Beschrijving voor aan de keukentafel

Aan De Keukentafel ex-Esbekenaar Fanny Cattenstart

Aan De Keukentafel ex-Esbekenaar Fanny Cattenstart

Fanny (46), woonachtig in Amsterdam, ontdekte op latere leeftijd haar hoogbegaafdheid. Zij vertelt over de strijd, haar zelf opgericht bedrijf, haar dochter  en het opgroeien in Esbeek.

Verliefd, verloofd, getrouwd, kinderen?
“Ik ben alleenstaande moeder van mijn dochter Kris (8). Zij is mijn zonnetje.”

Hoe was het voor je om in Esbeek op te groeien?
“De leefomgeving vormt een mens. Achteraf gezien paste die omgeving niet zo goed bij mij. Het heeft me niet tot ontwikkeling aangezet. Ik ben pas na mijn tijd in Esbeek gaan ontdekken wie ik was en wat ik wilde.”

Je verhuisde naar Amsterdam, waarom die keuze?
“Dat was in 1997. Na mijn studie kreeg ik een baan als docent scheikunde op een school in Almere. In de Bijlmer huurde ik samen met een vriendin een woning. Later volgde ik de ene cursus na de andere. Ik probeerde steeds iets nieuws uit. Uiteindelijk deed ik de opleiding Talentbegeleider bij Novilo en dat was een ommekeer in mijn leven.”

Hoezo was dat een ommekeer?

“Ik kwam er op mijn 40ste pas achter dat ik hoogbegaafd ben. Gewoon per ongeluk door een artikel in de VIVA. Ik verdiepte me in de materie en sloot me aan bij een vereniging (Mensa). Voor het eerst voelde ik me thuis bij een groep mensen. En voor het eerst voelde ik me echt begrepen. Ik liep vast in mijn werk en wilde dit heel goed snappen. Ondertussen had ik wel door dat het bij Kris ook speelde. Na de opleiding bij Novilo startte ik mijn eigen bedrijf GripopTalent, dat was een logisch gevolg voor mij. Ik heb daar niet eens zo bewust voor gekozen.”

Wat houdt GripopTalent precies in?

“Ik help ouders een beetje op weg, observeer kinderen, maar voor het grootste deel van de tijd leg ik aan leerkrachten, pedagogisch medewerkers, kinderartsen en verpleegkundigen uit hoe je hoogbegaafdheid kunt signaleren en hoe je de kinderen kunt begeleiden. Er zijn veel misvattingen over deze groepering kinderen en volwassenen. De focus ligt vaak op het denken. Het intense karakter en de eigenschappen die daarbij komen kijken zijn echter veel belangrijker. In geen enkele basisopleiding (van professionals die met kinderen werken) komt dit onderwerp goed aan bod terwijl meer- en hoogbegaafden toch 16% van de bevolking vertegenwoordigen. Dus is het nodig dat er veel uitleg gegeven wordt aan diverse professionals. Ik heb zelf mijn plek wel gevonden, maar zie dat veel kinderen tegen misvattingen en onbegrip van hun omgeving aanlopen. Er zijn veel erg slimme kinderen/mensen die zichzelf niet kunnen waarderen door over-analyseren en intens voelen. Het klinkt heftig, maar is helaas wel de realiteit in mijn praktijk.”

Is GripopTalent jouw kostwinning?
“Ja. Daarnaast doe ik het zelfde werk voor de maatschap Expertgroep Ontwikkelingsvoorsprong.

b2ap3_thumbnail_2015-04-10-08.30.32.jpeg

Heeft de hoogbegaafdheid  jouw jeugd getekend?
“Het heeft me zeker getekend. Mijn zelfbeeld was laag en is, pas sinds ik weet dat ik hoogbegaafd ben, in ontwikkeling. Ik weet eigenlijk heel weinig over mijn schooltijd in Esbeek en Tilburg. Het lijkt wel dat ik mezelf heb 'uit' gezet. Er was in die tijd nauwelijks iets bekend over hoogbegaafdheid, laat staan dat ze er mee om konden gaan. Kris krijgt gelukkig de ruimte, omdat ik het signaleer en weet wat het is. Ik heb een bewuste schoolkeuze voor haar gemaakt.”

