn verhaal niet kwijt. En ik vraag me af of de kinderen dat hedendaags wel kunnen met al die werkende en druk sociaal verplichte ouders. Met alle respect voor iedereen, maar ik heb toen bewust gekozen voor volledig ‘thuisblijfmoeder’.  Ik vond het dagelijkse potje thee en een praatje na school heel belangrijk. En vooral de rust. Dat heeft zeker ook met mijn eigen jeugd te maken.“

b2ap3_thumbnail_ouwe_jan.jpeg

 

Carien is ook niet voor het digitale tijdperk van mobieltjes en computers. “In mijn tijd werd er nog gezellig gekletst aan de bar, nu zit iedereen met zijn mobieltje. Als de computer in het ziekenhuis weigert kunnen ze niks meer. Ik vind het verschrikkelijk.” En Carien moet nogal eens in het ziekenhuis zijn. Op veertig jarige leeftijd ging zij moeilijker lopen. In Nijmegen werd de diagnose ziekte van Strűmpell gesteld. “Ik zou het ook wel anders willen zien. Maar als ik bij het revalidatiecentrum zo om me heen kijken, en al die ellende zie, neem ik die van mezelf maar weer mee. Ik ga wel wat achteruit. Onze Wil en ik passen ons steeds aan, zoals de kleinkinderen dat van nature al doen. Zij vinden het geweldig om met oma op de scootmobiel rondjes te rijden. In ons huis kunnen we van alles aanpassen mocht het nodig zijn, want wij zijn van plan om hier te blijven wonen. Onze Wil en ik zijn échte Esbekenaren. We strumpelen maar verder, zeg ik vaak gekscherend.” 

Verzoeknummer: “Het lied ‘onze lieve vrouwke’ van Lia de Haas vind ik heel mooi. Vooral het Brabantse erin spreekt mij aan.” 

b2ap3_thumbnail_carienvdsande.jpeg

Lees meer
  736 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Harriëtte Van Gorp

Aan De Keukentafel met Harriëtte Van Gorp

Het ‘posthart’ van dorpsgenoot Harriëtte

Bij regen en zonneschijn, maar ook door weer en wind, bezorgt Harriëtte Van Gorp (62), al vijf jaar lang de post in de kern van Esbeek. Harriëtte, gehuld in oranje postkleding op haar postbakfiets, is een vertrouwd beeld voor de Esbekenaren. Wat niet iedereen weet is dat Harriëtte zelf ook woonachtig is in Esbeek, in de Spaaneindsestraat. “Mijn man en ik komen van Hilvarenbeek en tien jaar geleden hebben wij in Esbeek een huis gebouwd, omdat er hier grond vrij kwam. Onze twee meiden waren toen al de deur uit. Ik had er niet zoveel zin in om in Esbeek te gaan wonen, omdat ik wel eens hoorde van kliekvorming en zo. We waagden de sprong, we zagen het wel. Het is ons reuze meegevallen, hoor. We hebben het goed naar onze zin. Vooral met de buren hebben wij leuk contact. Wij zijn geen verenigingsmensen. Op woongebied is het onze droom om in de toekomst een energie neutrale woning te bouwen.

The Shuffles

Harriëtte bracht haar jeugd door op het Voortsepad en in de Schoolstraat in Hilvarenbeek samen met haar ouders, broers en zussen. Vader werkte bij de AaBee fabrieken in Tilburg. “Wij verhuisden naar de Schoolstraat naar een nieuw huis, maar ons moeder had er geen aard, ze hield meer van een oud huis. Tot haar grote verdriet ging haar oudste zoon, helaas ondertussen overleden, emigreren naar Canada. Wij vonden het geweldig dat wij op een gegeven moment naar hem konden bellen zónder tussenkomst van een telefoniste. Daar is nu niks meer bij voor te stellen.” Harriëtte had graag voor kleuterleidster willen leren, maar zij werd niet op de opleiding toegelaten en kwam toen terecht op de administratie van een belasting adviesbureau. “Mijn man Ton leerde ik kennen op het zwembad in Goirle. Daar hingen wij in onze jeugdjaren veel rond. We gingen uit in Diessen en in de Haghorst. Daar traden bandjes op, zoals The Shuffles met Albert West waarop we ‘seksueel schuifelden’ hahaha.  Na een knipperlicht verkering trouwden wij in 1974 en gingen wonen in de Gelderstraat in Hilvarenbeek.”

