Column Nelly Wouters

Het is bijna een wonder dat ik nog leef.

Ik ben geboren in de jaren vijftig. Volgens de opvattingen van de huidige maatschappij is het bijna een wonder dat ik nog leef. Ik zat ‘los’, zonder veiligheidsstoeltje, gordel of airbag in een auto. Het speelgoed waar ik mee speelde was geschilderd met verf vol met lood. Geen veiligheidsstopcontacten in huis. Ik peuterde met een potlood in het stopcontact en ik zal die stroomstoot nooit meer vergeten. Boven aan de trap was geen traphekje. Als ik niet uitkeek viel ik gewoon naar beneden. Op de flessen met gevaarlijke stoffen, die onder in het aanrechtkastje stonden, zat geen kinderbeveiliging.

Met mijn kleine handjes en beperkte motoriek draaide ik zo de dop van de fles wat me ook eigenlijk bijna fataal is geworden. Achter op de fiets bij onze pa zat ik rechtstreeks op de harde bagagedrager, met mijn benen wijd om ze uit de spaken te houden, terwijl ik me vasthield aan de schroefveren van het zadel. Waarbij ik ook weer moest opletten, want in die schroefveren zat beweging wanneer onze pa bewoog op het zadel. En hij nam ook gerust twee kinderen achterop, of een achterop en een op de stang. Gesneden brood kenden wij niet en met een groot mes probeerde ik zelf brood te snijden. Kleur- geur- en smaakstoffen waren duidelijk aanwezig, want zo rood, groen en geel als die limonade toen was . . . . Mijn voeten werden niet opgemeten voor de juiste schoenmaat, nee, ik droeg de schoenen van mijn zus af.

Als mijn schoenen te klein werden maakte onze pa er in een creatieve bui sandalen van, door de neus en de hiel uit de schoen te snijden. En als ze dan weer te klein werden maakte hij er slippers van. Ik was er de koning te rijk mee. Ik werd niet naar hobbyclub, school of zwembad gebracht. Ik fietste15 kilometer over een weg zonder fietspad, naar het dichtstbijzijnde zwembad waar ik mezelf leerde zwemmen. Ik ging van huis zonder gsm en niemand wist waar ik was. Hoe ik die tijd heb overleefd? Gewoon, leren omgaan met mijn omgeving. Zelf oplossingen zoeken. Instaan voor de gevolgen van de fouten. Alles zelf ontdekken. Mijn vingers branden en de oorzaak onthouden. Zowel figuurlijk als letterlijk, want ik weet nu nog hoe gloeiend heet een houtkachel kan zijn.

Nelly Wouters-Hamers.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.