Je hebt een 'beroemde' dochter. Wij zagen haar spelen in de serie ‘papadag’.
“Beroemd is een groot woord. Kris is helemaal in haar element op de set. Op televisie zijn vindt ze verder niet interessant. De opnames zijn het echte feestje voor haar. Ondanks de lange opnamedagen van Papadag kwam ze altijd vrolijk thuis. Ze heeft verder in een paar korte films gespeeld. Kris houdt van acteren.”


Wil je de Esbekenaren nog wat meegeven?

“Maak je eigen keuzes, binnen of buiten het dorp. Probeer zoveel mogelijk uit en voel wat het met je doet. Ontdek je plekje.”

Muziek?

“Ik kies voor ‘Perfect’ van Pink, omdat ik wil dat wij vanuit echte verbondenheid kinderen meegeven dat ze goed zijn zoals ze zijn. Dat is voor hoogbegaafde kinderen helaas niet gewoon.”

b2ap3_thumbnail_2017-06-03-19.38.45.jpg

                      Fanny en Kris

Lees meer
  336 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Jack van Oort

Aan De Keukentafel met Jack van Oort

Na 30 jaar afscheid van ‘De Ton’

‘Sjaak van Oort kwam langs of ik in de ton wou’  is vanaf nu verleden tijd. Acht jaar geleden hing Jack (58) zijn raadspak al aan de wilgen, en houdt vanaf nu ook de organisatie van de jaarlijkse kletsavond voor gezien. Om en nabij 30 jaar is hij de kartrekker geweest. Jack vindt het mooi geweest en tijd om het stokje door te geven aan de jongere generatie.

Eigen spelleke
Jack: “Vanaf september begon ik al met casten. Soms ging het makkelijk en soms kostte het kruim om mensen te overtuigen. Als ik al voor de zesde keer langskwam waren mensen het wel eens beu: ‘Ik ga in de ton, als je beloofd om niet meer langs te komen’. En zo had ik het weer voor elkaar. Maar niet kost wat kost. In de beginjaren was dat anders. Toen werd je eigenlijk aan je lot overgelaten. Die tijd van vaste tonpraters zoals Piet van Roovert en Noud Visser is voorbij. Leuk voor toen, hoor. Maar wij vragen zelf de mensen en deze worden compleet begeleid door de commissie en ervaren tonpraters. Op de kletsavond zelf sprak ik al mogelijke gegadigde aan om ze warm te maken voor volgend jaar. Zo van, wat denk je ervan? Ik probeerde er zo al wat grip op te krijgen. En dan kwam ik er later op terug. Dat werkte goed. Ik maakte er mijn eigen spelleke van.”

Kolen uit het vuur
“Ik hield constant contact met alle vijf de kletsers. Ik kwam vaak langs in gezelschap van wisselende commissie leden en ervaren tonpraters om mee te denken en te verbeteren. In grote lijnen wist ik wat er kwam. Dit om te waken voor dubbele en vooral kwetsende grappen. Sporadisch gebeurde het toch wel dat iemand zich aangevallen voelde, want het is allemaal heel persoonlijk hoe je iets opneemt. Hoe vaak ik in de maling ben genomen met mijn blauwe bus en nog meer is niet te tellen. Maar het raakt mij niet. Zo nodig haalden wij de kolen uit het vuur, samen met betreffend tonprater. Maar ik zei altijd wel, je buut is en blijft je eigen verantwoording. Waarom ga je zelf niet in de ton, man? kreeg ik vaak te horen. Toen ik het wou had ik niet de intentie om een goeie buut te schrijven. Nu met professionele mensen om je heen zou het makkelijker zijn. Maar ik laat het toch liever aan andere over. Ik hoef niet in spotlights.”