‘Posthart’
Zestien jaar geleden kwam Harriëtte bij TNT Post te werken. “Ik mag mezelf nog ‘postbode’ noemen, tegenwoordig heet het ‘postbezorger’. Dat heeft te maken met het CAO. Er wordt wel eens gezegd dat ik een ‘posthart’ heb. Ja, ik doe mijn werk met veel plezier. We moeten bezorgen óp adres, maar ik kijk echt wel naar de naam, zeker in het geval van een rouwkaart.  Dat is toch het menselijk aspect. Mijn werk is best wel eens zwaar en eenzaam. Zwaar vaak door moeizame brievenbussen met borstels en kleppen, handdoeken ervoor voor de trek, trapjes voor de deur enzovoort. En eenzaam, tja, brievenbussen praten niet terug, he. Vroeger had ik veel contact met collega’s. We zagen elkaar op het postkantoor. Dat is allemaal verledentijd.

 

b2ap3_thumbnail_HarrietPost2.jpeg

Mijn post haal ik op bij een depotplaats in het dorp. Er is heel veel veranderd. Op maandag bijvoorbeeld wordt er geen post meer bezorgd. Dat schijnt niet meer rendabel te zijn. Vroeger was postbode een volledige baan, nu een bijbaan. Mijn beroep gaat zeker verdwijnen, de concurrentie is te groot. Of het moet zijn dat wij, zoals in België het geval al is, er een hoop bij gaan doen, verzorgende taken en zo. Bij de laatste reorganisatie was ik de dans ontsprongen. Maar als er nog wat aankomt, vrees ik ervoor.” Tussen de postbezorging door is Harriëtte ook nog te vinden op basisschool De Driehoek in Hilvarenbeek. Daar is zij al 19 jaar overblijfmoeder. 

Als muzikaal verzoeknummer kiest Harriëtte  voor haar ‘jeugdsentimentseksueelschuifnummer’: ‘Cha la la I need you’ van The Shuffles

b2ap3_thumbnail_Harriet_post1.jpeg

Lees meer
  731 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Janny Broeckx

Aan De Keukentafel met ex-Esbekenaar Janny Broeckx

De naam Janny Broeckx is een begrip in Hilvarenbeek en omstreken. Janny zit al 45 jaar in het kappersvak en werkt al bijna 40 jaar als zelfstandig ondernemer. “Ik kan er een boek over schrijven”, zegt ze “Jammer, dat ik niet alle leuke dingen heb bijgehouden.” Op 21-jarige leeftijd nam ze de kapsalon over van haar werkgever Van den Bogaard in Hilvarenbeek. Niet niks voor zo’n jonge vrouw. Dat vindt ze nu zelf achteraf ook wel. “Het kwam op mijn pad”, zegt ze hierover. “Van den Bogaard opende een zaak elders. Zo werd ik bedrijfsleidster in Hilvarenbeek. De dingen, die van hogerhand uit gingen, liepen niet altijd zoals ik het wilde, en vaak vond ik dat ik het zelf beter kon. Toen de kans kwam om de kapperszaak over te nemen, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Van huis uit werd ik gesteund, en vooral ook door Ton, toen nog mijn vriend, later mijn man. Hij pakte alles mee aan en nam ook de administratie voor zijn rekening. Dat doet hij nog steeds.” 

