Column Gijs van Helvoirt

Column Gijs van Helvoirt

Een eigen huis…

Alle Esbekenaren zijn er al eens door gefietst, gewandeld of gereden: de nieuwe wijk van Esbeek. En terecht! Het is namelijk een prachtig geheel, wat alles uitstraalt wat een normale starterswijk niet heeft. Maar voordat deze huizen uit de grond zijn gekomen, is er door een klein groepje fanatiekelingen (het bestuur) veel vergaderd en gelobbyd. De gewone leden moesten alleen eens per maand een vergadering bijwonen om op de hoogte te blijven van de vorderingen. Nadat de bouw gestart was, moesten wij (Eline en ik) veel keuzes maken: van erker tot dakpan en van baksteen tot indeling van het huis.

Nadat de bouwvakkers hun gereedschap hadden opgeruimd, was het dan zover; het huis werd opgeleverd. Kortom: na een kleine rondgang werd de sleutel overhandigd. Voordat de sleutel overgedragen werd, kwamen wij al aan gereden met een aanhanger vol gereedschap. We hadden er namelijk zin in! Ja ja, rust roest of zoiets. Na een periode van klussen is het dan zover dat we er in kunnen gaan wonen. Maar eerst even alle spullen overhuizen. Van de Esbeekseweg naar de Hofstad was een koud kunstje; een handje vol kleding, een auto en wat gereedschap. Maar dan de inboedel van Diessen naar Esbeek. Wij met een auto en aanhangwagen naar Diessen. Allereerst alle kleding in de kofferbak, ow, en in de rest van de auto. Het plan was om de banken, stoelen en kasten op de aanhangwagen te binden. Maar iets in mij zei dat ik beter al die 'spulletjes' op de aanhangwagen kon knopen om vervolgens later de meubels enz. te halen. Na een spoedberaad waren we akkoord. Nadat we de aanhanger hadden afgedekt met een zeil, zou er zeker niks van die belangrijke spullen af kunnen vallen. Ik weet niet of jullie weleens die families van Tilburg naar Turkije zien vertrekken! Zo vertrokken wij ook vanuit Diessen naar Esbeek. Halverwege werden we er op gewezen dat er een deel van de lading liever in Diessen wilde blijven. En ik had er nog wel een kinderslot op gedaan. Nee, er was gossimikkie een kussen van afgewaaid. Maar zonder enige beschadigingen konden we verder. Eenmaal in de Hofstad aangekomen schouwden we alles naar binnen. Het vervolg van mijn idee was dat Eline mooi alle spulletjes kon inruimen en ik samen met buurman Thijs de grotere meubels zou halen. Zo gezegd zo gedaan. Na een voormiddag verhuizen waren alle meubels in Esbeek en stonden die zo’n beetje op zijn plaats. Daarna was alles zo ingeruimd en dus klaar om definitief over te gaan. Heerlijk zo’n eigen huis. Geen gezeur... euh, minder gezeur. Nee, het bevalt super!

Maar iets wat ik nog niet met mijn buurtgenoten besproken heb, is dat mijns inziens vrouwen een ster zijn in het bedenken van onlogische plekken. Of mannen in het zoeken op onlogische plekken. Maar dat lijkt me dan weer niet zo logisch omdat mannen nu eenmaal logisch denken… heu?? In ieder geval was ik thuis ook altijd alles kwijt. En aan wie ligt dat? Aan degene die opruimt! Maar laat ik een indicatie geven. Zo was ik laatst op zoek naar een schaar. Allereerst even in de bestekbak gekeken. Helaas, misschien bij het nietapparaat en de plakband. Natuurlijk niet, hoe kom je erbij. Hmmm, wat dan? Aha... waarschijnlijk in de la waar allerlei spullen liggen. Nee, ook hier geen succes. Ondertussen begin ik hem al flink te knijpen. Ik heb deze schaar namelijk nodig om mijn enkels te kunnen tapen voor de eerste voetbalwedstrijd en aangezien ik over 7 min moet vertrekken heb ik haast. Ik sjees van boven naar beneden, van links naar rechts, haast haast, druk druk. Maar dan komt Eline plotseling binnen. “Waar ligt die schaar ergens?”, vraag ik uitermate rustig. "Oh, die ligt boven bij de shampoo en de deodorant in dat kastje. Ik heb dat al twee keer gezegd". Zou ik dat dan vergeten zijn? Ik weet het niet, maar ik heb mijn schaar en kan aan de slag.
Na een wedstrijdje voetballen ben ik weer volledig tot rust gekomen. Ik ga douchen maar tot mijn grote verbazing ben ik mijn onderbroek vergeten. Aiii... confronterend. Ik verschuil mezelf achter het feit dat ik haast had.

