Column Jaonus Bruurs

Column Jaonus Bruurs

Mijn leven in Esbeek.

De familie Bruurs uit het Spaaneind is een van de oudste families uit Esbeek, misschien wel de oudste. In het boek "Esbeek niet van Gisteren" is er een hele pagina over geschreven.
Toen ik naar de basisschool in Esbeek ging woonden er ongeveer 650 mensen in Esbeek. Iedereen kende iedereen, dat is nu wel anders.
In die tijd stond de kerk centraal, de pastoor en het hoofd van de school hadden het zo’n beetje voor het zeggen. Als je daar een slechte band mee had, dan was het leven in zo’n kleine gemeenschap iets minder. In die tijd was er ook elke morgen om half 8 een Heilige Mis en de kinderen werden gestimuleerd om daar zo veel mogelijk naar toe te gaan. Elke morgen op school werden de namen van de kinderen opgelezen wie er naar de kerk was geweest en dat werd genoteerd. En elke keer als we ons rapport kregen, stond het aantal Heilige missen erop. Het was bijna een wedstrijd wie de meeste keren de Heilige mis had bezocht.
Alle jongens vanaf klas 4 tot en met klas 7 werden dan ook misdienaar en na de basisschool werd men acoliet tot je 18e en soms wel tot je 20e. En toch vond ik het best een mooie tijd.

En dan later in 1964 werd Esbeek pas echt op de kaart gezet. Toen werd het Haaikneuterrijk geboren. Je kunt het bijna niet geloven dat na 46 jaar het carnavalsgebeuren in Esbeek nog net zo heftig is als toen het begon. Een paar jaar na de oprichting van de Haaikneuters kwamen de groepen in Esbeek op gang. Ik zelf was in die tijd bij "De Laatste Hoop". Een leuke groep. Wij hebben 22 jaar met de optocht in Esbeek en Hilvarenbeek meegedaan en dan een paar jaar later kwam de fameuze kletsavond!
In die tijd was het een kunst om het zolang mogelijk geheim te houden wie er in de ton ging. Ikzelf heb 5 keer in die beroemde en beruchte ton gestaan. Ik heb er altijd nog mooie herinneringen aan.
Maar toch het mooiste op cultureel gebied vind ik nog steeds "De Bouwpastoor". In 1989 en 17 jaar later in 2006 heb ik twee keer meegedaan en twee keer dezelfde rol gespeeld. Wat ik zo leuk vond was de zes weken repetities. De spelers kregen een geweldige onderlinge band.

En dan………. We kunnen er niet omheen: het Agrarisch Nieuws, nostalgie van de bovenste plank!!!
Het is misschien wel 100 jaar oud, dat er een aantal mensen ’s zondags na de Hoogmis een borrel gingen drinken in het café. Hier wordt het wel en wee, zeker op het agrarisch gebied, van het dorp besproken. In de omliggende dorpen zegt men dat was heel vroeger bij ons ook, maar dat is er bij ons al lang niet meer. In Esbeek dus nog wel en dat moet men koesteren.

Maar nu rij ik al weer 9 jaar de Buurtbus. Heel mooi vrijwilligerswerk. Hier hoor je veel prachtige verhalen van oudere passagiers. Scholieren vind ik ook leuk, sommige scholieren maken er een soort sport van middels een truc om gratis of zo goedkoop met de bus mee te rijden, maar ja een goede truc kan ik altijd nog waarderen.

Ik hoop dat ik nog lang samen met ons Jo op het Spaaneind kan wonen. En als ik dan buiten op mijn terrasje met mijn familie een kopje koffie drink dan denk ik wel eens terug aan de eind jaren ’60 toen de president van Amerika J.F. Kennedy een bezoek bracht aan Berlijn en daarbij de Muur de legendarische woorden sprak: "Ich bin ein Berliner", en dan denk ik :
"IK BEN EEN ESBEKER"

Jaonus Bruurs.

Column Adrie van de Wouw
Column Maud Colsters
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
vrijdag 21 February 2020
Indien u zich wenst te registreren vul dan aub. de velden voor gebruikersnaam en naam in.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.