Kraamverzorgster
Janny groeide onbezorgd op in Esbeek als oudste in een boerengezin met vier dochters. “Ik heb een goeie jeugd gehad. Een van de voordelen van een boerderij is dat pa en ma altijd thuis zijn. Ik vond dat toen heel gewoon, maar achteraf gezien was het toch wel bijzonder.” Na de lagere school volgde Janny de huishoudschool in Hilvarenbeek, waar ze niet vond wat ze zocht. “Ik vond het saai. Het was echt een verkeerde keuze. Liever was ik naar de MAVO gegaan. Dat huishoudelijke lag me helemaal niet. Kraamverzorgster was mijn droombaan, maar ik was te jong voor die opleiding. Toen koos ik voor het kappersvak, dat leek me ook wel wat. Daar heb ik het bijgelaten, maar het beroep kraamverzorgster heeft altijd wel aan me geknaagd. Het menselijke aspect spreekt me erg aan. Dat heb ik natuurlijk in mijn werk nu ook. Voor de klanten is een bezoek aan de kapper vaak een uitje. De sfeer, een bakske koffie en een praatje. Er wordt door het persoonlijk contact veel gezegd en besproken. Jazeker is het horen, zien en vooral zwijgen. Een psycholoog zei eens tegen mij. ‘Jullie als kapper halen vaak meer uit een ‘patiënt’ door het lijfelijk contact en aandacht. Mensen voelen zich dan toch meer op hun gemak.’ En dat is ook zo. Als ik ooit zou stoppen is dat wat ik het meest zal missen: het omgaan met mensen. Dat vind ik het allerleukste. Hier haal ik veel voldoening uit.” 

van Doelenstraat naar Diessenseweg 

Na de geboorten van hun twee zonen, Jules en Teun, ging Janny van vijf dagen naar drie dagen werken. Het was even wennen voor haar om de verantwoording over te dragen aan het personeel. Ondertussen heeft Janny zes medewerkers in dienst. Ze vond het heerlijk om elf jaar geleden met de kapsalon te verhuizen van de Doelenstraat naar de Diessenseweg. Eindelijk een pand dat ze kon indelen en inrichten naar haar eigen zin en ze genoot van de uitdaging.

b2ap3_thumbnail_keukentbroeckx.jpg

Wat er zoal veranderd is in de haarmode? Best wel wat, vindt Janny. “Zo ging het vroeger meer om het eindresultaat met watergolf en permanent en met knippen was het vaak van ‘een stukske eraf’. Tegenwoordig ligt de nadruk op de basis en dat begint met het goed in model knippen van een coupe en de techniek van kleuren, waarbij een beroep wordt gedaan op je creativiteit.” 

Janny en Ton wonen in de Driehuizen, in het buitengebied van Hilvarenbeek. Hun zonen zijn de deur uit. “Vroeger stond op deze plaats een houten vakantiehuisje. Dat kochten wij van de burgemeester van Texel. Wij wonen hier nog altijd met veel plezier. Er is veel ruimte rondom huis. Dat was in de tijd van de paardenhobby van de kinderen natuurlijk ideaal. Mijn hobby is schilderen. Ik heb wel eens een expositie in De wandelgangen gehouden. Ik kan wel zeggen dat ik een gelukkig en tevreden mens ben.”  

Muziekkeuze: “ ‘Home’ van Dotan doet me herinneren aan overleden dierbaren.” 

b2ap3_thumbnail_keukentbroeckx2.jpg

Lees meer
  1282 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Janus van Doormaal

Aan De Keukentafel met Janus van Doormaal

“Van Doormaal met twee oo’s en twee aa’s. Dat heb ik al vaak moeten zeggen”, aldus de vijfenzeventigjarige Esbekenaar. De carnaval zit er ook voor Joan weer op. Als vanouds was hij vier dagen van de partij. “Volgens mij was ik de oudste carnavalsvierder bij Schuttershof. Maar ja, ik ben op veel plaatsen de oudste. Dat moet iemand zijn.” Joan heeft ook deze keer weer genoten van de doldwaze dagen en samen buurten wij bij over de achterliggende jaren. 