Carrière maken
“Een mix van jonger en ouder is leuk. En ook debutanten maken een avond spannend. Waarom deze geheim moeten blijven? Nou, dan kunnen zij in alle rust een buut opbouwen zonder bemoeienissen van buiten af. Een debutant wordt door ons gestimuleerd en moet lekker ontspannen in de ton kunnen staan. Iedere keer is het weer verrassend hoe nieuwe tonpraters voor de dag komen.

Ook een goede presentator is van groot belang op zo’n avond. Deze hoeft voor mij niet grappig te zijn. Dat doen de tonpraters wel. Hij moet de avond goed en kordaat aan elkaar kunnen praten. Je kan er ook carrière mee maken. Dat zie je wel aan Twan de Kort. Twee maal presentator kletsavond, en nu al prins der Haaikneuters.”

b2ap3_thumbnail_Kletsers.jpg

 

Kletsers 2018

Lust en leven
“Als na die lange aanloop en een prachtige avond  met vijf tonpraters en tussenstukken, Jan Colsters de Esbeekse tekst op het lied ‘Brabant’ in zet, krijg ik een adrenalinestoot.  Wederom is de taak volbracht. Niks leuker dan lachende mensen. Fantastisch.

Ik heb het met veel plezier al die jaren mee georganiseerd. Het was mijn lust en mijn leven. Ik maak graag plaats voor de jonge garde met al hun eigen ideeën. De Jeugd moet de overhand krijgen.

Muziek: Flash & The Pan met Hey St. Peter. “Het nummer heeft niets met carnaval te maken, maar alles met vakantieherinneringen in Valkenburg. Als carnavalskraker kies ik voor Als het gras twee kontjes hoog is’ van Hydra. Daar heb ik ook zo mijn herinneringen aan … haha.”

b2ap3_thumbnail_JackvanOort.jpg

Jack zijn laatste lichting kletsers

Lees meer
  480 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met de Bikkers Bij de Buren

Aan De Keukentafel met de Bikkers Bij de Buren

In het voorjaar van 2017 ontstond het idee om iets voor de gehele Esbeekse gemeenschap te organiseren in het kader van tien jaar Esbeekse Coöperatie Esbeek. Bestuurslid Corné Smolders vond dat het een activiteit moest zijn voor het hele dorp. “Geen feestavond of een zuipfestijn met een hoop drank, die zijn er genoeg. Wel iets laagdrempelig”, aldus Corné. De voelsprieten werden uitgestoken en samen met Jan Pulles, John Wijten, Inge Weening en Mirian Boyer ging Corné aan de slag met de formule Bikken Bij de Buren. Een culinaire activiteit voor alle dorpelingen. De formule van drie maal zes verschillende mensen aan tafel op drie verschillende adressen bleek een hele puzzel. “Af en toe zaten wij met de handen in het haar en moest zelfs op het allerlaatste moment alles weer worden omgegooid.”  Corné plaatste promotiefilmpjes, bracht flyers rond en deelde met zijn collega’s in de vroege ochtend worstenbrood aan automobilisten uit. Geen moeite en actie teveel. Al deze promotie bracht op 16 december een honderdtal Esbeekse deelnemers op de been om te gaan Bikken Bij de Buren en werd een enorm groot succes.

Voorgerecht
Zaterdagavond 18.30 uur: Nieuwsgierig en hongerig stappen vier personen het huis van Nana Lakwijk binnen. Nana woont sinds juni in Esbeek, waar de meeste dorpelingen geen weet van hebben. De tafel staat gedekt voor vijf en Nana is er klaar voor. Zij komt oorspronkelijk uit Tilburg en koos voor landelijk wonen. Bikken Bij de Buren vindt zij een mooie aanleiding om de dorpsgenoten wat beter te leren kennen. “Als voorgerecht heb ik gekozen voor een vegetarische soep van pastinaak, walnoten, pecannoten en appel, een recept uit het tijdschrift Happinez. O jee, er komt rook uit de oven. Die ben ik nog aan het uitproberen. Sorrie gasten, we denken de geitenkaasjes op de roggebroodjes met rode portsaus er wel bij. Laat het jullie smaken dames en heer.”

