Column Sandra van Dal

Column Sandra van Dal

Een minuut en twee zinnen verder en de wereld staat even stil.

Op een feestje van zwager Jan liep ik Astrid tegen het lijf die, net als alle anderen, informeerde hoe het met me ging. Nog een beetje groggie van 2 narcoses en een chemokuur in vijf dagen zei ik met meer lef dan ik daadwerkelijk had "zal ik er een column over schrijven?" Er is zoveel om over te schrijven, al vaker heb ik gedacht dat ik wel wat wilde schrijven over ons gezin of over mijn werk. De afgelopen weken is daar een ander onderwerp bijgekomen wat ons en zowat het hele dorp bezig houdt.

Begin Juni bewandel ik de weg naar de huisdokter voor wat eerst een gewone controle van de medicijnen zou zijn. Tijdens het gesprek kaart ik aan dat de tepel van mijn rechterborst wat ingetrokken is en of ze even wil kijken. Beduusd stap ik even later de praktijk uit met een verwijzing voor een borstfoto en eventuele echo. De foto wordt gemaakt en als de radioloog binnenkomt blijkt al dat er wat mis is. Er moet tijdens de echo een punctie worden genomen omdat er materiaal in de borst zit wat er niet thuis hoort. Met angst en beven is het twee dagen wachten op de uitslag van die punctie. Die uitslag wordt in 1 minuut en twee zinnen verteld. De punctie is niet goed, wat betekent dat ik borstkanker hebt. Op dat moment staat de wereld stil en heb je maar een vraag: hoe nu verder?

Je moet naar huis de rest van de familie in gaan lichten en hoe in godsnaam ga je het je kinderen vertellen. Het is geen gemakkelijke boodschap en er is veel verdriet. Maar ik wil vooral positief blijven en dat is ook wat ik de kinderen meteen vertel; mama is ziek maar ik word weer helemaal beter en daar gaan we met z’n allen voor vechten. Tot aan de operatie leef ik en word ik geleefd. Er komen ontzettend veel kaarten en regelmatig loopt er iemand binnen. En ja dat vind ik fijn, dat iedereen die wil komen ook werkelijk komt. Fijn dat ik op straat of in de winkel wordt aangesproken met de vraag hoe het gaat? Dat er niet om je heen wordt gedraaid want je merkt dat het een beladen onderwerp is. En nee, ik doe me niet anders voor dan ik me op dat moment voel en ben. Ik voel me sterk en gesterkt door alles wat er om me heen gebeurt. Twee dagen na de operatie mag ik naar huis en ’s avonds zit ik samen met man en kinderen te kijken naar alles wat er voor mij en familie is bezorgd. Kaarten, boeketten en bloemstukken “heb je enig idee wat er rondom jou heen allemaal gebeurt? “ vraagt Corné. Nee totaal niet, ik vind het ongelooflijk dat al die kaarten en bloemen voor mij zijn. Ik ben er compleet overdonderd door en word er verlegen van.

Een week later volgt de uitslag van het weefsel en de week daarop zitten we bij de internist. In de tussentijd is er een foto van de longen, een echo van de lever en een botscan gemaakt; alles blijkt zuiver te zijn en mogen we nog steeds door voor volledige genezing. Toch fijn om dat te weten. Vijf dagen later start de eerste van de 16 chemokuren, alle bijwerkingen die bij de chemokuur horen, komen ook bij mij langs maar na een week is het over en voel ik me weer redelijk fit om dingen te ondernemen. Vier dagen voor de tweede kuur maak ik opnieuw de gang naar het ziekenhuis voor het plaatsen van een port o cath. Ook nu wordt in 1 minuut en twee zinnen gezegd dat deze operatie is mislukt en dat ik ’s maandag terug mag komen voor een tweede poging. Wat inhoudt dat er weer twee littekens bijkomen.

In die tijd beginnen ook mijn haren uit te vallen en als je dan voor de spiegel staat heb je wel enige zelfspot nodig om je brein fris en helder te houden. Gelukkig bestaat er dan nog de hyves pagina waarop ik me kan uitleven. Tijdens de controle zeg ik dan ook tegen de chirurg dat ik gelukkig niet haatdragend ben maar dat al die littekens niet fraai zijn en hij is het met me eens alleen kan hij er niets aan doen. Na zo’n diagnose, borstkanker, lijkt de wereld wel even stil te staan maar draait hij gelukkig ook gewoon door. De kinderen doen het, na bekomen te zijn van de schrik goed en zijn alle drie over met goede rapporten. Ze pakken het leven weer op en zijn bovenal voornamelijk puber met alle gemakken en ongemakken van dien. Gelukkig maar want dat is wat ik wil (nou ja het puberen zou wat minder mogen) maar ik ben blij dat ze gewoon door gaan met hun leventje. Zoonlief is 16 geworden en heeft zijn tractorrijbewijs gehaald wat uitbundig is gevierd en de twee dochters hebben deelgenomen aan de Brabantse kampioenschappen paardrijden en mogen door naar de Nederlandse kampioenschappen en ik was daar bij! kon dat allemaal mee maken!. Helemaal geweldig toch.

Maar zonder al die lieve kaartjes,bloemen en hulp van familie, flapdrollen, collega’s, buurtgenoten, ponyclub t Wit Paardje, dorpsgenoten, psycholoog en de fam. Zwinkels stond ik niet waar ik nu sta en kan ik jullie alleen maar complimenten geven voor alles wat jullie hebben gedaan en hopelijk blijven doen. Ik en het gezin blijven positief maar zullen jullie hulp nog hard nodig hebben want voorlopig ben ik er nog niet. Het is nog een lange weg van chemo en bestralen. Dus blijf vooral langs komen en bellen om de positiviteit die we hebben mee overeind te houden. Na een fijne week vakantie keren we weer terug naar de werkelijkheid weer bloedprikken en als alles goed is volgt de volgende chemo kuur.


Sandra van Dal.

Jaarverslag 2009
Column Rachel Rijnen
 

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zondag 13 October 2019
Indien u zich wenst te registreren vul dan aub. de velden voor gebruikersnaam en naam in.

Coöperatie Esbeek wordt gesteund door:

Redactie & Fotografie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Voor vragen over de Coöperatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Webdevelopment: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.