Na het douchen drinken we iets in de kantine van Woensel en vervolgens vertrekken we richting Esbeek. Eenmaal in Esbeek bij Schuttershof op het terras kom ik erachter dat mijn sleutelbos foetsie is. Hoe kan dat nou?? Ik verdenk Ralf van de Heijning van een flauwe grap, maar nadat ik hem in de houtgreep had en hij nog niet toegaf kwam ik tot het besef dat ik ze toch weleens op de bar had kunnen laten liggen. Na een belletje naar de Woenselse Boys bleken ze daar inderdaad nog te liggen. Ik besluit om die avond maar goed op stap te gaan, zodat ik de gehele dag vergeet. Dat blijkt de volgende dag aardig gelukt. Maar één ding is zeker: vergeten waar ik woon doe ik niet!!

De groeten vanuit Hofstad 1.Gijs van Helvoirt.

Lees meer
  1192 Hits
  0 reacties

Column Jack de Graaf

Column Jack de Graaf

Column: …en vanavond…effe lekker niks!

Hebt u dat thuis ook…. zo’n ‘lijstje’ met daarop allerlei klusjes die nog moeten gebeuren:
• gazon maaien, tuin snoeien
• schilderen binnen en buiten
• leertjes lekkende kranen vervangen
• oud papier en schuur opruimen
• dakgoot leegmaken
….en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik klus graag en vind het heerlijk om na een weekje hard werken met het hoofd, de handjes in het weekend te laten wapperen. Het vervelende is echter dat het lijstje steeds langer lijkt te worden of de weekenden korter. Ik kom tijd te kort!

Ook op het werk doet zich dit fenomeen voor. Er zijn weken dat mijn agenda goed gevuld is met afspraken en vergaderingen, de tussenliggende uren vullen zich probleemloos met telefoontjes en mailtjes beantwoorden, eten achter het stuur of het beeldscherm ….. en je echte werk blijft liggen! Op het eind van de week heb je het gevoel dat je niks bent opgeschoten. Daar komt nog bij dat ook in onze bedrijfstak de crisis te voelen is. De directie doet een beroep op alle medewerkers om ‘een tandje bij te zetten’. Als iedereen een uurtje langer werkt scheelt dat zo een paar procenten.

Ook onze ‘vrije tijd’ vraagt steeds meer om een zorgvuldige planning. Laatst hadden we contact met oude vakantievrienden uit Kampen. Het leek ons na jaren weer eens leuk om een weekendje af te spreken. Na drie telefoontjes en 5 mailtjes hadden we een datum die beide partijen uit kwam…een half jaar later! Sowieso is ons sociale leven sinds we kinderen hebben behoorlijk veranderd. Spontaan bij vrienden op bezoek of een avondje stappen is er niet meer bij. Eerst zorgen dat we oppas hebben…en die meiden van rond de 16 hebben het in het weekend nog veel drukker dan wij! Ook mijn hobby’s hebben flink te lijden onder mijn prioriteiten. Aan tennissen kom ik nauwelijks toe, net als tekenen en schilderen. Ik probeer 1 keer per week te mountainbiken, maar op het moment van schrijven is dit ook al weer een week of 7 geleden….