Hoofdgerecht
Na lovende dankwoorden door naar het hoofdgerecht bij Janny en Jaap Bolijn. Beiden zijn druk in de weer met het opwarmen van gerechten, omdat zij elders van een voorgerecht komen.  Het menu bestaat uit witlof met ham, rode kool met hachee en aardappelpuree. De schaal puree glijdt uit de handen van de gastvrouw. De gasten zien het gebeuren, te laat om de puree terug te scheppen, wordt gekscherend gezegd. Het mag de pret niet drukken. De frietboer biedt uitkomst en is een onverwachte deelnemer. Jaap komt met zes zakken friet terug, genoeg voor een weeshuis.

Nagerecht
Voor het dessert, heeft gastvrouw Jeannet van der Hamsvoord haar best gedaan op eigengebakken wafels met ijs en vers fruit. Speciaal voor deze avond is een wafelijzer aangeschaft. “Dit is een leuke manier om de mensen in een andere setting te ontmoeten. Wie lust er nog Spaanse koffie?”

b2ap3_thumbnail_toetje.png

 

Toetje bij Jeannet en Frank van der Hamsvoord

Napraten
Bij de allerlaatste gezamenlijke gang, koffie met een likeurtje, bij café Schuttershof, wordt enthousiast nagepraat.

Vast staat dat de deelnemers enorm hebben genoten. Men was verrast met wie en waar men aan tafel zat. Gesprekken met aandacht voor elkaar, want in intiemere sfeer schijnt men makkelijker te delen. Saamhorigheid. Ongeloof dat mensen bereid zijn om dit voor elkaar te doen. Goed voor de inburgering. Een ingenieuze aanpak. Culinaire hoogstandjes. Zeker voor herhaling vatbaar. "Wie weet", klinken de geluiden vanuit de organisatie. "Misschien bij een volgende gelegenheid. Het is in elk geval niet de bedoeling dat wij dit jaarlijks gaan organiseren. Maar als er liefhebbers zijn, gaat u gang."

Muzikaal verzoeknummer: Corné: "Het lied 'Wat zullen we drinken, zeven dagen lang' van Bots, vind ik wel een toepasselijk nummer."

b2ap3_thumbnail_BBB.jpg

Bron: Jeroen Verhelst Beeld Werkt

Lees meer
  384 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Ad Van de Wouw

Aan De Keukentafel met Ad Van de Wouw

Nelleke Van de Wouw haalde op 5 december de respectabele leeftijd van 100 jaar. Oudste zoon Ad duikt in het leven van zijn lieve moeder en deelt dat graag Aan De Keukentafel.

Kloosterleven
Nelleke van Dommelen verhuisde op negenjarige leeftijd van Baarschot naar de Groenstraat in Esbeek. Religieuze kloosterlingen in de familie hadden er Nelleke ook graag zien komen. Toch viel zij niet voor het kloosterleven, wel voor de knecht van de overburen, Esbekenaar Kees Van de Wouw. Zij kregen verkering in de oorlogsjaren. Het stel negeerde de ‘avondklok’ om elkaar stiekem achter de boerderij te ontmoeten.

Tweeling
Daar Nelleke uit een nest van vier kinderen kwam, kreeg ze zelf elf kinderen, zes meisjes en vijf jongens.  “Ons moeder was 29 jaar oud toen ik kwam”, vertelt Ad. “Ik ben nu 69 jaar. Dat zegt overigens niet de kalender, want ik ben geboren op schrikkeldag. Met de jongste verschil ik 14 jaar. Toen ik al met een vriendin thuiskwam zat zij nog op de kleuterschool.” Ad herinnert zich nog goed dat de tweeling werd geboren. “Niemand wist van te voren dat het er twee waren. Huisarts Ruhe kondigde het ter plekke aan als een ‘verrassing’. De meisjes waren klein en kwamen in het ziekenhuis terecht. Onze pa reisde ‘s morgens voor dag en dauw met de eerste BBA bus naar het ziekenhuis met gekolfde moedermelk. Hij sprak met de chauffeur af om rustig aan bij het station om te keren, zodat hij weer mee terug kon naar Esbeek, waar de koeien op hem stonden te wachten.”

