Column Jan Pulles

Column Jan Pulles

Mijn broer en ik

Zit ik afgelopen week onderuitgezakt op de bank met de afstandsbediening in mijn hand wat rond te zappen, kijk ik ineens mijn bloedeigen broer recht in de ogen. Onze Ton is één van de SBS-traumamedewerkers, die dagelijks enkele akelige situaties behandelen. Mijn broer in een realityserie! Dat komt hard aan! Zorgvuldig bouw ik mijn naamsbekendheid op en in één keer streeft hij mij voorbij! “Ik word al op straat herkend”, zei hij afgelopen zaterdag fijntjes na onze toneelvoorstelling van In de Kèkert.

Sh*t! Sh*t! Sh*t! Ik ben verdorie maar 10 seconden in beeld geweest met de uitzending over Café Schuttershof.

Nou moet je weten, dat er een ware competitiesfeer hangt tussen ons.

Het begon al met zijn geboorte, nota bene slechts 50 weken na mij! Ik was slechts 50 weken de jongste thuis!

Hij groeide mij al in vier jaar voorbij.

Toen we in Esbeek kwamen wonen, kwamen wij in de 2/3-combinatieklas. Door zijn lengte heeft hij een halve dag in de derde gezeten en ik in de tweede. Bij het eerste bezoekje van pastoor Simons in die eerste week lachte de pastoor ermee. Ik keek toch wel wat slimmer uit mijn ogen. Kijk die had ik binnen.

Wij speelden erg veel met elkaar: kaartspelletjes als pesten, jokeren, Amerikaans jokeren, canasta, duizenden, 21-en of 31-en. Monopolie, mens erger je niet, ganzenbord noem maar op.

Wij wilden ook allebei winnen. Hele drama’s waren dat! Woedend stond ik bijvoorbeeld midden in de wei richting Poppel, met mijn smekende broertje achter mij aan om alsjeblieft weer mee naar huis te komen. Iets wat ik nooit meer van plan was! “Jij verpest heel mijn leven!”gilde ik toen. Zo oneerlijk had hij gedaan! Waarschijnlijk kon ik gewoon niet tegen mijn verlies.

Hij was muzikaal, speelde veel eerder en beter piano. Zong als een nachtegaal en hij danste zo goed dat alle meiden met hem wegzwierden. Dat hij later in een andere vijver viste dan ik was toen slechts latent aanwezig.

Ik was gelukkig weer beter in sport en had meer lef en moest hem als oudere broer beschermen, omdat hij een zachter karakter had.

Hij ging één jaar naar Odulphus, wat hem gelukkig niet goed afging. Op leergebied gaven we elkaar niet veel toe. We zaten in Oirschot bij sommige vakken bij elkaar in de klas, omdat ik even andere prioriteiten had.Net voor zijn achttien was hij het huis uit, hij ging de interne opleiding verpleging volgen in Tilburg.

Hij stond met een goed koor regelmatig op de planken, ik stond evenwel ook regelmatig op het toneel, maar dan om te acteren of te presenteren. Kortom we geven elkaar nog steeds niet veel toe. We gaan de laatste jaren samen skiën. Dat kan hij verdorie ook weer beter dan ik! Misschien dat ik volgende week in Oostenrijk hem tijdens een lekker potje kaarten kan aftroeven. We hebben veel plezier als we samen zijn, maar dan moet zo’n tv-serie roet in het eten gooien. Ik snap de titel van die serie wel: Traumacentrum! En toch ben ik apetrots op zo’n broer!!!

Jan Pulles

Column Hannes Verhoeven
Jaarverslag 2009
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
dinsdag 12 November 2019
Indien u zich wenst te registreren vul dan aub. de velden voor gebruikersnaam en naam in.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.