Ik vertel U dit niet omdat ik wil dat U medelijden met me krijgt! Juist niet. Ik ben een bofkont met een fantastische vrouw, een paar geweldige kinderen, een droom van een huis, een mooie baan en ik ben nog gezond ook! Ik realiseer me dat, waardeer dat en ben er kei dankbaar voor.
Maar ik zou nog zo graag veel meer! Ik stel veel te veel dingen die ik graag doe of leuk vind uit naar later. Goede voornemens. Volgend jaar ga ik weer tennissen, ik ga aan de schuur beginnen en ga meer bij ons pa op de koffie…….en dat roep ik al een jaar of tien.

We vinden het veel te normaal om nergens meer tijd voor te hebben. Iedereen heeft het druk, druk, druk. En elke keer wordt de lat weer hoger gelegd en worden dingen uitgesteld naar later…. Maar wanneer is later? Misschien is later wel te laat! Later zijn we oud of niet meer in staat om al die dingen nog te doen. De overheid werkt ook al niet mee met het verhogen van onze pensioenleeftijd. Waar ligt de grens?
Ik zie mensen, die bezwijken onder die druk! Die kunnen het niet meer aan thuis of op het werk, die raken overspannen, burn-out. De welvaartsziekte van deze tijd!

Wanneer heb je de juiste balans? Yin-Yang, zomer-winter, licht-donker, werk-prive….inspanning-ontspanning. Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is om aan dit evenwicht te werken. Om de prioriteiten te verleggen en weer of meer tijd te nemen voor allerlei dingen, leuke dingen, waar ik nu te weinig aan toe kom.

En vanavond….doe ik lekker niks meer.

Jack de Graaf.

Lees meer
  1377 Hits
  0 reacties

Column Bert Schilders

Column Bert Schilders

“Nee, ik ben geen mollen aan het vangen, dit is een detector en hier kan ik munten e.d. in de grond opsporen en dan uitgraven.” “Joa, gé wel,,dé kan tog nie.” “Jawel”, en ik liet hem een paar muntjes zien.

“Jonge,jonge ze venne vort van alles ut”, en liep hoofdschuddend weg.

Nee,ik ben geen winkeloverval aan het voorbereiden.
Net over de grens, liep ik over een veld, toen er een man naar mij toekwam en vroeg wat ik daar aan het doen was. Hij had namelijk een wapenzaak in de buurt en dacht dat ik de zaak aan het verkennen was voor een overval op zijn zaak. De man was voor geen rede vatbaar en schreef het nummerbord van mijn auto op. Na enige “vriendelijke woorden” over en weer pakte hij z`n telefoon om de rijkswacht te bellen.
Ik ben toen maar in m`n auto gaan zitten, met de woorden dat ik er toch ook niks aan kan doen dat ze in Belgie niet kunnen voetballen. Gelukkig start m`n auto de eerste keer en kon nog net horen wat voor een [piep,piep] Hollander ik was. Rare jongens die Belgen.

Je hebt mooie en minder mooie ontmoetingen tijdens het beoefenen van mijn hobby en dat is met de detector [speurstok] op pad.
Esbeek is de laatste honderd jaar enorm veranderd en daarom is een goede voorbereiding voor dat je gaat zoeken belangrijk. Je kijkt op oude kaarten of op internet waar vroeger de akkers lagen en de zandpaden liepen.
Om een voorbeeld te noemen. Ik heb`t hele vroegere kerkpad tussen Esbeek en Hilvarenbeek afgezocht.
Hier heb ik o.a.munten,devotiehangers,kruisjes,musketkogels,gewichten,knopjes enz. gevonden.