“Vanaf de oprichting ben ik al bij de carnaval in Esbeek betrokken. Eerst bij CV De Bierpompen en in 1972 trad ik toe bij de Raad van Elf. Ik bouwde al carnavalswagens vanuit de KPJ. Bovenop een Volkswagen fabriceerde ik een pop in een schommel, dat had te maken met de sport in Esbeek. Er was toen nog geen ijzer, waar tegenwoordig mee wordt gebouwd. Nee, het materiaal was van hout en had hoekige vormen. De eerste prinsenwagen bestond uit takken afkomstig uit De Utrecht. “ O man, wat is er veel veranderd.” Tractoren trokken de stoet en de eerste Raad van Elf capes waren genaaid van oude gordijnen uit de kerk. Het was hard werken om geld in het laadje te krijgen. Dat gebeurde o.a. met de verkoop van bloemen en het organiseren van een rommelmarkt, maar ook met het vetmesten van een varken en de verkoop van kaft aan landgoed De Utrecht voor het wild. Deze kaft was een overblijfsel van het dorsen bij de boeren.

Petter

Joan, van beroep machine bankwerker en later varkensboer, rijdt nog steeds met een tractor die dateert uit 1930. Zo ook  de petter, die nog altijd door hemzelf wordt bestuurd tijdens de ‘petterdag’, dateert uit 1930. “Het is een melkwagentje dat ik heb verlengd. Dat ding loopt altijd, zolang ik het zelf maar bestuur. Het kan en mag ook door niemand anders worden overgenomen, want het is er eentje met gebruiksaanwijzing. Het zit hem in de versnellingsbak. Eén ‘fout’ en het is gedaan met de Petter.” Joan werd eens voor de gek gehouden. Het lukte hem niet om vol gas aan te rijden. De petter zat namelijk vastgebonden aan een spant.

Marottekes

“Voordat ik bij de Raad van Elf kwam, was ik jarenlang leider van de marottekes, zo noemden wij de dansmariekes in die tijd. Dat waren een stel jonge meiden van een jaar of 18. Ik droeg witte sportkleding met een zeeman pet. De choreografie, die ik ook deed, stelde niet zoveel voor: gewoon wat looppasje op muziek met af en toe de benen omhoog. Raadslid Nico Elferink, was nogal streng en toen hij die meiden eens zag sjansen was het gedaan met de pret en stuurde hij de marottekes de laan uit. Ik denk dat hij bang was dat de Raad te groot werd, hahaha. Pas een aantal jaren later kwam er nieuw aanwas, wel een stukje jonger.” Toen Joan stopte bij de raad liep hij in de optocht mee in de categorie eenlingen. Joan somt een paar motto’s op: Ik heb ‘r de pee in, heddet ok zo kauw en plat walsen. “Het spel en de act erbij maken de creatie, anders is er niks aan.” 

b2ap3_thumbnail_JoanvD.jpeg b2ap3_thumbnail_Joanoptocht.jpeg

Drie maal Van Doormaal 

Vijf maal is Joan adjudant geweest. Hij heeft verschillende onderscheidingen op zijn naam staan. Bijzonder trots is hij op de gouden Haaikneuter en zilveren Pezerik. De spiegel met de tekst ‘gewaardeerd lid 11-11-1972 – 11-11-1998’, heeft een prominente plaats aan de wand in zijn huiskamer. “Sinds de oprichting van de Raad van Elf heeft er een Van Doormaal in gezeten. Eerst onze Jan, daarna ik en nu mijn neef Jos. Maar daar komt nu helaas een eind aan, want Jos stopt ermee.” Maar Joan is niet van plan om er mee te stoppen. Het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan. “Zolang het me lukt, blijf ik komen.”

Muzikaal verzoeknummer: ‘Er staat een paard in de gang’ van André van Duijn. “Het is een oud carnavalslied dat ik nog altijd graag hoor.”

b2ap3_thumbnail_JoanvD1.jpeg

Lees meer
  1166 Hits
  0 reacties

Aan de Keukentafel: Kletsaovond 2016 van de Haaikneuters

Aan de Keukentafel: Kletsaovond 2016 van de Haaikneuters

Aan De Keukentafel met zes kletsers.

De Esbekenaren zijn zaterdagavond kostelijk vermaakt door vijf tonpraters. Zij genoten van hilarische, spraakmakende grappen en grollen op hoog niveau. 

