Column Mariet Pulles

Column Mariet Pulles

Een bijzondere liefde.

Twintig was ze, toen ze in aanraking kwam met een religieuze groep. Een bonte verzameling jongeren over geheel Europa die sterk geïnspireerd waren door de boodschap van Jezus. Thuis vertelde ze een religieus leven te willen leiden. Haar moeder liet van schrik een kopje vallen. Nadat de verwondering in haar familie wat was bijgetrokken, respecteerde haar familie haar keus en bleef achter haar staan, door dik en dun.

Drieëntwintig jaar was ze. En ze vertrok. Naar Afrika. Voorgoed.
Om er als religieuze te gaan leren en werken samen met andere zusters.
Ruim drie jaar lang werkte en leefde ze samen met de straatkinderen en werkte ze aan aidsprojecten.
Toen keek moeder-overste diep in haar ziel en stuurde haar naar huis. Om uit te zoeken of ze haar leven echt aan God en Afrika wilde geven. De deur naar het religieuze leven in Afrika, te samen met de Witte Zusters bleef op een kier staan.


Ze behoorde nog steeds bij die groep van jongeren, de missionaire beweging genaamd. Deze internationale groep had hun thuishaven in een studentenhuis , wat gerund werd door de orde van de Witte Paters. Het was een huis waar alleen studenten woonden die op een of andere manier een binding met het geloof hadden. Haar werd gevraagd om als een soort hospita te fungeren in dit huis. Zij ging er wonen en werkte deels voor het huis en deels in de bejaardenzorg.


Het studentenhuis was een ontmoetingsplaats voor veel mensen, zeker ook voor diegenen die hun plaatsje in deze wereld zochten.
`Karibu’ , stond er bij de voordeur. ‘Wees welkom’ betekent dat in het Swahili, een Afrikaanse taal.
Er werden ook bijeenkomsten gehouden en heilige missen opgedragen.
Zo nu en dan kwam er een pater daar een mis opdragen.


Deze pater ,die bij de orde van de Witte Paters hoorde en veel in Afrika en vele andere landen was geweest, kon het goed met haar vinden. Na enkele jaren kreeg hij de opdracht om pastoor te worden in een dorp. Deze gemeenschap was te ver weg om nog elke keer naar het studentenhuis te komen.
Dat betekende dat ze hem nooit meer zou zien. En dat wilde ze niet. Lange tijd reisde ze zo nu en dan naar hem toe om hem met een bezoekje te vereren. Na enige tijd wist ze zeker dat ze verliefd was. Toen ze het eindelijk durfde te uiten bleek het gelukkig wederzijds.


Ze hebben hun liefde enkele jaren geheim moeten houden. Toen hebben ze definitief voor elkaar gekozen.
Veertig jaar is ze dit jaar geworden en is ze in het huwelijksbootje gestapt.
Haar bruiloft was geweldig: intiem met alleen familie en hun beste vrienden.
Vooral de sfeer die er hing was overweldigend, want iedereen gunde ze deze liefde zo.
En ik, ik vind het zo knap dat ze telkens haar eigen keuzes kon en durfde te maken. Vooral omdat deze niet gewoon was. Het was een zoektocht naar zichzelf en een zoektocht naar hoe ze gelukkig kon zijn.
Ik ben blij haar weer dichter bij me te hebben en dat ze zo gelukkig zijn samen en van elkaar kunnen genieten. Want ik, ik ben haar zus.

Mariet Pulles.

Column Jan van Helvoirt
Column Jan Colsters
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 07 December 2019
Indien u zich wenst te registreren vul dan aub. de velden voor gebruikersnaam en naam in.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.