Na het zoeken worden de vondsten voorzichtig schoon gemaakt, zo goed mogelijk gedateerd, opgeslagen en in een bestand gezet, zodat ik precies weet wat en waar iets gevonden is. Ook dit is natuurlijk belangrijk. De waarde van de vondsten is te verwaarlozen, maar het is wel een stukje Esbeekse geschiedenis.
Natuurlijk valt het ondanks de voorbereiding wel eens tegen, dat je de hele middag in de kou loopt te zoeken en maar twee duiten hebt gevonden. Dan kom ik thuis en zeg tegen moeder de vrouw, `naait dees ding maar in de vuilnisbak.` Maar gelukkig heb ik een wijze vrouw, want na enige dagen begint het toch weer te kribbelen.

Er wordt ook een beroep op mij gedaan als iemand een ring, sleutel of zelfs een tractorgewicht verloren is. Natuurlijk help ik deze mensen in nood en zie het als een mooie reclame van deze mooie hobby.
Een gedeelte van mijn vondsten staat op de site www.vondsten.nl bij zoeken `Hubetus` intoetsen.
Er staat hier niet bij waar ik het heb gevonden, om collegazoekers niet wijzer te maken.

Groetjes Bert de counthunter Schilders.

Lees meer
  1144 Hits
  0 reacties

Column Gerard van Gerven

Column Gerard van Gerven

Op vakantie.

Als vader van drie dames heb je het niet altijd makkelijk. Als ze heel klein zijn, moeten er regelmatig luiers verschoond worden, eten geven, mee gaan wandelen en nog veel meer.
Als ze wat ouder worden, wordt het wel makkelijker, want ze gaan naar de crèche en daarna naar school.
En dan komt de tijd dat we met z’n allen op vakantie gaan naar Zuid-Frankrijk. Volgepakt en met drie grieten achterin zetten we koers naar het zuiden. In Reusel vraagt de kleinste al of we er al zijn. ‘Nèè, nog lang nie!’
Tot Antwerpen gaat alles goed, totdat pa een cd van Henk Wijngaard op wil zetten. Echter, dat willen de kids niet. Die willen liever K3 horen en weet ik al niet meer! Dus pa is verplicht om naar dat Belgische trio te luisteren, want hij heeft z’n oordoppen niet bij. Net voor de franse grens breekt de eerste ruzie uit achterin, want de middelste hangt teveel tegen de linkse. Moeders probeert het allemaal nog te sussen, maar de trend is gezet.

Regelmatig zit moeders achterstevoren in haar stoel om het kroost in het gareel te houden. Op ’n gegeven moment wordt het pa teveel en wil er met z’n rechterhand eens eentje goed vastpakken, maar doordat hij zijn nekspier teveel naar rechts draait, verrekt hij deze. ‘Au, gvd!’ Dus met een stijve nek verder naar Parijs.
Halverwege, de eerste stop, want het kroost moet naar de WC en pa snakt naar ’n lekker sjekske. In de auto mag namelijk absoluut niet gerookt worden van de kids en moeders.
Als we weer verder rijden, begint de kleinste te mekkeren dat ze naar de WC moet. ‘Dè hadde net mar moete doen, nou rijden we dur. Als we Parijs dur zèn, dan stop ik wir, dus ge houdt ut mar zu lang op.’
Parijs voorbij valt alles in slaap en kan pa eindelijk Henk Wijngaard opzetten en stiekem ’n sjekske in de auto roken. Raampje ’n bietje open, dan ruiken ze ’t toch nie. Maar als hij het nog brandende peukje uit de auto gooit, waait het weer terug naar binnen op de achterbank, bij één van de kids op haar broek. ‘Oei, oei, wè nou gedoan!?’
Vlug de bolide op de vluchtstrook gezet en het peukje alsnog buiten weten te werken, zonder verdere schade.
Net als pa weer achter het stuur kruipt, wordt moeders wakker.