“Onze ouders waren niet streng, maar stelden wel duidelijke regels. Zes uur eten en als je later kwam ving je bot. Pa en ma zaten ieder aan een uiteinde van de eettafel en diegenen die het nodig hadden zaten binnen handbereik, om een lepeltje eten te geven of om een draai om de oren te verkopen.”

Wonen in het varkenshok
Op de plaatst van de oude, versleten en kleine boerderij werd in 1964 een nieuwe gebouwd. Dat was nog niet zo eenvoudig, want waar blijf je met elf kinderen? Een net gebouwd varkenshok bood uitkomst. “Natuurlijk niet geïsoleerd of verwarmd. De sneeuw kwam onder de dakpannen naar binnen. Het was een feest toen wij in ons nieuwe huis trokken. Van vier slaapkamers gingen we naar zeven. O ja, dat vergeet ik nog te zeggen, ons opa en oma woonden ook nog bij ons in.”

“Wij zijn absoluut nergens in te kort gekomen. Ik geloof best dat het in de beginjaren sappelen voor ons pa en ma was. Later was er meer brood te verdienen in de varkenshouderij. Eindelijk kon er een wasautomaat worden aangeschaft. Onze moeder is altijd een bescheiden, liefdevolle, zorgzame  vrouw geweest. Het leven van haar bestond vooral uit hard werken en zorgen. Als ik door de hoge sneeuw naar de kerk moest om misdienaar te zijn bracht ze mij weg.”

b2ap3_thumbnail_huisvdWouw.jpg

Reis naar Lourdes
Buiten het dorpse sociale leven was er weinig te doen. Nelleke, lid van de KVO, won er een reis naar Lourdes. Het was haar zo gegund dat de vrouwen in het dorp het gezin tien dagen lang draaiende hield.  “Op vakantie kende wij niet. Een keer per jaar gingen wij, na het aardappel rapen, een dagje naar de Efteling met de bus van Maas.”

Zoon Piet nam de boerderij over en Nelleke en Kees verhuisden met nog zes kinderen naar de Meester Lauwersstraat. Later verkaste het paar naar De Mostaard waar Kees in 2001 overleed. De gang naar het verzorgingshuis in Hilvarenbeek  viel Nelleke wat zwaar. Ondertussen voelt zij zich er thuis. De eeuweling wordt door haar kinderen en kleinkinderen, waarvan de meesten in de buurt wonen, op handen gedragen en in de watten gelegd. Ad: “En dat verdient ze ook.”

Muziekkeuze: ‘Let the sunshine’. Met de gouden bruiloft werd dit lied door een samengesteld familiekoor van kinderen en kleinkinderen gezongen.

b2ap3_thumbnail_MevrvdWouw.JPG

Lees meer
  634 Hits
  0 reacties

Aan De Keukentafel met Sylvie en Herman van Amson

Aan De Keukentafel met Sylvie en Herman van Amson

Sylvie (61) en Herman (58) verhuisden onlangs van Amsterdam naar Esbeek. Vragen over deze overstap en nog veel meer worden graag Aan De Keukentafel door het echtpaar beantwoord.

Van Amsterdam naar Esbeek

“Wij staan nu definitief bij de gemeente Hilvarenbeek ingeschreven” begint Herman enthousiast te vertellen. “Tja, waarom verhuizen naar Brabant? Wij waren het een beetje zat in Amsterdam. Het leven werd steeds

Lees meer
  637 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.