Marcel Van Rijn, beet het spits af met zijn typetje Pieterke Onderwater. Alles in zijn leven draaide om het duiken. Pa was duiker bij Beter Bed, zo had hij als kind gehoord. Pieterke werd gecorrigeerd: Pa lag met een druiper in het Elisabeth. Ook werd hij wegens plassen in het zwembad weggestuurd. Hij plaste vanaf de duikplank. “Mijn eerste sekservaring was op de achterbank van de auto van ons pa en moeder. Deze wisten niet waar ze kijken moesten.” Zijn Toos heeft zoveel piercings, dat hij het gevoel heeft dat hij aan een auto ligt te sleutelen. Pieterke mocht van een geest een wens doen. “Van mijn fiat een Ferrari maken.”  Nee, dat was onmogelijk, een andere wens. “Ik wil dat mijn vrouw niet meer zeurt.” Waar staat die auto?

Peter van Dooren kroop in de huid van Peer van de PPP (Peers Party Planner). Hij nam de feestelingen in het dorp op de hak en zo ook Tilburger Roy Donders. Waarom trouwt zus Rian in een witte jurk? Dat is de kleur van vrolijkheid. O, maar waarom is je man dan in het zwart? En waarom heeft God de man überhaupt geschapen? “Ooit een vibrator het gras zien maaien?” Peer vraagt zich af waarom vrouwlief haar bh’s strijkt, er zit toch niks in volgens hem. De vrouw antwoordt dat zij zijn onderbroeken ook strijkt. Op housewarming party’s is het makkelijk geld verdienen. Peer zet de verwarming op 40. Doordenker: Aan de bar worden onder de 18 geen pilskes getapt.

De jongste kletser ooit Dirk Van Laarhoven stapte als ‘zichzelf’ in de ton. Op zijn 21e verjaardag werd het tijd om niet meer tussen pa en ma in te slapen en het huis uit te gaan. Met vrienden deelde hij een woning waarbij de oud-bewoner hilarisch in het ootje werd genomen met een gevonden dagboek. Dirk zat niet op één lijn met zijn vriendin. “Ik wil naar een tropisch vakantie oord en zij wil per se mee.” De vriendin is ook erg gierig. Zij maakt blaffende geluiden in de tuin om een hond uit te sparen. Calorieën zijn beestjes die kleren kleiner maken en overspel is slecht, kent alleen verliezers. Meedoen is belangrijker.

Van Laarhoven was echter maar een half uur de jongste kletser ooit, want na hem volgde wederom de jongste kletser ooit, Dirk de (N)euker alias Lars Trommelen. Dirk volgde een studie Volkeren Cultuur en wist te vertellen dat Marokkanen het condoom hebben uitgevonden van schapendarm. “De Europeaan heeft het verbeterd, deze haalt eerst de darm uit het schaap.” Zijn studentenbijbaantje in een weeshuis was geen succes. Hij had er een ouderavond georganiseerd. Dirk zijn vriendin moet mooi en slim zijn en kunnen zwijgen tegen zijn toekomstige vrouw. In de kroeg: “Doe maar een rondje van ikke”, Nee, verbetert de kastelein, het is een rondje van mij. “Is ook goed.” 

b2ap3_thumbnail_Lars.jpeg

Hekkensluiter Lilianne van Dommelen als het schoefelvrouwke, heeft een droomhuwelijk. “Jammer dat ik iedere ochtend wakker wordt.”  Rijmwoorden op huwelijk: gruwelijk, afschuwelijk. Ze vindt voorspel onzin, met de auto sta je ook niet een halfuur voor de garage te toeteren. Hoezo mist haar man vlinders in zijn buik? “ Een rupsje in je reet helpt”. Als het schoefelvrouwke kwaad is op hem, poetst zij hardnekkig de wc. Of dat helpt? “Wel als ik het met zijn tandenborstel doe.” Manlief praat in zijn slaap, advies van de dokter luidt: laat hem overdag uitpraten. De Esbeekse kerktoren is een herinnering aan haar man: een oude toren met een scheef kruis. 

b2ap3_thumbnail_Kletsers.jpeg

Lees meer
  771 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.