‘Weurom stoan we stil?’
‘Uhhh, ik heurde iets tikken en dacht dèt ur misschien ’n wiel los zat, dus doar hai ik efkes noar gekeken.mar ut was niks.
Ut stinkt hier trouwes noar rook. Hèdde gij gerookt in dun auto?’
‘Ikke nie nèè! Dè was unne, uhhh, ouwe vrachtwoage die net veur ons ree en die stonk `n uur tege de wend in.’
Verder maar weer, nog 500 km voor de boeg. De kids worden het beu en beginnen hun beentjes te strekken en met hun teen achter pa z’n oor te kriebelen. Eén kan nog wel, maar als het er drie zijn, wordt het teveel. Na enkele opmerkingen dat ze op moeten houden, wordt het pa teveel.

‘As ge nou nie ophoudt, dan zet ik oe alle drie ut d’n auto!’
Niet dus, en pa de vluchtstrook op en zet ze er alle drie uit. Echter, voordat hij weer achter het stuur zit en weg wil rijden, zitten er al weer twee in. Maar het is het eerste halfuur wel stil.
Nog 200 km en het wordt weer onrustig. Door z’n stijve nek, kan pa niet rechts omkijken en linksom gaat ook niet, want dan hangt hij met z’n oor in de ophanging van de autogordels. Dan maar op goed geluk naar achter grijpen om er eentje goed vast te pakken, om zoals gewoonlijk de verkeerde beet te hebben. ‘Dè was ík nie!’
Dan is eindelijk de camping in zicht. Lekker 2 weken niks doen. En naar huis rijden is altijd leuk. Iedereen slaapt de grootste tijd. En ik kan lekker naar Henk Wijngaard luisteren en naar CCR en stiekem sjekskes roken.
Nu gaan ze niet meer mee, en o,o, wat is het stil.

Gerard van Gerven.

Lees meer
  1238 Hits
  0 reacties

Column Riky Hutten

Column Riky Hutten

ESBEEKSE VRIJWILLIGER VAN HET JAAR.

Het aantal inwoners van Esbeek schommelt tussen de 11 en de 1200, maar de laatste tijd wordt er hard aan gewerkt om de 1200 te gaan halen, zelfs met 2 prachtige kindjes tegelijk.

In verhouding tot het aantal inwoners zijn er heel veel verenigingen en deze spelen een belangrijke rol in de Esbeekse samenleving.

Word je als jongetje geboren, dan kun je rond je zesde verjaardag bezoek verwachten. Wim komt je ronselen voor de voetbalclub

De meiden gaan voor korfbal of tennis.Carnavalsgroepen, Raad van Elf, toneel, KPJ, muziek, boogschieten, paardrijden enz.: “keus zat”.Ook voor de senioren komen er steeds meer leuke activiteiten: fietsen, kaarten, koersbal, zingen, gezamenlijke maaltijden, computeren enz.Er is zelfs een multifunctionele huiskamer gerealiseerd en de laatste kroeg is voor Esbeek veilig gesteld, die nu vakkundig gerund wordt door Harm, een echte Esbeekse ondernemer.

Maar beste mensen, al deze leuke dingen gebeuren niet zo maar. “Veul” vrijwilligers hebben hier tijd en werk ingestoken en de meesten van hen doen dit jaar in, jaar uit.Vaak zijn er ook niet zichtbare vrijwilligers zoals mantelzorgers, burenhulp, werk rond de kerk, kindervakantieweek, buurtbus, website, redactieleden kleppermenneke, heemkunde, vrienden van Schotel en ga zo maar door.

Ieder jaar wordt de speler van het jaar gekozen en ook de beste sporter of sportclub wordt in het zonnetje gezet. Mijn voorstel is: laten we jaarlijks als waardering i.p.v. negatieve kritiek op vrijwilligers de beste vrijwilliger van het jaar kiezen onder het motto:“we zènder zuinig op”.

Stemmen zou kunnen via het Kleppermenneke en de prijsuitreiking bijvoorbeeld op Koninginnedag of tijdens een in ere te herstellen heus paasvuur met muziek en een drankje.We zullen er nog eens over denken. Ideeën zijn welkom en ondertussen “zèn we der zuinig op”.

Riky Hutten, december 2009.

Lees meer
  1046 Hits
  0 reacties

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.